ΔΙΗΜΕΡΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ

ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΙΟΥΝΗ : ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 1μμ
ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΙΟΥΝΗ : ΣYΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ 11 πμ

ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ «ΞΕΝΙΑ» ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ

ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΜΕΤΑ ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΟΥ ΒΟΥΝΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ…

ΔΙΗΜΕΡΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΝΗΘΑ

Η Πάρνηθα δεν είναι τσιφλίκι μιας δράκας κρατικών αξιωματούχων, κατασκευαστών κι επιχειρηματιών που ανέλαβαν ως εργολαβία την «προστασία» και την «αξιοποίηση» του βουνού. Η Πάρνηθα δεν πρέπει να αφεθεί στα χέρια τους και στη συνένοχη σιωπή -ακόμη κι αυτών που υποτίθεται ότι αγωνίζονται για την προστασία της φύσης- απέναντι στο συνεχιζόμενο έγκλημα της λειτουργίας στρατιωτικών βάσεων και «πάρκων» κεραιών πάνω στις κορφές της, της οικοδόμησης οικισμών μέσα στα εναπομείναντα δάση της, της λειτουργίας του καζίνο και της ανάπτυξης της βιομηχανίας του τζόγου στην καρδιά του Δρυμού…

ΣΑΒΒΑΤΟ 28 ΙΟΥΝΗ : ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 1μμ

ΚΥΡΙΑΚΗ 29 ΙΟΥΝΗ : ΣYΓΚΕΝΤΡΩΣΗ – ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ 11 πμ

ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ «ΞΕΝΙΑ» ΤΗΣ ΠΑΡΝΗΘΑΣ

Λεωφορείο 714 από Πλ. Βάθης : Σάββατο 06:40 & 14:30 και Κυριακή 06:40 & 08:00

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΛΟΦΟ ΤΟΥ ΣΤΡΕΦΗ

strefis.ath.cx/

Ενθάδε κείται O αρχιερέας του εκσυγχρονισμού

Η ιστορία επιφυλάσσει άλλοτε νωρίτερα, άλλοτε αργότερα μία ξεχωριστή θέση στα ζώα της εξουσίας.
Η ώρα έφθασε, εδώ και καιρό και οριστικοποιήθηκε χθες από τους πρώην συντρόφους του, για τον αρχιερέα του εκσυγχρονισμού στην Ελλάδα, τον σημήτη, τον τάπερμαν. Ένα πολιτικό νάνο που πολύ σωστά η Μαλβίνα τον ανέφερε ως τάπερμαν δίνοντας του με απόλυτη ακρίβεια το πραγματικό του πολιτικό ύψος, την ελάχιστη πολιτική του αξία.
Προέρχεται από την περίοδο της μεταπολίτευσης και αποδείχθηκε από τα χειρότερα "είδη" της αριστεράς αυτής της περιόδου. Θα αναδειχθεί στην εξουσία το 1996.

Η διάλυση του αγροτικού τομέα είναι στις πρώτες του προτεραιότητες. Οι κινητοποιήσεις των αγροτών είναι άμεσες και μαζικές, θα γνωρίσουν μια απίστευτη καταστολή που θα κορυφωθεί με σαμποτάζ των γεωργικών τους μηχανημάτων από τα τάγματα ασφαλείας. Θα ακολουθήσουν χιλιάδες δικαστικές διώξεις αγροτών. Οι πολιτικές διώξεις των αγροτών θα κοσμήσουν το άκρο φιλελεύθερο αριστερό εκσυγχρονιστικό έκτρωμα.
Οι εργαζόμενοι θα είναι το επόμενο θύμα του εκσυγχρονισμού. Νέες εργασιακές σχέσεις εξαπλώνονται παντού σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα. Εργαζόμενοι νοικιάζονται, υπογράφονται συμβάσεις έργου, η ανασφάλιστη εργασία θεσμοποιείτε, οργανώνονται στρατιές συμβασιούχων, τα συνδικάτα υπονομεύονται από νενέκους του τύπου του πολυζωγόπουλου και η κτηνωδία κατά των εργαζομένων ολοκληρώνεται.
Στις μικρές και μεγαλύτερες επιχειρήσεις τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Ο ακροφιλελευθερισμός των εκσυγχρονιστών θέλει να καθαρίσει το τοπίο, να μείνουν μόνο τα μεγάλα ψάρια. Δεκάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις θα αναγκαστούν να κλείσουν υπό την φορολογική πίεση, θα ανακαλυφθούν οι περίφημες τριετίες και τα απανωτά κλεισίματα. Πρόκειται για «εφοριακές» συμφωνίες μη ελέγχου και καταβολής χρηματικών ποσών ετσιθελικά χωρίς καμία απολύτως ανταπόδοση. «Για να μη σου κάνουμε έλεγχο βιβλίων δώσε μας τόσα». Ο απροκάλυπτος νεοφιλελεύθερος φασισμός είναι εδώ.
Στις μεγαλύτερες βιοτεχνίες-βιομηχανίες η κατάσταση είναι εξίσου άσχημη. Αρκετές αναγκάζονται να μεταναστεύσουν... στα βαλκάνια έναντι χρηματοδότησης, η αποβιομηχάνιση ολόκληρων περιοχών χτίζει τη νέα φτώχεια. Η Πάτρα και ο Βόλος είναι δύο χαρακτηριστικές περιοχές που θα νιώσουν τα εκσυγχρονιστικά πειράματα. Οι ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων εταιρειών εμπλουτίζουν ακόμη περισσότερο τη νέα εποχή που ετοιμάζει το κεφάλαιο στην Ελλάδα. Παράδειγμα η εκχώρηση ή καλύτερα το χάρισμα των δημόσιων διυλιστηρίων(ΕΛ.ΠΕ) στον όμιλο Λάτση και στην ΠΕΤΡΟΛΑ. Αν σήμερα η κερδοσκοπία της βενζίνης είναι σε αυτά τα επίπεδα η αφετερία τους βρίσκεται στον εκσυγχρονιστικό σχεδιασμό της αγοράς.
Πολιτικά γεγονότα όπως η παράδοση του Οτσαλάν, η συμμετοχή στη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, είναι πλέον μόνο ιστορία.
Η διαφθορά θα γιγαντωθεί, θα στελεχώσει όλες τις υπηρεσίες, τους μηχανισμούς και τους θεσμούς. Δικαιοσύνη, δημόσιες ελεγκτικές υπηρεσίες, μπάτσοι όλοι πληρώνονται, όλοι λειτουργούν εντελώς διεφθαρμένα. Από το παραδικαστικό που ήταν απολύτως δικαστικό σκάνδαλο μέχρι τις επιθεωρήσεις όλοι πιάνονται. Ακόμη και σήμερα το διεφθαρμένο κεφάλαιο προτιμά προϊσταμένους και διευθυντές του εκσυγχρονισμού, αξίζει να ρίξετε μια ματιά γύρω σας. Πώς κάποιοι/ες παραμένουν στα πόστα τους μετά από δύο νίκες της ΝΔ, προφανώς γιατί το σύστημα έκρινε πώς το «αξίζουν».
Ο οχετός του τάπερμαν όμως δεν έχει τελειωμό, το χρηματιστήριο θα είναι το μεγαλύτερο κοινωνικό έγκλημα όλων των εποχών, δεν ξαναυπήρξε τέτοιο πλιάτσικο προς όφελος των λίγων και εκλεκτών. Οι τρομονόμοι θα ψηφιστούν από ελάχιστους βουλευτές και θα ισχύσουν για ολους τους πολίτες, ο νόμος περί τύπου του βενιζέλου θα βάλει στο γύψο την ελευθερία γνώμης μετατρέποντας τη σε επικίνδυνο ακτιβισμό. Η καταστολή, ο κοινωνικός έλεγχος, τα βασανιστήρια, τα υπουργία τύπου του πρωτόπαπα με τους χιλιάδες έμμισθους δημοσιογράφους απλά συμπληρώνουν την ζοφερή εικόνα.
Η διοργάνωση των ολυμπιακών αγώνων θα ανατεθεί σε ιδιωτική εταιρεία με διορισμένο επιχηρημτικό σχήμα, το πλιάτσικο των ολυμπιακών αγώνων θα είναι και αυτό τεράστιο. Κακογουστιά, κιτς, ντόπα, πλιάτσικο και υπερχρέωση του ελληνικού λαού μόνο και μόνο για τη ματαιοδοξία μιας δράκας ανόητων ατόμων.

Σήμερα διαγράφουν τον τάπερμαν από τον κομματικό του χώρο επίσης στοχοποιούνται μια σειρά από πρώτα στελέχη που επίσης σήμερα και ελέω ζήμενς καταδιώκονται από βαριεστημένους δικαστικούς «που δεν θέλουν», «δεν κάνουν» αλλά η βρώμα της μίζας και της διαφθοράς είναι τόσο αφόρητη που δεν μπορεί να κρυφτεί στο αρωματικό μπουκαλάκι της δημοκρατίας τους.
Ο τάπερμαν δικαίως θεωρείτε από τους χειρότερους και πιο επικίνδυνους πρωθυπουργούς αυτής της χώρας, ένα γελοίο πολιτικά υποκείμενο που και τυπικά σπρώχτηκε από τους ίδιους του τους συντρόφους στον πάτο του σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας, δυστυχώς της δικής μας ιστορίας, της σύγχρονης ιστορίας.

Να εμπλουτίσουμε τις κοινωνικές – ταξικές αντιστάσεις με τα “τοπικά” ζητήματα.

.

Image scaled down

Η δολοφονία από τη δράση των ταγμάτων ασφαλείας της νεαρής Κερκυραίας και ο βαρύς τραυματισμός του νεαρού προκάλεσαν το ενδιαφέρον αλλά και την αλληλεγγύη όλων, απέναντι στη μικρή κοινωνία της Λευκίμης.

Η περίπτωση του ξυλοδαρμού των καταληψιών της Κοζάνης από τα τάγματα ασφαλείας απλά άπλωσε ακόμη περισσότερο την κοινωνική απέχθεια προς τον μηχανισμό της αστυνομίας. Σε μια περίοδο πραγματικής κρίσης για τον ελληνικό λαό αλλά και επίσης πραγματικής άνθησης για τα ζόμπι του κεφαλαίου, γίνεται όλο και πιο ευδιάκριτος ο ρόλος των επιμέρους κρατικών μηχανισμών.

Η βία του κεφαλαίου όπως αυτή εμφανίζεται σήμερα έχει την ανάγκη και τη στήριξη από την αποκτηνωμένη δράση των ταγμάτων ασφαλείας. Και αυτό κάνουν… Επιτίθενται σε εργαζόμενους, επιτίθενται σε μικρές κοινωνίες και για μια ακόμη φορά δολοφονούν ακόμη και αν δεν υπάρχει απέναντί τους ένας ξεκάθαρος ιδεολογικός εχθρός. Επιτίθενται στην κοινωνία, προσπαθούν να δικαιώσουν με κάθε τρόπο τις βουλές μιας κτηνώδους εξουσίας που ζει τον ολοκληρωτικό της παράδεισο, στηρίζοντας τα φρικιά του κεφαλαίου και στηριζόμενη από τα ζώα της καταστολής. Η δολοφονία που έγινε στην Κέρκυρα, οι ξυλοδαρμοί στην Κοζάνη, η εγκαθίδρυση μιας αντιδραστικής κουστωδίας από καθηγητάδες στη Θεσσαλονίκη, αυτό που γίνεται σε όλη την κατεχόμενη επικράτεια είναι μια ξεκάθαρη ταξική επίθεση που δεν πρέπει να περάσει αναπάντητη.

Εκδηλώσεις διαμαρτυρίας για τη δολοφονία από την αστυνομία, στη Λευκίμη, έγιναν σε Ιωάννινα, Άρτα, Λάρισα, Κέρκυρα, κλπ. Αυτό είναι που έπρεπε να γίνει και καλό είναι να μη σταματήσει εδώ. Το μπόλιασμα των κατά τόπους δράσεων πρέπει να γίνεται συνολικά στον κοινωνικό χώρο, όχι με όρους “τοπικούς” αλλά συνολικά κοινωνικούς, ταξικούς, ανεξάρτητα των τοπικών γεωγραφικών ορίων των γεγονότων-“αφορμών’. Το “τοπικό” να ξεφεύγει από τα μικρά γεωγραφικά του όρια και να καταθέτει την ταξική του δράση, τον πολιτικό του λόγο, την αντίσταση, εκεί που πραγματικά βρίσκεται, στην ταξική-κοινωνική αντιπαράθεση με την τάξη και τους μηχανισμούς του Κράτους και του Κεφαλαίου, ανεξάρτητα και πέρα των γεωγραφικών. Στις τοπικές γειτονιές, έρχονται συνοδευόμενα από τα ζώα της καταστολής και τους “ιδιώτες” της ανάπτυξης του κεφαλαίου, βίαια ζητήματα που έχουν να κάνουν με τη “χρηστική αξία” του περιβάλλοντος, με τις εργασιακές συνθήκες πραγματικής εκμετάλλευσης, με τη βία του σημερινού πολιτισμού. Μπορούμε να απλώσουμε την αντίσταση σε αυτά τα ζητήματα Παντού.

Να μετατρέψουμε όλο τον κοινωνικό χώρο σε ένα πεδίο αντίστασης, σε ένα σημείο συνάντησης όλων των (τοπικών) αντιστάσεων, που να αναδεικνύει τα πολυσύνθετα ταξικά και κοινωνικά χαρακτηριστικά της σύγκρουσης που έχουν έναν και μόνο στόχο, έναν και μόνο εχθρό το κράτος και το κεφάλαιο. Η επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου είναι συνολική, αφορά όλο το φάσμα και τους φυσικούς χώρους της κοινωνίας, τα πανεπιστήμια της, τους χώρους εργασίας, το φυσικό περιβάλλον.. Συνολική πρέπει να είναι και η απάντησή μας στα πανεπιστήμια, στους χώρους εργασίας, στην προστασία του περιβάλλοντος. Να βρούμε, και μάλλον κάτι έχουμε κάνει, τρόπους που να συνδέουν ακόμη πιο στενά ακόμη πιο επιθετικά τους διάφορους αγώνες.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ TH ΛΕΥΚΙΜΜΗ -Από ΑΡΤΑ-

ΜΙΚΡΟΦΟΝΙΚΗ -ΜΟΙΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΚΕΙΜΕΝΟΥ ΣΤΗ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΆΡΤΑΣ ΟΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΚΑΙ Η ΝΟΜΑΡΧΙΑ
ΚΡΕΜΑΣΤΗΚΑΝ ΔΥΟ ΠΑΝΩ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ''ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΛΕΥΚΙΜΗΣ'' ΚΑΙ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΣΤΗ ΦΩΤΟ..
ΑΡΚΕΤΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΈΔΕΙΞΕ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΜΑ ΓΙΑ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕ ΚΑΘΟΛΟΥ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΙΚΑ ΜΜΕ ΤΟ ΕΘΑΨΑΝ ΠΑΝΤΕΛΩΣ.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΛΕΥΚΙΜΜΗΣ

Για ακόμα μια φορά στοχοποιείται η ανθρώπινη ζωή και η φύση. Η σχεδιασμένη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου, στο όνομα του κέρδους και της «ανάπτυξης», γίνεται καθημερινά όλο και πιο έντονη! Το νιώθουμε στην θέα της καμένης Πάρνηθας, το ζούμε στον Αμβρακικό, το ξαναείδαμε στη Λευκίμμη Κέρκυρας, με τη δολοφονική επίθεση των ματ!

Το χρήμα που έπεσε στο νησί της Κέρκυρας(δεκ.’80),όπως συνέβη και σε άλλες περιοχές, από το κύμα τουρισμού, αλλάζοντας τις έννοιες περιβάλλον, ανάπτυξη και ιδιαίτερα την νοοτροπία των κατοίκων, μεταφράστηκε απλώς σε μια αρπαχτή χωρίς κανένα αντίκρισμα στην τοπική κοινωνία.(Χωρίς υποδομές στην υγεία, δρόμους, διαχείριση απορριμμάτων).Πέρασαν πολλά χρόνια απραξίας και ανευθυνότητας και αφού η φούσκα του εύκολου και γρήγορου κέρδους, δεν κρατάει για πάντα, έσκασε, βρίσκοντας τους ντόπιους Κερκυραίους αν μη τι άλλο, εξοργισμένους.

Δίχως παρελθόν σε συγκρουσιακές καταστάσεις , ο λαός της Κέρκυρας και ιδιαίτερα της περιοχής της Λευκίμμης, και χωρίς να επιτραπούν κομματικές καπηλείες, αντιστέκεται στην πρόχειρη χωροθέτηση του χυτά στο πλέον ακατάλληλο μέρος του νομού, καθώς η περιοχή είναι ήδη κατοικημένη, ενώ θα πρέπει να απέχει τουλάχιστον 1500μ από αυτή. Στη συγκεκριμένη θέση υπάρχουν υπόγεια ύδατα και κατά συνέπιαν ο υδροφόρος ορίζοντας θα μολυνθεί στη περίπτωση κατασκευής χυτά.

Ενώ ο χώρος είναι υπό κατάληψη από τους κατοίκους, γίνεται γνωστό πώς τη πέμπτη 29/5 10 διμοιρίες των Μ.Α.Τ. θα επιχειρήσουν να σπάσουν την κατάληψη. Οι κάτοικοι έστησαν οδοφράγματα αποφασισμένοι να μην επιτρέψουν τις δυνάμεις των Μ.Α.Τ. να εισχωρήσουν στο χώρο του Χ.Υ.ΤΑ. με σκοπό να συνεχιστούν οι εργασίες. Τότε βρέθηκαν αντιμέτωποι με την κρατική βία των ένστολων δολοφόνων, στέλνοντας πολλούς στο νοσοκομείο με αναπνευστικά προβλήματα από τη χρήση δακρυγόνων, τρεις τραυματισμένους εκ των οποίων ένας νεαρός με μηχανάκι ,που ξυλοκοπήθηκε εν κινήσει, γεγονός που έγινε μακριά από τον χώρο των οδοφραγμάτων, έχασε τον έλεγχο, με αποτέλεσμα να παρασύρει μια 43χρονη γυναίκα, μητέρα 2 παιδιών ,η οποία εξέπνευσε τη Κυριακή το βράδυ, καθώς και ο νεαρός αντιμετωπίζει προβλήματα με τη σπονδυλική του στήλη. ¨Εγιναν συλλήψεις 15 ατόμων, ανάμεσά τους και ένα παιδί 13 ετών, που αφέθηκαν ελεύθεροι, αφού τους απαγγέλθηκαν βαριές κατηγορίες.

Την Κυριακή το πρωί πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη πορεία που έγινε ποτέ στην Κέρκυρα με συμμετοχή πάνω από 3500 άτομα με κεντρικό σύνθημα: μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι, και έξω τα ματ από την Λευκίμμη!

Είναι πλέον ολοφάνερο πως και σε αυτή τη περίπτωση έχουμε να κάνουμε με μια δικτατορική πρακτική από τις κρατικές δυνάμεις καταστολής, να φιμώνουν, να χτυπούν και να καταστέλλουν κάθε μορφή αντίστασης, αποφασισμένοι να επιβάλλουν τη δημοκρατία τους με κάθε μέσο, όλα στο όνομα της «ανάπτυξης», αδιαφορώντας για τις συνέπειες, έχοντας συμμάχους και τα καθεστωτικά ΜΜΕ, τα οποία αποκρύπτουν και συγκαλύπτουν σημαντικά στοιχεία και σε αυτή τη περίπτωση, όπως και σε κάθε άλλη. Κυβέρνηση και μπάτσοι αποθρασυνόμενοι από το γεγονός ότι τα ΜΜΕ απέκρυψαν τον θάνατο της γυναίκας, ρίχνουν το φταίξιμο στο παιδί, στον δρόμο που είχε λάδια(άλλη μια κραυγαλέα περίπτωση ζαρντινιέρας)καθώς και στους παρανομούντες κατοίκους που προσπάθησαν να ξεφύγουν από τον νόμο!!Στο χώρο άλλωστε όπου εκτυλίχτηκε η πρωτοφανής σε ένταση και έκταση για την Κέρκυρα κρατική καταστολή και τρομοκρατία, εξακολουθούν να βρίσκονται διμοιρίες των ΜΑΤ, οι οποίες περιφρουρούν την εταιρεία «ΔΟΜΟΚΑΤ» που, σύμφωνα με πληροφορίες, έχει ξεκινήσει τις εργασίες κατασκευής του ΧΥΤΑ. Αξίζει να σημειωθεί ότι η ίδια εταιρεία κατασκεύασε τον ΧΥΤΑ στο Τεμπλόνι, που αποδείχτηκε μετά από αντίστοιχη κινητοποίηση των κατοίκων της περιοχής ότι αποτελούσε μια σύγχρονη χαβούζα.

Όταν οι τοπικές κοινωνίες οργανώνονται, αντιδρούν και αγωνίζονται για την ποιότητα ζωής και την αξιοπρέπειά τους, έξω από κομματικές γραμμές και κατευθυνόμενα συμφέροντα, είμαστε αλληλέγγυοι, σε κάθε μορφή αγώνα ενάντια στην επίθεση της κυριαρχίας του κράτους και του κεφαλαίου.

Η αστυνομική βία, οι δυνάμεις κατοχής, τρομοκρατία, συλλήψεις και φυλακίσεις αγωνιστών, οι κρατικές δολοφονίες, δεν μας αποθαρρύνουν! Μας πλημμυρίζουν με μίσος και οργή!

Άμεση απόσυρση των κατηγοριών για όλους τους συλληφθέντες και για τον δεκαεξάχρονο τραυματία .

Άμεση απομάκρυνση των δυνάμεων καταστολής από την περιοχή.

Τιμωρία των υπευθύνων για τον τραγικό θάνατο της άτυχης γυναίκας.

Αλληλέγγυοι/ες Άρτα

Μεταλλαγμένα: Το ξεκλείδωμα του DNA

Πως γίνονται τα γενετικά τροποποιημένα προϊόντα;

Όπως έχω ήδη αναφέρει στο ποστ μου για την γέννηση της ζωής, η μάνα γη, χρειάστηκε 2 δισεκατομμύρια και 200 εκατομμύρια χρόνια για να διαμορφώσει έναν ευκαριώτη. Δηλαδή περισσότερο από τη μισή ζωή της!
Μετά από την εμφάνιση του πρώτου ευκαριώτη, η ζωή πήρε την ανηφόρα. Από τότε και μετά αρχίζει η ποικιλότητα. Επί 2 δισεκατομμύρια και 200 εκατομμύρια χρόνια η γη είχε κατακλυστεί από μονότονους προκαριώτες δηλαδή μονοκύτταρους οργανισμούς χωρίς πυρήνα με το DNA χύμα στο κύτταρο, σε αντίθεση με τους ευκαριώτες στους οποίους το DNA είναι κλειδωμένο στον πυρήνα του κυττάρου, πράγμα που συμβαίνει σε κάθε πολυκύτταρο οργανισμό.
Εδώ και ένα δισεκατομμύριο και 700 εκατομμύρια χρόνια το DNA παραμένει άρχοντας κλειδωμένος σε ένα Πύργο με εκατοντάδες χιλιάδες υπηρέτες όλους πολύπλοκους, δύστροπους, αμετακίνητους και κατά μια έννοια, της οποίας το νόημα μας ξεφεύγει, πολυδιάστατους, καθώς και δισεκατομμύρια άλλα άτομα σφιχταγκαλιασμένα μεταξύ τους σε μια δομή που η σημερινή επιστήμη αγνοεί παντελώς.
Το ανθρώπινο DNA έχει τρία δισεκατομμύρια ζεύγη βάσεων, έτσι για να πάρουμε μια ιδέα της εν λόγω πολυπλοκότητας. Είναι ενα διπλός έλικας που αν τον τεντώσουμε το μήκος φτάνει τα τρία μέτρα

Αν μπορούσαμε να αντιληφτούμε τη σοβαρότητα και τη μοναδικότητα αυτής της δομής, θα έπρεπε να είχαμε πάρει με τις πέτρες αυτούς που τολμούν να ξεκλειδώσουν αυτόν τον Πύργο και να πετάξουν μέσα σκουπίδια χύδην, όπως εντομοκτόνα, βολφράμιο και γονίδια σήμανσης, για να αναφέρουμε μερικά από δαύτα.
Η γενετική μηχανική βασίζεται στην Αρχή, ότι κάθε γονίδιο μέσα στο DNA είναι υπεύθυνο για μια και μοναδική πρωτεΐνη, δηλαδή, για μια και μοναδική λειτουργία του κάθε γονιδίου ξεχωριστά.
Επομένως, σκέφτηκαν αυτοί οι φωστήρες γενετιστές, αν προσθέσουμε ένα γονίδιο που παράγει μια συγκεκριμένη πρωτεΐνη, μπορούμε – έτσι απλά - να προσθέσουμε μια καινούργια επιθυμητή ιδιότητα, ας πούμε ένα παράδειγμα στο καλαμπόκι, που αποτελεί τη βασική τροφή για μερικά δις στον πλανήτη μας, και να μην παθαίνει βλάβη από τους επανειλημμένους ψεκασμούς με εντομοκτόνο.

Αυτή όμως η Αρχή δεν ισχύει. Όταν μετρήθηκαν τα γονίδια του ανθρώπου ήταν μόνο 30.000 ενώ με την παραπάνω λογική έπρεπε να είναι 100.000.

Δηλαδή τα γονίδια στην πλειονότητα τους κωδικοποιούν περισσότερες από μία πρωτεΐνη το καθένα.
Αλλά ούτε εδώ σταματάει η πολυπλοκότητα της λειτουργίας του κυττάρου. Η σειρά των γονιδίων είναι εξ ίσου σημαντική και η ένθεση ενός ξένου γονιδίου θα έχει διαφορετικά αποτελέσματα, ανάλογα με τη θέση που θα λάβει κατά την ένθεσή του μέσα στο κύτταρο.

Κάθε τύπος κυττάρου έχει ένα μοναδικό ρεπερτόριο από μοριακά προσαρτήματα, τα οποία διαταράσσονται πλήρως με το ξένο σκουπίδι.

Μέχρις εδώ συναντήσαμε κάποιες αρχειακές δυσκολίες, που δεν αποτελούν παρά ένα μικρό μόνο μέρος των δυσκολιών της επιχείρησης «ξεκλειδώνω τον Πύργο και πετάω μέσα χύδην γονίδια και λοιπά σκουπίδια»

Πριν συνεχίσουμε περί των δυσκολιών της ανόσιας αυτής επιχείρησης, δείτε καταρχήν με ποια συνταγή μαγειρικής, οι «επιστήμονες» των νέων Αουσβιτς και Νταχάου παρασκευάζουν ένα γενετικά τροποποιημένο προϊόν! Και μόνο η λέξη προϊόν σοκάρει

1. Παίρνουμε μερικά κύτταρα από το φυτό ή το ζώο που θέλουμε να μεταλλάξουμε
2. Βάζουμε τα γονίδια που θέλουμε να ενθέσουμε στο δύστυχο φυτό ή ζώο σε μια ισχυρή καραμπίνα, κάτι ανάλογο με το εργαλείο που γίνεται αμμοβολή.
3. Βομβαρδίζουμε τα υγιή κύτταρα με τα ξένα «γονίδια» τα οποία είναι περιτυλιγμένα σε χιλιάδες μικροσκοπικά σφαιρίδια από βολφράμιο ή χρυσό, με ταχύτητες πολλών εκατοντάδων χιλιομέτρων την ώρα .
4. Το ξένο γονίδιο εκτός από το χρυσό ή το βολφράμιο έχει μαζί του και ένα γονίδιο Σήμανσης Ανθεκτικό στα Αντιβιοτικά (ARM, όπως το λένε)
5. Εμβαπτίζουμε τα βομβαρδισμένα κύτταρα σε διάλυμα με πολύ δυνατή αντιβίωση
6. Διαχωρίζουμε τα πεθαμένα κύτταρα, από αυτά που δεν προσβλήθηκαν από την αντιβίωση και έστι παίρνουμε τα μεταλλαγμένα.

Τα κύτταρα που επέζησαν από το μπάνιο της αντιβίωσης είναι τα μεταλλαγμένα, αφού σε αυτά εισέβαλε το ξένο γονίδιο που είχε συντροφιά το ARM .

Τι παρατηρούμε από την παραπάνω διαδικασία;

Ότι, τα καινούργια είδη που παρασκεύασε ο άνθρωπος, ναι πρόκειται για καινούργια είδη που μέχρι σήμερα η φύση δεν θα μπορούσε σε καμία περίπτωση και με οποιαδήποτε φυσική επιλογή να είχε δημιουργήσει, καθόσον τα γονίδια που εντίθενται στα υγιή κύτταρα είναι τεχνητά ή από άλλο βασίλειο, αυτά λοιπόν τα καινούργια είδη έχουν ανοσία στην αντιβίωση!
Με άλλα λόγια η αντιβίωση δεν τα πιάνει. Καταλαβαίνουμε ότι

Όσοι καταναλώνουν μεταλλαγμένα

ζώα ή άνθρωποι

είναι ευάλωτοι σε ιούς και μικρόβια.

Αν το γονίδια ΑΡΜ μετακινηθεί απο το ένα είδος στο άλλο, τότε αυτο θα μπορούσε να οδήγησει σε νέες ασθένειες, ανθεκτικές σε αντιβιωτικά.

Ο κίνδυνος μιας ανίκητης πανδημίας είναι ορατός και ΚΥΡΙΩΣ αν αυτο δεν συμβεί σήμερα, καθόλου δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να συμβεί αύριο. Απο την στιγμή που αυτά τα μεταλλαγμένα είδη έχουν μπεί στη ζωή του πλανήτη, τίποτα εκτός απο μια ολοκληρωτική καταστροφή τους δεν μας εξασφαλίζει ένα αύριο χωρίς τον εφιάλτη της μετάλλαξης και εξαφάνισης ειδών με τα οποία εκατομμύρια τώρα χρόνια μοιραζόμαστε μια βιώσιμη συμβίωση.

Ας κάνουμε άλλη μια στάση, μέχρι το επόμενο ποστ, παραβάλλοντας μια μικρή ιστορία:

Αγνοούμενα κοτόπουλα

Σύμφωνα με τις ειδήσεις του BBC, 27 Απριλίου 2002
«Οι έλεγχοι της ασφάλειας σε γενετικά τροποποιημένο καλαμπόκι που καλλιεργείται σήμερα στη Βρετανία ήταν ελλιπής, όπως αποδείχτηκε.
Το φυτό το γενετικά τροποποιημένο καλαμπόκι Τ – 25, ελέχθηκε σε εργαστηριακά πειράματα σε κοτόπουλα. Κατά τους ελέγχους διπλάσιος αριθμός κοτόπουλων πέθαναν όταν σιτίστηκαν με το καλαμπόκι Τ-25 σε σύγκριση με εκείνα που σιτίστηκαν με κανονικό καλαμπόκι.
Αυτή η έρευνα φαίνεται ότι παραβλέφθηκε όταν το φυτό εγκρίθηκε για είσοδο στην αγορά το 1996»

ange-ta.blogspot.com

Αποκοιμήθηκαν με την καλομοίρα και ξύπνησαν με τον αθανασόπουλο

Μετά τη διακοπή του νερού. Πριν τη διακοπή του νερού




Αφού νέκρωσαν τη όποια ζωή στο ποτάμι από το φράγμα έως και τον Αμβρακικό υπήρξαν δύο μη απαντήσεις. Η μία είχε κάνει με την δικαιολογία ότι υπήρξε αίτημα προς τη ΔΕΗ από υπηρεσία της νομαρχίας για διακοπή της ροής και η ΔΕΗ το ικανοποίησε. Η άλλη αφορά σχόλιο σε σελίδα που υποστηρίζει ότι ο πρόεδρος είδε τα αποθέματα νερού στο πουρνάρι και του φάνηκαν λίγα, προφανώς για να μας βοηθήσει να καταλάβουμε ότι θα συνεχίσουν να καταστρέφουν.
Στην πρώτη περίπτωση έχουμε έναν υπάλληλο της ΔΕΗ να παραδέχεται το ανόητο και επικίνδυνο μιας ολόκληρης κατάστασης, θα ήταν πολύ ενδιαφέρον αν μαθαίναμε αν το περιβόητο αίτημα των εργολάβων της νομαρχίας κατατέθηκε και εγγράφως. Τα αντλιοστάσια έχουν ειδικό μηχανισμό που διακόπτη τη ροή όταν δεν χρειάζεται και δεν κόβεται το νερό στο ποτάμι, αυτό ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ αδιανόητο. Η δέσμευση της ΔΕΗ για συνεχή ροή υπάρχει, αν θυμούνται οι παλαιότεροι την εποχή που γινόντανε λόγος για τα από σαθρωμένα θεμέλια του γεφυριού που είχαν φωτογραφίσει ντόπιοι φωτογράφοι τότε είχαν εκ νέου υποχρεωθεί οι παράγοντες να δεσμευτούν σε αδιάκοπη ροή του ποταμού μίας και οτιδήποτε άλλο θα ήταν καταστροφικό και για το γεφύρι. Ούτε το γεφύρι τους νοιάζει ούτε η ζωή του ποταμού, αυλάκι για τα σκουπίδια τους το θέλουν και τίποτε άλλο. Και κάτι άλλο πώς μπορεί η ίδια η νομαρχία να επιτρέπει την παραβίαση των περιβαλλοντολογικών όρων της ΔΕΗ ενώ θα έπρεπε να τους ελέγχει, σχετικά με την ολοκληρωτική και σε μεγάλη διάρκεια διακοπή της ροής του ποταμού θανατώνοντας τα ΠΑΝΤΑ.

Στη δεύτερη περίπτωση με τον πρόεδρο και τους παρατρεχάμενους να έχουν την ξετσίπωτη, την κυνική παραδοχή περί μειωμένων αποθεμάτων νερού όταν οι ίδιοι μεγαλοπαράγοντες της καταστροφής είχαν χρησιμοποιήσει τα νερά της λίμνης για υπερπαραγωγή τους τελευταίους μήνες του 2007. Τότε οι ίδιοι είχαν αυξήσει την λειτουργία κατά 70% περίπου όλων των φραγμάτων για να παρουσιάσουν κέρδη στη ΔΕΗ και βέβαια όχι για να καλύψουν ανάγκες που επίσης οι ίδιοι έκοβαν το ρεύμα από τα νοικοκυριά και το αυξάνανε στις επιχειρήσεις.


Το νερό ξανακύλησε στο ποτάμι αλλά η αναλγησία των παραγόντων είναι εδώ και θριαμβεύει. Με γελοίες δικαιολογίες σεβαστές λόγω του δικού τους ηλικιακού επιπέδου αλλά και μίας συντονισμένης σιωπής που συνόδευσε τη ζωή του ποταμού στην τελευταία της κατοικία.
Παράγοντες, σύμβουλοι, υπάλληλοι, κόμματα και στελέχια της αντιπολίτευσης των κινημάτων και της οικολογίας βεβαίως βεβαίως έβαλαν σιωπηλά τη σφραγίδα της αναλγησίας τους σε άλλο ένα έγκλημα κατά tου περιβάλλοντος. Η ζωή στο ποτάμι είχε εξαφανιστεί από τις πρώτες κιόλας ώρες της διακοπής του νερού σε μια πολύ μεγάλη διαδρομή από το φράγμα έως και τον Αμβρακικό. Οι υπηρεσίες έτρεχαν να συλλάβουν μαγιονέζες, ή να παίξουν στο «κυνήγι του χαμένου λαδιού» που δεν είχε περάσει στην Άρτα.
Και όμως μας έχουν συνηθίσει.
Πάνε αρκετές εβδομάδες(από τη μεγάλη Πέμπτη) από την μόλυνση που προκλήθηκε στον Αμβρακικό από λύματα και χημικά καθαριστικά που τα αποτελέσματα των ελέγχων ακόμα βγαίνουν.
Οι ίδιοι κάνουν παιχνίδι εδώ και χρόνια.
Είναι ανόητοι, πιστεύουν ότι τα παιδιά τους θα πίνουν νερό από τις πισίνες των «αφεντικών τους» θα αναπνέουν από τον αέρα των πούρων των αρχιστελεχών και θα τρων από το πιάτο σολομό των καθ ύλην «αρμόδιων» βολευτών, βεβαίως βεβαίως.
Δηλητηριάζουν τα πάντα, τα ξεπουλάν, χωρίς ντροπή, μισούν τους ανθρώπους, την κοινωνία, το λαό. Τα ζώα των υπηρεσιών και των κομμάτων της τοπικής αυτοδιοίκησης καθώς και οι φιλικές τους εφημερίδες έμειναν απαθείς μπροστά στο θάνατο της ζωής στον Άραχθο έστω και στο τμήμα από το φράγμα έως τον Αμβρακικό.

Πρόβα θανάτου στον Άραχθο

Διέκοψαν εντελώς τη ροή των νερών του ποταμού Αράχθου.

Η εικόνα είναι από τον ποταμό Άραχθο στην γέφυρα της Άρτας, όπως ακριβώς είναι σήμερα και δείχνει εκτός των πολλών άλλων και το εξής ένα. Τη λεηλασία του υδάτινου πλούτου του ποταμού από τους εγκληματίες της ΔΕΗ και της… «αειφόρου» ανάπτυξης. Άδειος ο ποταμός Άραχθος, ένα από τα πιο σημαντικά και πιο πλούσια ποτάμια της Ηπείρου, σε μια περιοχή με συχνές και ποιοτικές βροχοπτώσεις.

Το ότι σήμερα είναι σε αυτή την κατάσταση είναι ευθύνη της ΔΕΗ(και των παραγόντων) που έχουν φέρει τον Άραχθο σε αυτή την κατάσταση με την απαράδεκτη λειτουργία των δύο φραγμάτων, πουρνάρι 1 και πουρνάρι 2. Είμαστε στα μέσα Μαΐου, αρχές καλοκαιριού και έχουν καταφέρει να διακόψουν εδώ και λίγες μέρες τη ροή του ποταμού προκαλώντας το θάνατο σε ότι είχε απομείνει μέσα στο ποτάμι. Ούτως ή άλλως η εικόνα είναι εικόνα θανάτου.

Πριν λίγους μήνες στο τέλος του προηγούμενου χρόνου με τις απεργίες των εργαζομένων της ΔΕΗ τα φράγματα αύξησαν τη λειτουργία τους κατά 70% περίπου. Αυτό έγινε για να μην καταγραφούν ζημιές στη ΔΕΗ και κάποιοι χάσουν το μέτρημα. Τότε χρειάστηκε ακόμη και η παρατήρηση του νομάρχη Άρτας(ακόμη και αυτός) για λελογισμένη χρήση των νερών της λίμνης προκειμένου να μείνει νερό και για το καλοκαίρι. Τότε στο όνομα του «συμφέροντος του λαού» έπρεπε να ποδοπατηθεί η απεργία των εργαζομένων και να καταγραφούν κέρδη στις στατιστικές της ΔΕΗ και έτσι το φράγμα δούλευε στο φουλ για να καλύπτει με ρεύμα και κέρδη αυτό που από τις απεργίες χανόταν. Το ποτάμι και οι άνθρωποί του δεν τους ενδιέφεραν.

Η σημερινή εικόνα του Αράχθου έχει επιπτώσεις και στις καλλιέργειες του κάμπου της Άρτας, που αυτή την εποχή χρειάζονται πότισμα και που ευτυχώς πριν δύο μέρες έβρεξε και βοήθησε την κατάσταση. Προβλήματα συνεχίζονται να παρουσιάζονται και στον Αμβρακικό που στα ήδη γιγαντιαία προβλήματα προστίθεται και η συνεχώς μειωμένη ροή νέων νερών.

Στις περιβαλλοντολογικές ευθύνες της ΔΕΗ είναι η συνεχής ροή του ποταμού. Όμως τα κατάφεραν, λίγο η ανεμελιά των ντόπιων υπαλλήλων, λίγο το ξεκούδουνο των ντόπιων παραγόντων και κατά πολύ η αδιαφορία όλων τους για το ποτάμι αλλά όχι και για τα κέρδη τους. Σε αυτούς κατοχυρώνεται πλήρως η ευθύνη της συγκεκριμένης εικόνας.

Σήμερα Κυριακή επισκέφθηκε την Άρτα ένας μεγαλοπαράγοντας της ΔΕΗ και μάλλον πρόεδρος και διευθυντής της, ένας κάποιος αθανασόπουλος. Έτρεξαν όλοι οι παρατρεχάμενοι της πόλης να τον συναντήσουν.

Παλιά αναλάμβαναν την μακάβρια υπόθεση της επίσημης υποδοχής ο δάσκαλος, ο παπάς και ο χωροφύλακας, σήμερα είναι ακριβώς οι ίδιοι με διαφορετικές στολές αλλά ίδιες αρμοδιότητες. Στη συνάντηση των ντόπιων παραγόντων με το αρχι-αφεντικό της ΔΕΗ, τα θέματα που ανοίχτηκαν δεν ακουμπούσαν ούτε στο ελάχιστο την εικόνα θανάτου που παρουσιάζει ο Άραχθος με τη λειτουργία των δύο φραγμάτων. Αντίθετα δόθηκαν υποσχέσεις για “κούνιες και τραμπάλες” και περαιτέρω αξιοποίηση με δρόμους και γέφυρες κατά μήκος του ποταμού και βέβαια στο μπαζωμένο μέρος του ποταμού που κυνικά αποκαλείται «παραποτάμιο πάρκο» ενώ είναι μπαζωμένο ποτάμιο «πάρκο».

Την ίδια ώρα που φωτογραφίζαμε την εικόνα του θανάτου του ποταμού τα διάφορα είδη “μεγαλοπαραγόντων” από την ομογάλακτη πανίδα, συνέτρωγαν από την «ανάπτυξη» της ΔΕΗ στον Άραχθο, μοιράζοντας σε αλλήλους συγχαρητήρια και “επικοδομιτικές” ευχές για το μέλλον που μας ετοιμάζουν.

Οι κρατικές και παρακρατικές συμμορίες απειλούν τους χώρους μας, τους συντρόφους μας, Εμας τους ίδιους, συνολικά την κοινωνία.

Τη Δευτέρα τα ξημερώματα και το μεσημέρι της ίδιας μέρας χτυπήθηκε μια από τις πιο παλιές καταλήψεις αναρχικών/αντιεξουσιαστών στην Αθήνα, η Villa Amaliaς. Αυτό που πιστεύετε είναι ότι η επίθεση έγινε από ομάδα φασιστών υπό την εποπτεία(;) και οργάνωση αστυνομικών. Πρόκειται για μια παρακρατική επίθεση που αποτελεί συνέχεια άλλων επιθέσεων σε ανάλογους χώρους παντού στην Ελλάδα. Πριν λίγες μέρες τη Λάρισα με την επέμβαση της αστυνομίας γκρεμίστηκε μέρος κατάληψης που διατηρούνταν εκεί, προσπάθεια εμπρησμού έγινε και στο κτήμα Πραποπούλου στο χαλάνδρι. Η τελευταία επίθεση στη Villa Amalias γίνεται λίγες μέρες μετά την επίθεση στο αστυνομικό τμήμα Αιγάλεω υπεύθυνο για βασανισμούς μεταναστών και κάλυψη σε ομάδες φασιστών που ξυλοκοπούσαν μετανάστες μέσα στα σπίτια τους.

Σε κάθε περίοδο έντονων κοινωνικών αναταραχών(παιδεία, μαζικές καταλήψεις, αποκοινωνικοποίηση των θεσμών, κλπ) οι συμμορίες του κράτους απαντούν με κάθετη οργάνωση παρακρατικών ομάδων κυρίως από το χώρο της φασιστικής δεξιάς.
Μια πρώτη αντίδραση υπήρξε σήμερα με τη διοργάνωση πορείας και τη συμμετοχή 500 περίπου αλληλέγγυων ενώ μια δεύτερη αντίδραση θα είναι η συνεχής αλληλεγγύη και δημιουργία συνθηκών αντίστασης σε κρατικούς και παρακρατικούς δολοφόνους παντού μέσα στην κοινωνία

Αρθρα για τον Αμβρακικό και εκδηλώσεις για την προστασία του

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ ΤΗΝ ΓΕΝΝΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΤΟΥ ΑΜΒΡΑΚΙΚΟΥ ΚΟΛΠΟΥ

Οι Κίνδυνοι που απειλούν τον Αμβρακικό

Ο Αμβρακικός χάνεται. Οι τοπικές κοινωνίες αντιστέκονται.

Ενημέρωση από τις εκδηλώσεις σε Αγρίνιο και Μενίδι για τον Αμβρακικό.

Αμβρακικός:Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΜΟΛΥΝΣΗΣ ΔΕΝ ΚΑΘΑΡΙΖΕΤΑΙ μόνο ΑΝΑΤΡΕΠΕΤΑΙ.

Αμβρακικός, "πορεία" για την προστασία του.

Την Κυριακή 11 Μαΐου ολοκληρώθηκαν οι πρώτες δράσεις για την προστασία του Αμβρακικού όπως αυτές είχαν αποφασισθεί από την Συνέλευση για τον Αμβρακικό. Η Συνέλευση είχε ξεκινήσει μετά την εκδήλωση της Πρέβεζας(23 Μαρτίου) και είχε αποφασισθεί να οργανωθούν μικρές δράσεις σε γειτονικές περιοχές του Αμβρακικού για να προπαγανδιστεί και το επικίνδυνο σημείο που βρίσκεται σήμερα ο Αμβρακικός αλλά και η αναγκαιότητα για την ανάληψη κινητοπιήσεων με σκοπό την προστασία του.

Εκδηλώσεις έγιναν στο Αγρίνιο, στο Μενίδι Αιτωλοακαρνανίας, στην Αρτα και η τελευταία κινητοποίηση η πιο κεντρική έγινε την Κυριακή(11/5) στην Αμφιλοχία, με πορεία στο δημαρχείο και σύντομο αποκλεισμό του κόμβου της Αμφιλοχίας. Συμμετείχαν σύντροφοι/σες απο Αμφιλοχία, Αγρίνιο, Πάτρα, Άρτα, Αθήνα κλπ. Επιλέχθηκε η Αμφιλοχία γιατί εκεί έχουν τις αποθήκες τους δύο εταιρείες πετρελαίου η SELL και η EKO και κατά τη γνώμη όλων μας αποτελούν μια σοβαρότατη εν δυνάμει απειλή για όλο το οικοσύστημα.

Στη διάρκεια αυτών των κινητοποιήσεων αναδείχθηκαν πολλά από τα μέρη που είναι υπεύθυνα για την μόλυνση του Αμβρακικού. Οι ιχθυοκαλλιέργειες, η οικιστική ανάπτυξη των γειτονικών πόλεων και χωριών, οι κτηνοτροφικές και πτηνοτροφικές επιχειρήσεις, τα φράγματα στον Άραχθο, η απουσία ή κακή λειτουργία των βιολογικών καθαρισμών. Στο Μενίδι μια μικρή κωμόπολη με μεγάλη τουριστική κίνηση και αναπτυγμένες τουριστικές επιχειρήσεις δεν υπάρχει βιολογικός καθαρισμός με αποτέλεσμα να δημιουργούνται σοβαρά προβλήματα.

Κατά τη διάρκεια των κινητοποιήσεων προέκυψαν νέα περιστατικά μόλυνσης που άφηναν την εντύπωση ότι ούτε τυχαία είναι αυτά, ούτε «ακηδεμόνευτα», αντίθετα είναι περιστατικά που επαναλαμβάνονται συνεχώς με την ανοχή των φορέων που θα έπρεπε να τα ελέγχουν. Οι περιβαλοντικοί όροι των εταιρειών είτε είναι “ανύπαρκτοι” είτε απλά δεν τηρούνται, η λύση του ρίχνω τα λύματα μέσα στους τάφρους που οδηγούν στον Αμβρακικό είναι η πιο «αναπτυξιακή».

Μία άλλη διαπίστωση είναι ότι οι τοπικές κοινωνίες βρίσκονται εγκλωβισμένες σε ένα περιβάλλον ενημέρωσης, «προστασίας» και μόλυνσης του Αμβρακικού που μεταξύ τους έχει πολύ στενούς δεσμούς. Παρακολουθήσαμε τον τοπικό τύπο αυτών των περιοχών που απαξίωνε τις δράσεις μας έστω και αν ήταν μικρές ή μεγαλύετρες, ενώ αντίθετα διαγγέλματα διάφορων απίστευτων παραγόντων με απίστευτες και γενικόλογες σαχλαμάρες έβρισκαν πλούσιο χώρο στις τοπικές και ηλεκτρονικές τους σελίδες.

Η μόλυνση του Αμβρακικού δείχνει να είναι πολυσύνθετη και βέβαια δεν έχει να κάνει μόνο με τη μόλυνση ενός υδροβιότοπου αλλά ενός ολοκληρωμένου συστήματος που τη στηρίζει και την αναπαράγει. Αυτό το σύστημα αποτελείτε από εταιρείες, παράγοντες, υπαλλήλους, κόμματα, τοπικά ΜΜΕ κλπ.

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις διαπιστώσεις που έγιναν σε όλο αυτό το διάστημα. Οι ντόπιοι όπου συναντηθήκαμε ήταν μόνο θετικοί απέναντί μας και μας ανέφεραν περιστατικά και εικόνες που μας ξεπερνούσαν. Έχουν σαφέστατη εικόνα και για το πώς ήταν ο Αμβρακικός και τι τους πρόσφερε αλλά και το πώς τον μετέτρεψαν σήμερα και ποιοι είναι αυτοί. Ένα ζήτημα είναι γιατί δεν αντιδρούν συγκεκριμένα, αλλά αυτό μάλλον είναι ένα γενικότερο κοινωνικό ζήτημα που αφορά πολύ περισσότερα, όπως ακριβώς και η μόλυνση του Αμβρακικού που δεν περιορίζεται στον υδροβιότοπο αλλά συνολικά στο σύστημα που γεννά αυτή τη μόλυνση.

Όλα συνεχίζονται…

Διήμερο στο Αφγανιστάν εκεί που η "ανοικοδόμηση" άργησε μια μέρα.

Τουριστική ατραξιόν αποτελεί η πλανητική φρίκη που επιφυλάσσουν οι νέο σταυροφόροι της αμερικάνικης δεξιάς και των απανταχού διεστραμμένων εξουσιαστών. Το Αφγανιστάν είναι η Ντίσνευλαντ των κάθε είδους νεοπολιτικών καριέρας που ξεπερνώντας ιδεολογίες και προφάσεις ανοίγονται με τρόπο ριψοκίνδυνο για το μέλλον. Στηρίζουν τις ναζιστικές θηριωδίες της εποχής τους, τρώνε σολομό αλά κρέμ εκεί που οι λαοί πεθαίνουν από την πείνα. Επιχειρούν την "ανοικοδόμηση" εκεί που κατέσφαξαν και γκρέμισαν ολόκληρους λαούς και πολιτισμούς. Στέκονται περήφανοι πάνω στα άρματα των κατακτητών και κοκορεύονται, τιμές και ανδρείες επαινώντας αλλήλους για την τύχη τους να μην πέσουν πάνω σε αντάρτες της εκεί αντίστασης.

Αποστολή βουλευτών του κυνοβουλίου επισκέφθηκε το Αφγανιστάν, την Ντίσνευλαντ των δολοφόνων της παγκοσμιοποίησης. Η κατοχή και οι μαζικές δολοφονίες ενός ολόκληρου λαού έγιναν για αυτά τα καλόπαιδα το διήμερο μιας εκδρομής με πληρωμένα τα έξοδα. Όλοι τους ίδιοι ακριβώς, ο ένας με τον άλλο, αριστεροί της πλάκας, φασίστες, όλοι μαζί να γλεντούν και να γελούν εκεί που και σήμερα οι μισθοφορικές τους ορδές σφάζουν, βασανίζουν, βιάζουν, κατακλέβουν το φυσικό τους πλούτο και καταστρέφουν τα πάντα.
Στην επιστροφή τους, μοίρασαν και φωτογραφίες τους(στο φιλικό τους τύπο) με τα κατορθώματά τους και μας έλουσαν με τις αποκαλυπτικές τους αφηγήσεις για το τι ωραία πέρασαν.

Η εισβολή, η καταστροφή του Αφγανιστάν και η δολοφονία του λαού του σήμαναν την έναρξη ενός νέου πολιτισμού με ευθύνη κυρίως των Δυτικών. Τον πολιτισμό του γκουαντάναμο, των απάνθρωπων βασανηστηρίων, των μαζικών δολοφονιών, της υπεργιγάντωσης των υπηρεσιών των πρόθυμων δολοφόνων(στρατιωτικών/ αστυνομικών και μυστικών υπηρεσιών) παντού στον κόσμο. Οι λαοί σε όλο τον κόσμο τέθηκαν σε περιορισμό, σε κάποιους οι δολοφόνοι της παγκοσμιοποίησης επιτέθηκαν κιόλας. Η ναζιστική Νέα Τάξη επιβλήθηκε παντού, γιατί παντού βρήκε πρόθυμους γενίτσαρους.

Η ντροπή είναι μία λυτρωτική διαδικασία που η απουσία της μας δωρίζει ένα «δεδομένο ανάγνωσης» τεράστιας κοινωνικής και πολιτικής αξίας. Αυτό το δεδομένο που ΔΕΝ έχουν είναι η αρετή της κοινωνικής ευθύνης που κρύβεται σε κάθε πολιτική πράξη που εξελίσσεται στο πάλκο της κοινωνικής ζωής όλων μας.

Ενημέρωση από τις εκδηλώσεις σε Αγρίνιο και Μενίδι για τον Αμβρακικό.

Εκτός από την ενημέρωση των ίδιων των εκδηλώσεων επιλέγουμε να σας μεταφέρουμε και εικόνες που μας μετέφεραν κάτοικοι της περιοχής του Μενιδίου που βρίσκεται πάνω στον Αμβρακικό. Το σαββατοκύριακο έγιναν οι πρώτες δύο εκδηλώσεις για τον Αμβρακικό, η πρώτη το Σάββατο στο Αγρίνιο και η δεύτερη την Κυριακή το πρωί στο Μενίδι Αιτωλοακαρνανίας. Το Σάββατο το απόγευμα στήθηκε στην κεντρική πλατεία του Αγρινίου μια μικροφονική, δυο πάνο ενώ μοιράστηκαν και δεκάδες προκηρύξεις που προπαγάνδιζαν την κατάσταση που βρίσκεται ο Αμβρακικός καθώς και τις εκδηλώσεις που πρόκειται να γίνουν. Ο κόσμος που πέρασε ήταν σχετικά αρκετός. Να τονίσουμε εδώ πώς διαβάστηκε και ανακοίνωση καταγγελία από τους συντρόφους του Αγρινίου για κάποιους ΚΚΕδες που τις προηγούμενες μέρες είχαν χτυπήσει κάποιους συντρόφους. Την Κυριακή το πρωί στήθηκε μικροφονική στην κεντρική πλατεία στο Μενίδι Αιτωλοακαρνανίας, έγινε μοίρασμα κειμένων και αναρτήθηκαν πανό. Εδώ τα πράγματα ήταν διαφορετικά, καθώς ο κόσμος που ερχόταν σε μας είχε να μοιραστεί και κάποια εμπειρία πιο ζωντανή, μιας και η καθημερινότητά του μοιράζεται σε κατεξοχήν χώρο του Αμβρακικού. Για όσους δεν γνωρίζουν το Μενίδι είναι ένα χωριό που βρέχεται από τον Αμβρακικό. Τα τελευταία χρόνια στην περιοχή έχουν αναπτυχθεί μικρές τουριστικές μονάδες και αρκετές ψαροταβέρνες και καφέ, που βρίσκονται πλάι στη θάλασσα. Είναι πολύ όμορφο μέρος και οι κάτοικοί του είναι πράγματι ανήσυχοι με την κατάσταση που βλέπουν ότι διαμορφώνεται. Οι ίδιοι μας είπαν και για αγωγούς λυμάτων που ρίχνονται στη θάλασσα και για βόθρους που παρανόμως συνδέονται με τους αγωγούς όμβριων υδάτων και για υποθέσεις από επιχειρήσεις που σε συγκεκριμένα περιστατικά μόλυναν τον Αμβρακικό. Διακρίναμε τρία από αυτά τα περιστατικά. Το πρώτο περιστατικό, πέρσι το καλοκαίρι οι ίδιοι οι κάτοικοι στην άκρη της παραλίας σε σημείο όπου κολυμπούσαν παραθεριστές, διαπίστωσαν ότι υπάρχουν βρωμιές από αίματα κλπ που όπως διαπιστώθηκε ήταν από παρακείμενο σφαγείο. Το δεύτερο περιστατικό μας το ανέφερε κάτοικος του Μενιδίου που ασχολήτε με το ψάρεμα. Πηγαίνοντας σε περιοχή γειτονική από τις ιχθυοκαλιέργρειες χρειάστηκε να μπει στη θάλασσα, εκεί σε συγκεκριμένο σημείο το πόδι του βούλιαξε σε βούρκο ενός μέτρου περίπου. Ο βούρκος ήταν από υπολοίματα τροφών και ακαθαρσιών από τις ιχθυοκαλλιέργειες.. Να τονίσουμε ότι αυτή η διαπίστωση ταιριάζει και με επισημάνσεις επιστημόνων για την ποιότητα του βυθού που βρίσκεται κοντά σε ιχθυοκαλλιέργειες. Ο ίδιος κύριος μας είπε πως ο βυθός μοιάζει με άσφαλτο.Τι σημαίνει αυτό; Μας το εξήγησε ο ίδιος. Παλαιότερα πρίν γίνει το φράγμα στον Άραχθο(Πουρνάρι) το ποτάμι, ο Άραχθος, κατέβαζε μέσα στον Αμβρακικό φερτά υλικά όπως κορμούς δέντρων, κλαδιά, μεγάλες ή μικρές πέτρες, χώματα, οτιδήποτε μεταβίβαζε η ίδια η φύση κατά τη ροή του ποταμού. Όλα αυτά τα υλικά αλλά και τα νερά του Αράχθου πλούτιζαν τον Αμβρακικό. Ο βυθός εμπλουτίζονταν με κορμούς και κλαδιά δέντρων δημιουργώντας ένα πάμπλουτο καταφύγιο για κάθε μορφή ζωής. Μας έγινε αναφορά για πληθώρα καλαμαριών, και γαρίδας, είδη που σήμερα τείνουν να αφανιστούν ενώ σίγουρα έχουν περιοριστεί στο ελάχιστο. Το τρίτο περιστατικό έχει να κάνει με τις ιχθυοκαλλιέργειες και τον τρόπο που λειτουργούν. Πρόσφατα βρέθηκαν δεκάδες νεκρά ψάρια στους κλωβούς. Θεωρήθηκε υπεύθυνος ο παγετός, αποκαλύφθηκε όμως ότι ο πληθυσμός των ψαριών ήταν πολύ περισσότερος από ότι έπρεπε να ήταν. Να αναφέρουμε εδώ πως με όποιον κάτοικο μιλήσαμε ήταν εντελώς αρνητικός στην ύπαρξη των ιχθυοκαλλιεργειών. Οι δράσεις θα συνεχιστούν στην κεντρική πλατεία της Άρτας την Παρασκευή(9/5) στις 7:00 το απόγευμα και την Κυριακή(11/5) στην κεντρική εκδήλωση στην Αμφιλοχία στις 11:00 το πρωί. .

Ο Αμβρακικός χάνεται. Οι τοπικές κοινωνίες αντιστέκονται.

Ο Αμβρακικός κόλπος χάνεται και μαζί του χάνεται και μια εικόνα σπάνιας ομορφιάς και ζωής. Η μόλυνση έχει προχωρήσει σε επικίνδυνο σημείο και η αντίδρασή μας πρέπει να είναι άμεση, διαρκείας, μαζική και όσο το δυνατό πιο δυναμική. Οι λόγοι για τους οποίους έχει προχωρήσει σε τέτοιο βαθμό η μόλυνση αυτού του σπουδαίου οικοσυστήματος είναι γνωστοί και τους συναντάμε παντού, όπου η σχέση κεφαλαίου-κέρδους και περιβάλλον εμφανίζονται σε κοινά πεδία. Η εφαρμογή διεστραμμένων κερδοσκοπικών πολιτικών τα τελευταία χρόνια φέρνει σήμερα μπροστά μας ορατότατα τα θλιβερά τους αποτελέσματα. Δεκάδες διαφορετικές επιχειρηματικές ιδέες βρήκαν χώρο εφαρμογής τους το πανέμορφο περιβάλλον του Αμβρακικού. Έχοντας την συνεργασία ντόπιων πολιτικών αξιωματούχων αλλά και την αμέριστη συμπαράσταση υπηρεσιών που οι υπάλληλοί τους είχαν βολευτεί από την προηγούμενη κατηγορία πολιτικών έδρασαν από κοινού με τους πάντα πρόθυμους “ιδιώτες” της ανάπτυξης δημιουργώντας σήμερα αυτή τη φοβερή προοπτική του Αμβρακικού.

Άνθρωποι από τις γύρω περιοχές βρέθηκαν και καλλιέργησαν αρχικά την ιδέα και στην συνέχεια τη συνεργασία για την δημιουργία από κοινού δράσεων στην προσπάθειά τους να σταματήσουν την επέλαση της μολυσματικής ανάπτυξης και την προπαγάνδιση της κατάστασης. Αποφασίσθηκε να οργανωθούν μικρές εκδηλώσεις (μικροφονικές, μοίρασμα εντύπων, προπαγάνδα) σε γειτονικές πόλεις όπως η Άρτα, το Αγρίνιο και στο Μενίδι (Αιτωλοακαρνανίας). Εκδόθηκαν μια κοινή προκήρυξη και μια αφίσα καταγγελίας. Το τέλος αυτών των δράσεων και η αρχή των επόμενων θα ολοκληρωθεί με μία κεντρική εκδήλωση στην Αμφιλοχία στις 11 Μαΐου. Στην Αμφιλοχία βρίσκεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τον Αμβρακικό, βρίσκονται εκεί οι αποθήκες καυσίμων μεγάλων εταιρειών (ΕΚΟ και SHEL) που απειλούν με ολοκληρωτικό αφανισμό τον Αμβρακικό.

Το κάλεσμα είναι ανοιχτό και καλεί όλους και όλες να συμμαχήσουν με κείνες τις δυνάμεις που θα προστατέψουν τον Αμβρακικό. Καλούμε τον κάθε σύντροφο και συντρόφισσα να συμμετάσχει στις εκδηλώσεις που θα γίνουν στις παραπάνω πόλεις και να συναντηθούμε όλοι μαζί στην κεντρική εκδήλωση της Αμφιλοχίας στις 11 Μαΐου.

Παρακάτω ακολουθεί το πρόγραμμα των κυκλικών δράσεων με αποκορύφωμα την εκδήλωση στην Αμφιλοχία και η προκήρυξη που βγήκε.

Σάββατο 3 Μαΐου εκδήλωση(μικροφωνική, πανό, μοίρασμα προκηρύξεων κλπ) στην κεντρική πλατεία του Αγρινίου στις 7:00 το απόγευμα.

Κυριακή 4 Μαΐου εκδήλωση στο Μενίδι Αιτωλοακαρνανίας στην κεντρική πλατεία(μικροφωνική, πανό, μοίρασμα προκηρύξεων κλπ) στις 11:00 το πρωί.

Παρασκευή 9 Μαΐου στις 7:00μμ, εκδήλωση(μικροφωνική, πανό, μοίρασμα προκηρύξεων κλπ) στην Άρτα στην κεντρική πλατεία.

Κυριακή 11 Μαΐου η κεντρική εκδήλωση στην Αμφιλοχία, συγκέντρωση και πορεία στις 11:00 το πρωί.

ΥΓ: Αν αλλάξει κάτι με τις ώρες ή ημέρες των δράσεων θα υπάρξει άμεση ενημέρωση.

Ακολουθεί η κοινή προκήρυξη που εκδόθηκε

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

     Οι πρόσφατες φυσικές καταστροφές (καύσωνες, πλημμύρες, φωτιές)

 στον

πλανήτη οφείλονται σε κλιματολογικές αλλαγές από την υπερθέρμανση του,

σύμφωνα με τη φιλολογία και προπαγάνδα των κρατών, των Μ.Μ.Ε. και

διάφορων περιβαλλοντικών Μ.Κ.Ο. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να

αποκρύψουν, να συσκοτίσουν και να μεταθέσουν τις ευθύνες και τις αιτίες

σχετικά με το ποιοι είναι πραγματικά οι υπεύθυνοι για την ΄΄εκδίκηση

 της

φύσης΄΄, για το θάνατο χιλιάδων  ανθρώπων από φαινόμενα που δεν είναι

καθόλου φυσικά, για την καταστροφή του περιβάλλοντος.

     Η ατέλειωτη κούρσα για τη συσσώρευση κερδών από το κεφάλαιο δεν

αφήνει άθικτη καμιά πλευρά της ανθρώπινης ζωής και της φύσης. Οι

κυβερνήσεις νομοθετώντας κατά παραγγελία των αφεντικών αυτού του κόσμου

διασφαλίζουν το ιδιοκτησιακό δικαίωμά τους πάνω σε αυτά που μας

 κλέβουν.

Η άγρια ζωή- τα ζώα, τα δάση, τα ποτάμια, υποφέρουν από τα ίδια

 αφεντικά, 

που αλαζονικά την καρπώνονται, την καταστρέφουν. Ο,τι μπορεί να

 αποφέρει

κέρδος λεηλατείται μέχρι τέλους. Από τους πολέμους που διεξάγονται για

την καταλήστευση των φυσικών πόρων, την καταστροφή των δασών και των

ποταμών της λατινικής Αμερικής, τη λιμοκτονία μιας ολόκληρης ηπείρου,

 της 

Αφρικής, μέχρι την ολοκληρωτική εξαφάνιση κάθε είδους ζωής και την

καταστροφή του ίδιου του πλανήτη.

     Κομμάτι αυτής της καταστροφής αποτελεί το χρόνιο έγκλημα στον

Αμβρακικό. Ο Αμβρακικός κόλπος αποτελεί ένα φυσικό κάλος για την

 περιοχή

της δυτικής Ελλάδας, τεράστιας ζωτικής σημασίας, με μεγάλη

 βιοποικιλότητα 

σε ψάρια και σπάνια είδη πουλιών, χλωρίδας και πανίδας γενικά.

Επιπρόσθετα αποτελούσε και αποτελεί πηγή ζωής για τους ανθρώπους των

παράκτιων και γύρω περιοχών, που αποκλειστική τους ενασχόληση ήταν

ανέκαθεν η αλιεία, η γεωργία και η κτηνοτροφία.

     Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '60 άνθρωποι και περιβάλλον

χαρακτηρίζονταν από μια ισορροπημένη σχέση (με άλλα λόγια, η

 εκμετάλλευση 

των φυσικών πόρων, εκ των πραγμάτων, ήταν περιορισμένη πράγμα που η

 φύση

μπορούσε να ''αντέξει'' και να αναπληρώσει). Στις αρχές της δεκαετίας

 του 

'70 η έξαρση των καπιταλιστικών ρυθμών παραγωγής που επέβαλλαν τη

βιομηχανοποίηση κάθε έκφανσης της εργασίας και αντικατέστησαν το

ανταλλακτικό εμπόριο και την παραγωγή του υποκειμένου για την

 κατανάλωση

από αυτό, συντέλεσαν ώστε η κυριαρχία του ανθρώπου στη φύση (που έτσι

 κι

αλλιώς υπήρχε) να στραφεί ενάντιά της με ολέθρια αποτελέσματα.  

     Σήμερα σε αυτό το οικοσύστημα συντελείται μια μεγάλη καταστροφή

προερχόμενη από την καπιταλιστική λεηλασία. 

Η ζωή στον Αμβρακικό σβήνει...

... από τα φράγματα σε ζωτικούς για αυτόν ποταμούς όπως ο Λούρος και ο

 Άραχθος.

     Φράγματα που εμποδίζουν την πορεία των νερών στερώντας έτσι την

ανανέωση, την οξυγόνωση και τον εμπλουτισμό του κόλπου με ωφέλιμες

οργανικές και ανόργανες ύλες, για να ποτίζεται η όλο και αυξανόμενη

βιομηχανοποιημένη γεωργία.  

... από την αλόγιστη χρήση φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων, 

από τα παντός είδους απόβλητα μικρών και μεγάλων επιχειρήσεων. 

     Αντίθετα ο Αμβρακικός “εμπλουτίζεται” με λιπάσματα και

φάρμακα από τις νέες καλλιέργειες καθώς και από τα λύματα

 ελαιοτριβείων,

κτηνοτροφικών μονάδων, και άλλων επιχειρήσεων που μέσα από τα ρέματα

διοχετεύουν τα λύματα τους, στο όνομα της ανάπτυξης, χωρίς κανένα

 έλεγχο

ή ενδοιασμό, μπρος στο τεράστιο πρόβλημα που δημιουργούν, σε έναν, από

 τη 

φύση του, κλειστό κόλπο που είναι σίγουρο ότι δε θα μπορέσει ποτέ να

 τις

μεταβολίσει. Εδώ αξίζει να αναφερθεί η τεράστια μόλυνση που προκαλεί το

εργοτάξιο κατασκευής γύψου της knauf, λίγο έξω από την Αμφιλοχία. Το εν

λόγο εργοτάξιο χρησιμοποιεί τον Αμβρακικό κόλπο αποκλειστικά σαν

σκουπιδοτενεκέ όλων  των άχρηστων υλικών, σκουπιδιών και μπάζων. Φυσικά

με την ανοχή των κρατικών και θεσμικών φορέων και εκμεταλλευόμενο την

ανοχή της έτσι κι αλλιώς ''τυφλής'' δικαιοσύνης.  

... από τη ζεύξη Ακτίου-Πρέβεζας και τις μαρίνες πολυτελείας που

εμποδίζουν την ανανέωση των νερών.  

     Η πολεοδομία της ''ανάπτυξης'' στοχεύει στην ολοένα γρηγορότερη

μετακίνηση των εμπορευμάτων, αδιαφορώντας για τις συνέπειες στο

περιβάλλον. Με την ίδια εγκληματική αδιαφορία ως προς τον Αμβρακικό και

ενάντια σε επιστημονικά πορίσματα και μελέτες κατασκευάστηκε η ζεύξη

Ακτίου-Πρέβεζας. Εξαιτίας του εν λόγο έργου η μόνη φυσική διέξοδος προς

τη θάλασσα έχει περιοριστεί σε βαθμό που τα θαλάσσια ρεύματα δε μπορούν

να κάνουν πλέον αυτό που η φύση είχε σοφά προβλέψει για τη διατήρηση

 της

ζωής στον κόλπο. Η κατάσταση αυτή κινδυνεύει να χειροτερεύσει, με

ανυπολόγιστες συνέπειες από την επικείμενη υλοποίηση των σχεδίων για

δημιουργία, στην είσοδο του Αμβρακικού, μαρίνας πολυτελείας για γιοτ

 και

θαλαμηγούς, που θα εξυπηρετούν τον “άγιο” τουρισμό για ''τα

πολλά χρήματα που θα φέρει'', αδιαφορώντας για τη καταστροφή που θα

προκαλέσει στον ήδη βεβαρημένο Αμβρακικό. 

... από τις ιχθυοκαλλιέργειες, την υπεραλιεία και τους ανύπαρκτους,

απαρχαιωμένους ή ανεπαρκείς βιολογικούς καθαρισμούς.

      Η όποια ζωή έχει απομείνει χάνεται σταδιακά από την υπεραλίευση,

 με 

νέα ολοκληρωτικά μέσα (τράτες) που οργώνοντας και ερημοποιώντας

κυριολεκτικά το βυθό, καταστρέφουν το γόνο των ψαριών και εκατοντάδες

είδη φυκιών και κοραλλιών, χωρίς να υπάρχει περιθώριο για τη

 δημιουργίας

νέας ζωής. Οι παραδοσιακοί ψαράδες που για χρόνια ζούσαν από αυτό το

επάγγελμα πλέον δεν έχουν κανένα μέλλον. Το κενό σε ψάρια έρχονται τώρα

να καλύψουν, με το χειρότερο τρόπο οι ιχθυοκαλλιέργειες, με κλειστά

συστήματα εκτροφής ψαριών, σε ελεγχόμενες συνθήκες, έτσι ώστε να

επιτευχθεί το μέγιστο δυνατό σε παραγωγή αμφιβόλου ποιότητας ψαριών. Τα

κατάλοιπα από τα ιχθυάλευρα που χρησιμοποιούνται για την τροφή των

 ψαριών 

σε τεράστιες ποσότητες (έτσι ώστε να υπάρξει ταχεία ανάπτυξή τους)

δημιουργούν ένα στρώμα επιβλαβούς ιζήματος, που απλώνεται με το χρόνο

 σε

όλη την έκταση του βυθού του κόλπου, συμπληρώνοντας την καταστροφή.

(Μεγάλο κομμάτι του επενδυτικού κεφαλαίου στις ιχθυοκαλλιέργειες,

επομένως και μεγάλο κομμάτι ευθύνης, κατέχει η εταιρεία

“Ανδρμέδα” που ανήκει σε όμιλο εταιρειών της Εurobnk.) 

... από τις δεξαμενές υγρών καυσίμων της Shell και Εκο, την επέκταση

 τους 

και το ενδεχόμενο ενός ''ατυχήματος''. 

      Τη μεγαλύτερη απειλή στην περιοχή αποτελούν οι δεξαμενές υγρών

καυσίμων της Shell και Εκο. Η αναμενόμενη επέκτασή τους και το

 ενδεχόμενο 

ενός ''ατυχήματος'' είναι ένα εν δυνάμει ολοκαύτωμα στην περιοχή (1979

πυρκαγιά στις δυο μονάδες,   ). Οι κάτοικοι των περιοχών πέριξ του

Αμβρακικού δεν μπορούν παρά να μην θέλουν αυτή την επέκταση αφού και οι

ίδιοι γνωρίζουν τις συνέπειες που θα επακολουθήσουν ενός τέτοιου

''ατυχήματος'' αλλά και τη μηδαμινή συνεισφορά αυτών των εταιριών στην

περιοχή, το μύθευμα της ανάπτυξης μέσω των επενδύσεων των εταιριών

πετρελαίου στην περιοχή  καθώς και η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας

επιβεβαιώνεται ως τέτοιο, μιας και η αύξηση διακίνησης πετρελαιοειδών

στον Αμβρακικό συνεπάγεται την αύξηση του κέρδους μόνο των εταιριών και

όχι την αύξηση των θέσεων εργασίας αφού οι εν λόγω υποδομές αποτελούν

αποθηκευτικό χώρο υγρών καυσίμων, πράγμα που συνεπάγεται τον ολιγάριθμο

και συγκεκριμένο αριθμό εργαζομένων. 

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ Ο ΑΜΒΡΑΚΙΚΟΣ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΔΙΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΣΤΡΟΦΩΝ

     Σε αυτή την κατεύθυνση, δηλαδή την ''αειφόρο'' κερδοσκοπία της

λεηλασίας της φύσης, αρωγοί, εδώ και χρόνια, είναι οι τοπικοί και μη  άρχοντες που συναινούν και

 ενθαρυνουν τα σχέδια του κεφαλαίου για την καταλήστευση και

καταστροφή της φύσης.

Ο αδιαπραγμάτευτος, ακηδεμόνευτος, αδιαμεσολάβητος κοινωνικός αγώνας

 έξω

από και ενάντια στα σχεδία και τους μηχανισμούς της κυριαρχίας, ανοίγει

το δρόμο για μια κοινωνία χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση ανθρώπου από

άνθρωπο, χωρίς την κυριαρχία και εκμετάλλευση του ανθρώπου πάνω στη

 φύση. 

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ  ΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΠΟΥ

ΤΗ ΓΕΝΝΑ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΜΒΡΑΚΙΚΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΚΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΕΣ ΑΠΟ ΑΓΡΙΝΙΟ,

ΑΜΦΙΛΟΧΙΑ, ΑΡΤΑ

Η Πολιτική της Φτώχειας γεμίζει τα ταμεία των πολυεθνικών Σ/Μ

Ένα λογύδριο σχετικά με τις καταναλωτικές συνήθειες των ημερών και τα περισσότερα που αυτές σημαίνουν.

Το κείμενο επικεντρώνεται στην αγορά κρέατος αυτών των ημερών.
Διαλύουν τους κλάδους των μικρών κτηνοτροφικών μονάδων καθώς και τα μικρά κρεοπωλεία στις γειτονιές επιβάλλοντας μια αισχρή κατάσταση που περιλαμβάνει, καρτέλ και εκβιασμούς από εμπόρους και πολυεθνικά Σούπερ Μάρκετ. Εδώ και λίγες μέρες έχουν έρθει σε επαφή κτηνοτρόφοι με εμπόρους που δουλεύουν για μεγάλα πολυεθνικά καταστήματα σε όλη την Ελλάδα. Οι τελευταίοι κράτησαν την χονδρική τιμή αγοράς των αρνιών στα 5,5 και 5 ευρώ, με αποτέλεσμα να σφυροκοπούν ακόμη περισσότερο το κόστος των κτηνοτρόφων. Αρκετοί αρχικά αντέδρασαν και δεν πούλησαν σε αυτές τις εξευτελιστικές τιμές, άλλοι όμως προχώρησαν.
Σήμερα μεγάλες αλυσίδες πολυεθνικών Σ/Π διαφημίζουν την κατάντια τους. Πουλάν λίγο πάνω από το κόστος αγοράς αλλά σίγουρα κάτω του τελικού κόστους. Αρνάκι γάλακτος ελληνικό 5,99 ευρώ σε διαφήμιση ενός από αυτά.
Με τη φτώχεια να πριμοδοτεί τις εν λόγω πολυεθνικές επιχειρήσεις δημιουργούνται μεγάλες πιέσεις στα μικρά και μικρομεσαία καταστήματα (κρεοπωλεία).

Πριν λίγες μέρες αρμόδιοι φορείς μας κατήγγειλαν το παραεμπόριο και τη ζημιά που υφίστανται οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις, σήμερα μπροστά σε ένα κραυγαλέο παράδειγμα διάλυσης της τοπικής αγοράς, απλά αυτοί οι φορείς αδιαφορούν. Δεν πρόκειται ούτε για μαύρους ούτε για Κινέζους, αλλά για πολυεθνικές.
Πρόκειται για καταδίκη των κτηνοτρόφων και απαξίωση του προϊόντος(αρνιών) μέσω της ελαχιστοποίησης του κόστους, αφήνοντας το τελικό προϊών σε μεγάλους διατροφικούς κινδύνους. Από την άλλη η τρομερή οικονομική ενίσχυση των μεγάλων κερδοσκοπικών πολυεθνικών με την ταυτόχρονη αποδυνάμωση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων του κλάδου συνεισφέρει τα μέγιστα στη διάλυση των τοπικών δομών εμπορίου αφήνοντας ελεύθερο το πεδίο για την παραπέρα εγκληματική ανάπτυξη πολυεθνικών κερδοσκοπικών μονάδων.

Η Πολιτική της Φτώχειας γεμίζει τα ταμεία των πολυεθνικών Σ/Μ

Εκτός από την πλήρη συνεργασία των κρατικών μηχανισμών βλέπουμε ότι η "ανάπτυξη" τροφοδοτείται και από την διάχυση της φτώχειας που σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά γίνεται μοναδικό εργαλείο κερδοφορίας για τις υπέρ γιγαντωμένες επιχειρήσεις. Πρόκειται για μία πραγματική εφαρμογή της Πολιτικής της Φτώχειας. Το κράτος είναι αυτό που θα τη διαμορφώσει και οι μηχανισμοί του κεφαλαίου αυτοί που θα την κατασπαράξουν. Ο μύθος της "ανάπτυξης" ΤΟΥΣ σε θέλει φτωχό, εξαθλιωμένο, κρεμασμένο από τα ράφια των πολυεθνικών χωρίς καμία διαφορετική επιλογή. Με τις «συνεχιζόμενες προσφορές» τους και τις «χαμηλές τιμές» αποτελούν τον υποχρεωτικό σταθμό κατανάλωσης των χαμηλόμισθων, των συνταξιούχων, των εργαζομένων των 700 ευρώ. Όσο μεγαλώνει η φτώχεια, όσο διαχέεται σε μεγαλύτερα κοινωνικά στρώματα τόσο γεμίζουν τα ταμεία των πολυεθνικών υπέρ μάρκετ που στραγγαλίζουν και τον πρωτογενή τομέα, τις τοπικές αγορές και τους ανθρώπους των κοινωνιών, ενώ το ενδιαφέρον τους μόνο για το κόστος δηλητηριάζει τα ράφια τους.

ΦΡΑΟΥΛΕΣ & ΑΙΜΑ

Ενώ σ' όλη την Ελλάδα η αγροτική οικονομία μαραζώνει, στην Ηλεία τα τελευταία τρία χρόνια συντελείται ένα μικρό οικονομικό θαύμα. Με πρωτοποριακές καλλιέργειες, καλύτερες ποικιλίες φρούτων και ευρωπαϊκή αντίληψη στη διακίνηση κι οργάνωση, οι αγρότες ανοίγουν νέες αγορές, διπλασιάζοντας τα εισοδήματά τους. Δίκαια, λοιπόν, αποκαλούν τη φράουλα «κόκκινο χρυσό». Κι εμείς αυτόν αναζητούσαμε όταν κατεβήκαμε πριν λίγες μέρες στη Νέα Μανωλάδα. Το χρυσαφι ήταν όντως κόκκινο αλλά όχι τόσο από τη φράουλας, όσο από το αίμα.

Η Νέα Μανωλάδα είναι η «πατρίδα της φράουλας». Βγάζει το 90% της εθνικής παραγωγής. Ενα πραγματικό αρχοντοχώρι, με φαρδείς δρόμους και καλοκαμωμένα σπίτια και δυο πλατείες για την απογευματινή βόλτα. Το χωριό είναι μικρό: 2.000 κάτοικοι, 3.500 με τους μετανάστες. Το καλοκαίρι άλλοι 1.500 ξένοι εργάτες συρρέουν εδώ από όλη την Πελοπόννησο για την συγκομιδή του καρπουζιού. Το χωριό έχει 30 μικράκια στο νηπιαγωγείο κι ένα δημοτικό σχολειό με 100 περίπου παιδιά. Για γυμνάσιο και λύκειο πηγαίνουν σε άλλα, μεγαλύτερα χωριά. «Αλλά δεν έχουν αγωνία, δεν έχουν άγχος τα δικά μας τα παιδιά. Το μέλλον τους το εξασφαλίζει η γη». Το χωριό έχει κάποια εμπορικά, μερικές καφετέριες και κάποια ταβερνεία. Αυτή είναι όλη κι όλη η ζωή του. Απλή, λιτή, συμμαζεμένη. Νοικοκυρεμένη. Επιτέλους και μια ιστορία επιτυχίας. Επιτέλους και κάποιοι έλληνες δουλευταράδες, ανοιχτόμυαλοι, ριζοσπαστικοί και πετυχημένοι. Οι αγρότες σε άλλες περιοχές της χώρας συζητούν «το φαινόμενο του κόκκινου χρυσού» ενώ τα πιο έγκυρα εξειδικευμένα έντυπα εξαίρουν «την αλλαγή νοοτροπίας, το πνεύμα συνεργασίας και εξωστρέφειας των παραγωγών». Ενθουσιασμένοι οι ευρωπαίοι διακινητές, ξετρελαμένοι οι ευρωπαίοι καταναλωτές. Πως το καταφέρνουν; Τι διαθέτουν ετούτοι οι Πελοποννήσιοι που σε όλους τους άλλους διαφεύγει;



Οι άνθρωποι εδώ είναι ανοιχτόκαρδοι. Δεν υπάρχει περίπτωση να μπει ξένος στον καφενέ και να μην τον κεράσουν λίγο από το εξαιρετικό κόκκινο κρασί τους ή έναν μεζέ από τη σούβλα τους. «Η ζωή μας άλλαξε το 2005 με την συμμετοχή μας στην Fruit Logistica» δηλώνουν οι πρωτοπόροι αυτοί αγρότες. Οπου «Fruit Logistica» η μεγαλύτερη έκθεση φρούτων και λαχανικών που γίνεται κάθε χρόνο παγκοσμίως! Κι έχουν κάθε λόγο να είναι χαρούμενοι: αν συνεχιστεί η καλή πορεία του προϊόντος και τα επόμενα δυο χρόνια, οι καλλιεργούμενες εκτάσεις στην περιοχή θα φτάσουν τα 10.000 στρέμματα!



Μόνο μια μικρούλα λεπτομέρεια αμαυρώνει αυτήν τη χρυσή επιχειρηματική εικόνα. «Αντιμετωπίζουμε οξύ στεγαστικό πρόβλημα με τους εργάτες» δηλώνουν οι παραγωγοί στα ευρωπαϊκά φόρα. Οπότε, σχεδιάζοντας ένα διήμερο στην ιστορία της ελληνικής επιτυχίας, λέω να ξεκινήσω από τα πιο σκούρα για να τελειώσω με τα καλύτερα. Αρχίζω λοιπόν με το «οξύ στεγαστικό πρόβλημα».



Γύρω από το χωριό απλώνονται τέσσερις παραγκουπόλεις. Μια σε κάθε σημείο του ορίζοντα. Οδηγώ μέσα στο σκοτάδι που γίνεται ολοένα και πιο πυκνό. Στρίβω αριστερά και μπαίνω σε έναν καρόδρομο της συμφοράς. Δεν βλέπω τίποτα. Σβήνω τη μηχανή κι αφήνω τα μάτια μου να συνηθίσουν το μαύρο. Πρώτα διακρίνεις τα αστέρια. Και μετά το περίγραμμα των δέντρων. Κι ύστερα κάτι ακαθόριστους όγκους. Καλύβια, παράγκες, παραπήγματα. Κι ύστερα προβάλλουν οι σκιές.



Δεν βλέπω πρόσωπα, δεν βλέπω μάτια. Μόνο σφίγγω χέρια, κάποιος με χτυπάει στην πλάτη, μια γυναίκα γαντζώνει το μπράτσο μου. «Δεν πειράζει που δεν έχουμε φως, που δεν έχουμε νερό. Μεροκάματο δεν έχουμε». Μιλάει σπαστά ελληνικά, παρόλο που ζει ήδη 5 χρόνια στην Ελλάδα. Η ίδια δηλώνει τσιγγανοβουλγάρα από το Ρούσεν. Είναι κι άλλοι δικοί σου εδώ; «Πολλοί. Εδώ στη δικιά μας γειτονιά είναι Βούλγαροι, Τσιγγανοβούλγαροι και Ρουμάνοι. Παραπέρα, είναι από άλλες χώρες. Να φύγεις τώρα γιατί άμα σε δει το αφεντικό, δεν θα με πάρει ούτε αύριο στη δουλειά».



Συνήθως οι παραγκουπόλεις χτίζονται στις παρυφές του αστικού ιστού, αυθόρμητα και άναρχα. Εδώ το επιχειρηματικό δαιμόνιο ορισμένων ντόπιων πήγε ένα βήμα παραπέρα: νοικιάζουν τα χωράφια τους στους μετανάστες για να στήσουν την παράγκα. «Κάποιος ξερίζωσε μέχρι και το αμπέλι του για να στήσει τις ρουμς-του-λετ τενεκεδουπόλεις» λέει ένας κάτοικος που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του. «100-150 ευρώ το μήνα πληρώνουν για να στήσουν το παράπηγμα που συνήθως παίρνει νερό και ηλεκτρικό – παρανόμως εννοείται – από κάποιο καλύβι όπου ο ιδιοκτήτης του χωραφιού βάζει τα εργαλεία του. Εννοείται επίσης ότι πληρώνουν και το νερό και το ηλεκτρικό». Μια βόλτα στις παραγκουπόλεις της Νέας Μανωλάδας αρκεί για να επιβεβαιωθεί η πληροφορία.



«Τώρα είναι πολύ καλά, δόξα στον Αλλάχ. Το πρόβλημα ήταν πιο παλιά, όταν έπρεπε να πάρουμε τις βεβαιώσεις. Κι έχω και καλό αφέντη, ο δικός μου με πληρώνει πάντα. Θα πάρετε ένα τσάι;» Στην παράγκα που ο Μοχάμεντ μοιράζεται μαζί με άλλους επτά συγχωριανούς του από το Μπαγκλαντές, η τηλεόραση παίζει χαμηλά βίντεο-κλιπ: μια γκόμενα χαριεντίζεται με τα κύματα και τραγουδάει. Στα μπανγκλά ασφαλώς και δεν καταλαβαίνω τίποτα. Γενικώς. Τι εννοείς για τις βεβαιώσεις; Και τι εννοείς ότι ο αφέντης σε πληρώνει; Και το εννοείς αυτό το «αφέντης», γαμώτο μου;



Εννοεί ότι κάποιοι υπάλληλοι του δήμου πλούτισαν νομιμοποιώντας με πλαστά έγγραφα τους αλλοδαπούς εργάτες. Αυτό διαπιστώθηκε μετά από την έρευνα της Υπηρεσίας Εσωτερικών Υποθέσεων της ΕΛ.ΑΣ η οποία απέδωσε ευθύνες, εκτός των άλλων και σε αιρετό εκπρόσωπο της τοπικής αυτοδιοίκησης, που γνώριζε αλλά σιωπούσε. Στην κομπίνα συμμετείχαν και πολλοί ιδιοκτήτες αγροτεμαχίων που έχουν δηλώσει επάγγελμα αγρότη. Πολλοί εξ αυτών χορηγούσαν έναντι 300-500 ευρώ εκάστη, δεκάδες υπεύθυνες δηλώσεις εργασίας στους αλλοδαπούς για δήθεν μεροκάματα που είχαν κάνει με σκοπό οι τελευταίοι να τις χρησιμοποιήσουν μαζί με άλλα έγγραφα του ΟΓΑ στην έκδοση αδειών παραμονής τους.



Κι όταν ο Τζαμάλ είναι χαρούμενος γιατί απλώς πληρώνεται, εννοεί ότι το αφεντικό δεν τον καρφώνει στους μπάτσους στο τέλος της σεζόν. Πρακτική διαδεδομένη και σε αυτήν την περιοχή, όπως και σε όλη την Ελλάδα. Ο λαθρομετανάστης ή ο πρόσφυγας δουλεύει ολημερίς στο χωράφι σου. Τρεις μήνες μετά, όταν έρχεται η ώρα της πληρωμής, τον καρφώνεις στον μπάτσο. Ο οποίος δεν τον έχει δει όλο το προηγούμενο διάστημα και, ξαφνικά, τον ανακαλύπτει! «Που είναι τα χαρτιά σου;» τον ρωτάει. «Δεν έχω χαρτιά», ψελλίζει αυτός. Ιδού πως εξατμίζεται το εργατικό κόστος, υπουργέ!



Οδηγώ προς τον τρίτο καταυλισμό. «Από εδώ η κόρη μου η Σάσα. Είναι μεγάλο κορίτσι πιά και μας βοηθάει. Την παίρνουμε κάθε μέρα στα χωράφια». Ο περήφανος πατέρας ακουμπάει το χέρι του στον ώμο του μεγάλου κοριτσιού. Εκείνη παίζει τα μαλλιά της και μου χαμογελάει μέσα από τα σάπια δόντια της. «Πόσο χρονών είσαι;» Δεκαπέντε. «Σχολείο πας;» Ποτέ. «Στον γιατρό;» Παίρνει ντεπόν. Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000, όταν ήρθαν εδώ κάποιοι ακτιβιστές, έχουν να δουν γιατρό αυτοί οι άνθρωποι. Οπότε, πονάει κεφάλι; Ντεπόν. Πονάει στομάχι; Ντεπόν; Κάηκαν μαγειρεύοντας; Ντεπόν.



Ζουν πολλά παιδιά εδώ στην τρίτη παραγκούπολη κι ακόμα περισσότερα ζουν σε μικρά διαμερίσματα στην Λάππα, την Βάρδα και τα γύρω χωριά. Ελάχιστα πηγαίνουν σχολείο – τα περισσότερα βγαίνουν από πολύ μικρά στη δουλειά. Με μειωμένο μεροκάματο. «Γιατί μαζεύει λιγότερες φράουλες. Φυσικό». Πολύ φυσικό το θεωρεί ο μπαμπάς της Σάσας. Οπως κι ότι η Σάσα δουλεύει. Ο μπαμπάς, η μαμά και η Σάσα σηκώνονται κάθε μέρα στις 4. Πρώτη κίνηση να ανοίξουν την τηλεόραση. Στη δική τους παράγκα έχουν ρεύμα, έτσι κάθε πρωί μαθαίνουν τα νέα της πατρίδας. Πίνουν δυνατό τσάι – γάλα η Σάσα «γιατί είναι παιδί». Κι ύστερα πηγαίνουν στην κεντρική πλατεία της Μανωλάδας για να τους φορτώσει στην καρότσα το αφεντικό και να τους πάει στο χωράφι. Η οικογένεια είναι από τις τυχερές: καταρχήν έχουν δουλειά κι έπειτα δουλεύουν για τον ίδιο γαιοκτήμονα εδώ και χρόνια. Οι υπόλοιποι στην πλατεία περιμένουν να τους διαλέξουν. Πως; Με ποιά κριτήρια; Τα γερά μπράτσα και τις φαρδιές πλάτες, για τους άντρες που κουβαλάνε τα χώματα και σκάβουν τα χωράφια. Την ευλυγισία, για τις γυναίκες που σκύβουν ανάμεσα στα στενά αυλάκια του θερμοκηπίου για να μαζέψουν τις φράουλες. «Η Ελλάδα μας κάνει την χάρη και μας ανέχεται. Στη Βουλγαρία η Σάσα και η γυναίκα μου θα ήταν πουτάνες κι εγώ άνεργος. Είμαστε πολύ ευχαριστημένοι και να φύγεις τώρα, σε παρακαλώ, γιατί θα έρθει το αφεντικό».



Γύρω στις 6.30 το πρωί, οι τυχεροί της ημέρας έχουν στοιβαχτεί στις καρότσες των γαιοκτημόνων. Θα μαζεύουν ασταμάτητα φράουλες μέσα στα θερμοκήπια. Αν η θερμοκρασία έξω είναι στους 25 βαθμούς μέσα «στα πλαστικά» εκτινάσσεται στους 40°! Σκυφτοί πάνω από τα αυλάκια ξεχορταριάζουν και συλλέγουν τα φρούτα για επτά ώρες, με ένα μικρό διάλειμμα 15 λεπτών. «Φέρνουμε δικό μας φαγητό, όμως τώρα μας δίνουν νερό. Και μετά τις κινητοποιήσεις παίρνουμε περισσότερα χρήματα». Και τι παίρνετε Ελιά; 22 ευρώ, οκτώ λιγότερα από τον ανειδίκευτο. Κι όταν χρειαστεί να δουλέψουν υπερωρίες μετά τις 5 το απόγευμα μέχρι το βράδυ, παίρνουν 3,5 ευρώ την ώρα. Ο Ελιά είναι Αλβανός και θυμάται ακόμα τις κινητοποιήσεις του 1999. Τότε οι Αλβανοί της περιοχής αντέδρασαν και οργάνωσαν την πρώτη απεργία. Ο κοινωνικός αυτοματισμός λειτούργησε και εκεί. Οι ξένοι εργάτες άρχισαν να δέρνονται μεταξύ τους και η πρώτη «εξέγερση» πνίγηκε στο αίμα. Το δικό τους αίμα. Ομως τελικά κέρδισαν. Λίγο μεγαλύτερα μεροκάματα και δροσερό νερό.



Στις 2 το μεσημέρι η δουλειά σταματά. «Α, η οικογένεια είναι αξία. Εμείς τρώμε όλοι μαζί το μεσημέρι γύρω από το τραπέζι». Ο, ας τον πούμε, κυρ-Πέτρος είναι γύρω στα 50, βιαστικός και κουρασμένος. Η ρυμούλκα του τρακτέρ του είναι γεμάτη Πακιστανούς και Ινδούς. Θα τους ξεφορτώσει στην πλατεία για να γυρίσει σπίτι και να πει την προσευχή στο τραπέζι. Από την καρότσα του κυρ Πέτρου πηδάει ο Τζεμάλ. Εμείς θα κάτσουμε για μεσημεριανό στο δικό του τραπέζι. «Πίσω στην πατρίδα διάβαζα ένα βιβλίο για τον Μεγαλέξανδρο. Για αυτό ήρθα στην Ελλάδα, επειδή οι ΄έλληνες είναι τόσο σπουδαίοι. Το χωριό μου στο Μπαγκλαντές λέγεται Κουμινλά. Με το πόδι πέρασα στο Πακιστάν. Μετά, πόδι πόδι, πήγα στο Ιράν. Μετά πάλι πόδι, στην Τουρκία. Σε κάθε χώρα πλήρωνα τον κομάντο 800 δολάρια. Κάθε χώρα, άλλο κομάντο. Αυτός ξέρει τα περάσματα και μας ταΐζει. Το πιο ακριβό πέρασμα είναι από Τουρκία σε Ελλάδα. Αυτό 2000 δολάρια». Πόσο άθλια μπορεί να είναι η ζωή στο χωριό του για να πουλήσει σπίτι και χωραφάκι ώστε να έρθει εδώ;



Εδώ μαγειρεύει με το ίδιο νερό που ποτίζονται τα χωράφια. Κοιμάται σε μια παλέτα με μια κουρελού. Το τζαμί του είναι μια παράνομη παράγκα. Δεν μπορεί να βγει για βόλτα γιατί φοβάται μήπως τον σταματήσει ο μπάτσος. Κι ακόμα χειρότερα, δεν είναι καθόλου ελεύθερος. «Δεν έχει σημασία. Δεν είμαι ελεύθερος, είμαι όμως ζωντανός. Στο Μπαγκλαντές έχει ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία. Δεν είναι, όμως, όπως εδώ. Αν εκεί έρθει ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση θα σκοτώσει όποιον είναι Νέα Δημοκρατία».



Ο Τζαμάλ, λοιπόν, παίρνει τα 22 του ευρώ και είναι ζωντανός στην Νέα Μανωλάδα. «Ξένος ως και στην χαρά του», κάθε απόγευμα πηγαίνει βόλτα στην κεντρική πλατεία, ψωνίζει δυο ψιλοπράγματα στο μίνι μάρκετ, τρώει παγωτό και πηγαίνει νωρίς στην παράγκα. Δεν έχει πολλές σχέσεις με την τοπική κοινωνία ούτε εκείνη μαζί του. Εισπράττει το μεροκάματό του και μετά σαν κύριος πληρώνει τους λογαριασμούς του: 1 ευρώ την ημέρα για το νοίκιο της παράγκας, 3 ευρώ την ημέρα στον νταβατζή του (τον τοπικό μαφιόζο, δηλαδή, που εισπράττει τα χρήματα ως προστασία), 5 ευρώ την ημέρα για το φαγητό του. Βάλε σε αυτά και τα λεφτά που βάζει στην άκρη γιατί χρωστάει σε συγγενείς από τους οποίους δανείστηκε, για να πληρώσει τους τράφικερς που τον έφεραν στην Ελλάδα. Ο Τζαμάλ δουλεύει για 5 ευρώ την ημέρα.





«Η τοπική κοινωνία είδε στους λαθρομετανάστες ένα εργαλείο με πολλαπλά οφέλη». Ο άνθρωπος που μας μιλάει, οδήγησε από την Νέα Μανωλάδα μέχρι την Κυλλήνη για να μας δει. Φοβάται να σπάσει τη σιωπή των χωριανών του, «που δουλεύουν υπό την προκλητική ανοχή των τοπικών αρχών». Σε αυτό το χωριό, που πνίγεται σε νέφη διοξινών και καταστρέφει με τα χημικά τον υδροφόρο του ορίζοντα, υπάρχει και μια μειοψηφία που αντιστέκεται. Και που προσπαθεί να κινητοποιήσει τις δημοτικές και νομαρχιακές αρχές, την αστυνομία, την κεντρική εξουσία. «Είμαστε από χέρι χαμένοι. Τι να πεις όταν ο Δήμος αντί να χτίσει σπίτια για τους μετανάστες, παραχωρεί την έκταση για να χτιστεί γήπεδο του γκολφ; Τόσοι πολλοί είναι πιά οι παίκτες του γκολφ σε αυτή τη χώρα; Η, όταν ο αστυνομικός που καλείται να ελέγξει κάποιον τσιφλικά είναι συγγενής του;»



Οι πληροφορίες μας λένε πως οι μικροί γαιοκτήμονες «νοικιάζουν» με τη μέρα εργάτες, οι τσιφλικάδες όμως έχουν τους «δικούς» τους. «Οι τσιφλικάδες έχουν δημιουργήσει παράνομους, άθλιους καταυλισμούς με παραπήγματα από πλαστικό και καλάμια. Οι εργάτες πληρώνουν ενοίκιο για να ζουν χωρίς θέρμανση, χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς πόσιμο νερό, χωρίς τα στοιχειώδη μέτρα υγιεινής. Και οι τσιφλικάδες παίρνουν πίσω το μεροκάματο που δίνουν στους εργάτες, εφαρμόζοντας την πρακτική των μεγάλων κλειστών ξενοδοχειακών μονάδων: μέσα στα χωράφια λειτουργούν παράνομα μίνι μάρκετ από τα οποία αναγκάζουν ο καθένας τους "δικούς του" εργάτες να ψωνίζουν καθημερινά διάφορα προϊόντα τα οποία δεν υπόκεινται σε αγορανομικό ή υγειονομικό έλεγχο». Αυτή την πληροφορία (που ερχόταν συνεχώς από διαφορετικές πηγές, μετανάστες και κατοίκους) ακολουθήσαμε και για αυτό επιμείναμε να δούμε όλους τους καταυλισμούς. Τρεις μόλις μέρες αργότερα η πληροφορία θα επιβεβαιωνόταν: ο τσιφλικάς όταν αντιλήφθηκε την έρευνα του «Εψιλον» σήκωσε μέσα σε μια νύχτα το παράνομο μίνι μάρκετ και το μετέφερε σε μικρή ρεματιά, μακριά από τους ενοχλητικούς. Και όντως, δεν προλάβαμε να το δούμε με τα μάτια μας.



Αν τα άλλα τρία σημεία του ορίζοντα είναι σημαδεμένα από τις παράγκες, αν εκεί οι άνθρωποι ζουν σκυφτές και μισοελεύθερες ζωές, τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει για αυτό που θα έβλεπα στον τελευταίο και ίσως μεγαλύτερο καταυλισμό. Δεκάδες θερμοκήπια στη σειρά, αριθμημένα, περιφραγμένα με συρματόπλεγμα. Προβολείς φωτίζουν το κέντρο του καταυλισμού – μέσα στα θερμοκήπια κεριά. Κανένας δεν ξέρει πόσοι εργάτες ζουν εδώ. Είναι πάντως δεκάδες – μπορεί και 500. Στην άκρη του καταυλισμού οι τουαλέτες τους: παραπήγματα από καλάμια και πλαστικό με μια τρύπα στη μέση. Ολα τα λύμματα πέφτουν σε ένα μικρό ποτάμι που οδηγεί στην προστατευόμενη από τη συνθήκη Ραμσάρ λιμνοθάλασσα του Κοτυχίου.





Είναι νύχτα και οι εργάτες κάνουν βόλτες, απλώνουν μπουγάδες, μαγειρεύουν. Κανένας δεν με προσκαλεί στην παράγκα για τσάι, κανένας δεν μου ανοίγει την πόρτα, κανένας δεν θέλει να μου μιλήσει. Οι γυναίκες με οδηγούν στους άντρες τους. Πολύ γρήγορα, πολύ συνοπτικά το άτυπο συμβούλιο μού ανακοινώνει μέσα στο μισοσκόταδο την ετυμηγορία του: «Να φύγεις αμέσως από εδώ. Για ό,τι θέλεις, να ρωτήσεις το αφεντικό.» «Πόσο χρονών είσαι», ρωτάω ένα αγόρι που στέκεται δεξιά μου με τα χέρια στις τσέπες. «Δεκατέσσερα», μου απαντάει. «Δουλεύεις;», ξαναρωτάω. «Ασφαλώς, δεν είμαι τεμπέλης». «Τώρα κυρία πρέπει στ’ αλήθεια να φύγετε. Τώρα!». Ο επιστάτης εμφανίζεται καβάλα στο μηχανάκι του και κόβει βόλτες γύρω από τον καταυλισμό. Είναι ο πανταχού παρών και τα πάντα πληρών επιτηρητής, που εποπτεύει καθημερινά τους εργάτες.



Ο ίδιος το επόμενο πρωί περιπολεί ασταμάτητα την παραγκούπολη όσο βρίσκομαι εκεί. Ο επιστάτης καβάλα γύρω γύρω από το συρματόπλεγμα και οι εργάτες να εξαφανίζονται μόλις με βλέπουν στη γωνία. Ο επιστάτης να μαρσάρει κι εγώ γονατιστή, έξω από την παράγκα να μιλάω σε ανθρώπους που βλέπω μόλις τα μάτια τους μέσα από μικρές τρύπες στο πλαστικό. Ο επιστάτης να στριφογυρίζει όλο και πιο κοντά και οι εργάτες να χώνονται όλο και πιο βαθιά στο θερμοκήπιο, που είναι το σπίτι τους. Δεν ξέρω με πόσες διαφορετικές προφορές άκουσα το ρήμα «φοβάμαι». «Φοβάμαι» σε τόνο βουλγάρικο, «φοβάμαι» σε τόνο τσιγγάνικο, «φοβάμαι» σε τόνο ανατολίτικο. Φοβάμαι πάντως σε σπαστά ελληνικά. Και σε λίγο θα άρχιζα να φοβάμαι κι εγώ.



Γιατί από εκείνη τη στιγμή και μετά δεν έκανα ούτε ένα βήμα μόνη μου. Το σαραβαλάκι μου το ακολουθούσαν μονίμως ένα μαύρο αγροτικό πολυτελείας κι ένα μηχανάκι. Και πληροφορούμαι πως διάφορα περίεργα τηλεφωνήματα άρχισαν στις αρχές του τόπου. «Τι είναι αυτοί οι Αθηναίοι ρουφιάνοι; Μαζέψτε τους». Στους εργάτες όλων των καταυλισμών έπεσε σύρμα να μην μας μιλάνε, να μην μας ανοίγουν τις πόρτες τους. Ακόμα χειρότερα, άρχισαν να εκτοξεύονται απειλές στους κατοίκους της Νέας Μανωλάδας από κάποια αόρατα μεγάλα αφεντικά. Κάπως έτσι μάθαμε πως στην περιοχή «με 2.000 ευρώ θα σε ξαπλώσουν κάτω». Το δυστύχημα είναι πως όταν εγώ τηλεφώνησα σε κάποιο μεγάλο αφεντικό, δεν δέχτηκε καν να με συναντήσει. Έτσι, δεν είχα τη χαρά να συναντήσω «τον μεγαλύτερο Έλληνα φορολογούμενο αγρότη», όπως μου συστήθηκε. Και δεν μου έλυσε την απορία «τι ρόλο βαράω». Γιατί «ο μεγαλύτερος φορολογούμενος Έλληνας αγρότης» ξέρει, λέει, για ποιούς δουλεύω και ποιοί με έβαλαν να κάνω όσα κάνω. Πριν προλάβω να μάθω κι εγώ, μου έκλεισε το τηλέφωνο κατάμουτρα.


Κι έτσι φεύγω από την Βουπρασία με πολλές απορίες. Οι «Stereo Nova» τραγουδούν δυνατά για την «τελευταία άκρη απ' το σχεδιάγραμμα της οικονομίας». Για τους λαθραίους, τους παράνομους, τους αόρατους εργάτες της Ευρώπης. Για όλους αυτούς που φτιάχνουν «το θαύμα της φράουλας» στην Ισπανία, το «θαύμα της ντομάτας» στη Νότιο Ιταλία, τον «κόκκινο χρυσό» στην Ελλάδα. Είναι «τα φαντάσματα μιας σκοτεινής κοινωνίας»



Έρευνα: Ντίνα Δασκαλοπούλου, Μάκης Νοδάρος