AMBER ALERT ή αλλιώς το νέο προϊόν των σχεδιαστων της μαζικής καταστολής

AMBER ALERT ή αλλιώς το νέο προϊόν των σχεδιαστων της μαζικής καταστολής βρίσκεται στην αθωότητα των παιδιών και στην αθλιότητα των αρχών, των ΜΚΟ και των ΜΜΕ.

΄Εληξε το θρίλερ για τη μητέρα και το οκτάχρονο κοριτσάκι της στην Κώ.
Ελληνικές δυνάμεις της καταστολής σε πλήρη απαρτία με ΜΜΕ και ΜΚΟ, απομόνωσαν ένα οκτάχρονο κοριτσάκι από τη μητέρα του επειδή είχαν "πληροφορίες" ότι η μητέρα που τυγχάνει αλβανικής καταγωγής και είναι και τσιγγάνα κατά πάσα πιθανή πιθανότητα θα είχε απαγάγει το παιδάκι. Το θέμα το υποστηριξε ο Τύπος με ανάλογα πρωτοσέλιδα.
"Αλβανίδα τσιγγάνα ύποπτη για απαγωγή μικρού κοριτσιού".

Δεν ήξερε ξένες γλώσσες "η Αλβανίδα" ενώ το κοριτσάκι ήξερε, άρα το απήγαγε. Οι ψευτιές των ΜΜΕ ενημέρωσης πορευόταν με την ανευθυνότητα και τη ρατσιστική διάθεση των εισαγγελικών και αστυνομικών αρχών. Η μητέρα του νεαρού κοριτσιού διαπομπευόντανε καθημερινά ως η "Αλβανίδα τσιγγάνα" που δεν ήξερε ιταλικά και πως με μεγάλη πιθανότητα είχε απαγάγει το παιδάκι, το ΔΙΚΟ της παιδί.
Καταλόγισαν στη μητέρα ότι είχε πλαστά πιστοποιητικά, σήμερα που η μητέρα δικαιώνεται αποδυκνειεται πώς το μόνο πλαστό ήταν το ενδιαφέρον των αρχών,των ΜΚΟ και των δημοσιογράφων που ρέπουν αβίαστα προς τον ρατσισμό και όχι μόνο.

Το όψιμο ενδιαφέρον των απίστευτων αστυνομικών, εισαγγελικών αρχών, των ΜΚΟ και των ΜΜΕ, όλου αυτού του μοναδικού εσμου από ηλιθίους και επικινδύνους δεν έδρασε για πρώτη φορά.
Πριν λίγους μήνες έβγαλαν πάλι φιρμάνια για απαγωγή παιδιών στην Ορεστιάδα. Πάλι να φωνάζουν για τους κακούς "γονείς που πούλησαν τα παιδιά τους". Και σε εκείνη την περίπτωση η μητέρα δεν μιλούσε καλά ελληνικά και ο αστυνομικός στην ανάκριση κατάλαβε ότι η μητέρα του είπε πως πούλησε τα παιδιά(δεν είχε καλέσει διερμηνέα). Ταυτοχρόνως μία ΜΚΟ οργάνωση από τις πιο δημοφιλείς είχε κατασπαράξει το χρόνο των φιλύσηχων τηλεθεατών, οι γονείς ήταν Τούρκοι τσιγγάνοι, με το να μας ενημερώνει για την ευθύνη όλων και να μας προτρέπει πώς ότι "ξέρουμε" να το "δίδουμε" σε διάφορα νούμερα υπηρεσιών.
Τελικά τα δυο παιδάκια πέθαναν από ασφυξία λίγα μέτρα μακριά από τα σπίτια, εγκλωβισμένα μέσα σε ασανσέρ όπου κανένας δεν είχε πάει να ψάξει.
Τότε οι αρχές είχαν συνεργήσει στην ατυχία των παιδιών με φοβερή μαεστρία, μιας και είχαν προφυλακίσει τη μητέρα και κάποιον συγγενή, δλδ ακριβώς εκείνους τους ανθρώπους που θα έτρεχαν να βρουν τα παιδάκια.
Ούτε οι αρχές, ούτε τα ΜΜΕ, ούτε οι ΜΚΟ ζήτησαν ποτέ συγνώμη από το διασυρμό της μητέρας και του πατέρα, που τους προσέφεραν στο φιλοθέαμων κοινό ως εμπόρους των παιδιών τους.(περισσότερα εδώ).

Μια ακόμη περίπτωση, παλαιότερη, είναι αυτή των δύο γονιών από την Αθήνα που οι αρχές τους απήγαγαν-πήραν το παιδάκι τους μετά απο εισβολή στο σπίτι τους( απο καμιά εικοσαριά αστυνομικους) και το κρατούσαν φυλακισμένο στο Παίδων, ύστερα από ενέργειες και μιας ΜΚΟ γιατί "είχε" ανώνυμες καταγγελίες ότι το παιδάκι "κακοποιούνταν" και ότι οι γονείς του το πήγαιναν σε... διαδηλώσεις. Στο δικαστήριο δεν αποδείχθηκε η κακοποίηση και το παιδάκι επέστρεψε στους τρομοκρατημένους γονείς του ύστερα από αρκετές ημέρες και αφού ο μικρος κατά την κράτησή του είχε αρωστήση και είχε χάσει και αρκετά κιλά.(περισσότερα εδώ)

Είναι φανερό πώς πάνω στην ευαισθησία των γονιών και συνολικά της κοινωνίας για τα παιδιά, στήνετε ένα ψυχολογικό παιχνίδι καταστολής που προχωρά τις συνθήκες ελέγχου για όλη την κοινωνία.
ΜΚΟ που δεν είναι καθόλου μη κυβερνητικές, αρχές και βέβαια τα υπέρ συντηρητικά και ρατσιστικά ΜΜΕ, στήνουν το παιχνίδι όπως βολεύει τις νέες τάσεις και σχεδιασμούς της καταστολής. Υλικά του νεου πολιτισμού ο φόβος, ο χαφιεδισμός η συνεργασία με τις αρχές, οι "ανεξαρτητοι" παρακρατικοί μηχανισμοι των ΜΚΟ.
Συνηθίζεται πολύ εύκολα ο χαφιεδισμός σε μαζική κλίμακα, μιας και θα 'σωθεί το παιδί", ενώ προωθούνται και ρατσιστικά στερεότυπα.
Στην τελευταία περίπτωση με τη μητέρα στην Κω που έκαναν παιχνίδι με το παιδάκι της, αξίζει να δείτε τους τίτλους που συνόδευαν τις δημοσιογραφικές έρευνες. Δεν αναφέρεται σε αυτούς τους τίτλους καμιά φορά η λέξη μητέρα ενώ αναφέρονται συνέχεια στη μητέρα με όρους όπως «Αλβανίδα τσιγγάνα», «είναι δικό της το παιδί» κλπ.

Τίτλοι όπως:
<<Παιδί της Αλβανίδας τσιγγάνας είναι η 8χρονη στην Κω για την οποία προκλήθηκε τεράστιος θόρυβος.>>(ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ).
<<Το DNA έδειξε ότι το παιδί είναι δικό της>>(ΖΟΥΓΚΛΑ)

Φράσεις που αποσυνδέουν το παιδί από τη σχέση του με τη μητέρα αλλά και συνδέουν την μητέρα με την "μιαρή" καταγωγή της. Μετά από την δημοσιοποίηση του συμβάντος έστω και με αυτή την θετική εξέλιξη για τη μητέρα που θα ξαναπάρει το κοριτσάκι της στα χέρια της, τα ρατσιστικά στερεότυπα έχουν εντυπωθεί μαζικά στην κοινωνία, περιμένοντας την επόμενη απαγωγή, την επόμενη κλεψιά το επόμενο γεγονός που θα πρέπει να τρομάξει την κοινωνία.

ΥΓ: Για τους παιδόφιλους, μπατσους, γιατρούς(ψυχολογους),δημοσιογράφος κλπ, που συνελήφθησαν τελευταία οι αναφορές ήταν ελάχιστες και μόνο ως είδηση, χωρίς κανένα ειδικό βάρος.

Μία άσχημη είδηση

Μία πραγματικά άσχημη είδηση(όχι για όλους) είναι αυτή της σύλληψης του Β. Παλαιοκώστα. Ένας ληστής με κοινωνική και ταξική συνείδηση, με πλήρη κατανόηση της λαϊκής/κοινωνικής καταγωγής του στράφηκε, όπως και ο αδερφός του, εναντία στον πλούτο που συσσώρευαν και συσσωρεύουν αυτοί που αποδεδειγμένα κατακλέβουν με βία(κυρίως εργασιακή) το κοινωνικό σύνολο.
Αυτές του οι "αρετές" βοήθησαν και δημιουργήθηκε γύρω από τους αδερφούς Παλαιοκώστα ένας θετικότατος μύθος και μια κοινωνική αλληλεγγύη που σπάει τα στερεότυπα της αστικής νομιμοποίησης υπέρ των ληστών.
Δικαίως συμβαίνουν όλα αυτά.
Τον συνέλαβαν "όργανα της τάξης", κοινώς ταγματασφαλίτες, που η πολιτική και κοινωνική τους στάση ήταν, είναι και θα είναι παντού και πάντα ενάντια στις κοινωνίες ενάντια στους λαούς αλλά πάντα δίπλα στα κάθε είδους ζώα της εξουσίας.
Το σύνθημα: σκυλιά φυλάτε τα αφεντικά σας διακρίνεται για μία ακόμη φορά για τη σαφέστατη αξία και προσαρμογή του στην πραγματικότητα της πανίδας της αστυνομίας.

Γαμο τΟ θεο τους

Η υπόθεση με τον εγκλεισμό του πνευματικά ανώμαλου παπατράγου σε μοναστήρι αντί της φυλακής που αντιμετωπίζουν όλοι οι κοινοί θνητοί δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια ακόμη διεστραμμένη προέκταση της εκκλησιαστικής αλητείας στη ζωή και στον πολιτισμό της κοινωνίας.

Ένας πραγματικά πνευματικά ανώμαλος παπατράγος που μια χαρά έκρυβε στα ράσα του μια σειρά από αλητείες όπως το ότι έκλεβε τους πιστούς του, συμμετείχε σε παραδικαστικούς μηχανισμούς κλπ ανδραγαθήματα και τελικά και μετά από τεράστια πίεση από τις ιδιες τους τις μηχανορραφίες καταδικάστηκε σε εξαετή φυλάκιση, μετά από την βαριεστημένη απόφαση ενός δικαστηρίου που έκανε τα πάντα για να μειώσει την έκταση του ζητήματος. Να σημειωθεί ότι αρχικά είχε φάει οκτώ χρόνια και είχε αφεθεί ελεύθερος και στο εφετείο έφαγε έξι.

Ζητούν τα ανδρείκελα της συνόδου να μεταφέρουν τον τραγόπαπα από τα κολαστήρια του κορυδαλλού στο ανακαινισμένο μοναστήρι της Δρίβης η καλύτερα της Μονης της Παναγιάς Χρυσοπηγής. Χρυσοπηγής ακούσαμε και πάγωσε το αίμα μας από το άκουσμα και μόνο του ονόματος της ομώνυμης φασιστικής εκκλησιαστικής οργάνωσης που μεγάλωσε στην αγκαλιά της ότι πιο σκοταδιστικό και σιχαμερό έχει να δώσει η εκκλησία.

Αυτά τα ζώα ντυμένα με τα τομάρια των ιερέων πασχίζουν να
απομακρύνουν τον πνευματικο τους από τον κορυδαλλό χωρίς να λένε μια κουβέντα για τους χιλιάδες κρατούμενους που λιώνουν στην κυριολεξία στο καζάνι των φυλακών στοιβαγμένοι ο ένας πάνω στον άλλο. Δεν λένε κουβέντα για τις μητέρες κρατούμενες που ζουν τη δική τους κόλαση στις γυναικείες φυλακές κάποιες μαζί και με τα μικρά τους, για τους δεκάδες φυλακισμένους μετανάστες που αν η καταγωγή τους ήταν διαφορετική θα ήταν διαφορετική και η αντιμετώπισή τους και από τα δικαστήρια, παραδικαστικά ή μη. Για τα εγκλήματα εντός των φυλακών και τις αφόρητες συνθήκες που πολύ συχνά οδηγούν φυλακισμένους στην αυτοκτονία, για τους ξυλοδαρμούς, τις απομονώσεις, τις συνεχείς μεταγωγές..

Ενώ η εκκλησία έπρεπε να προχωρήσει στην καθαίρεση του παπατράγου μιας και η ποινή είναι πάνω από πέντε χρόνια(σύμφωνα με μη ασφαλείς πληροφορίες)αντίθετα ζητά της μετακίνηση του στο θρησκευτικό θέρετρο της Δρίβης, παλι καλά που δεν τον στέλνουν στο Four Seasons.

Σαδισμός, το επώνυμο του πολιτισμού μας.

Αυτό το πράγμα δεν είναι Τέχνη, μοιάζει περισσότερο με ένα νέο
πείραμα στον πυρήνα της ηθικής του σημερινού πολιτισμού. Αν
ψάξει κάποιος στον χωρο της πληροφορίας θα βρει διάφορες
συζητήσεις που όλες και πολύ σωστά στρέφονται εναντίων της
ενέργειας αυτού του τύπου.

Ποια όμως είναι η ενέργεια;

Ένας τύπος βραβεύεται από τη "συνεργασία" του με ένα σκύλο. Τον
"εκθέτη" σε μια έκθεση (γκαλερι και βραβεύεται από τη μπιενάλε) και
ταυτόχρονα γίνεται "χρήση" toυ σαδιστικού του έργου σε ένα υπέρ
γιγαντωμένο δίκτυο πληροφόρησης (ιντερνετ και ΜΜΕ). Ο σκυλάκος
θα παίξει το ρόλο του βασανισμένου και ο τύπος τον ρόλο του
βασανιστή-σαδιστή, ντυμένου καλλιτέχνη.

Τα αποτελέσματα τρομακτικά, η πείνα του εκθεσιακού σκυλάκου θα
αλιεύσει συναισθήματα από δεκάδες ψυχές κυρίως στο Δυτικό κόσμο
που αδιαφορούσαν για την πείνα γενικότερα. Αυτός ο απαράδεκτος
σαδιστής έχει κάνει την απαράδεκτη δουλειά του, σε έναν απαράδεκτο
κόσμο.

Η ηθική θέαση της πείνας είναι σαδισμός;

Το σαδιστικό πείραμα έχει ολοκληρωθεί.
Ο τύπος σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες (από την ίδια την
ιδιοκτήτρια της έκθεσης) ταΐζει το σκυλάκο κατά τη μικρή διάρκεια
της έκθεσής αλλά και τον αφήνει ελεύθερο μετά το πέρας της
παγκόσμιας δοκιμασίας που έθεσε το αναμάρτητο δυτικό κοινό.
Ο
τύπος σαφώς και δεν έχει σχέση με την Τέχνη αλλά με το ΣΑΔΙΣΜΌ
κάτι που προκύπτει όχι μόνο από τη έτσι και αλλιώς απαράδεκτη
χρησιμοποίηση του σκυλάκου αλλά κυρίως από τη χρησιμοποίηση
ενός φαντάσματος που άνηκε σε αυτόν τον κόσμο και ακούει στο

όνομα Ηθική.

ΥΓ.1:Σχόλιο σχετικό με το βασανιστήριο που υπέστη ένας σκυλάκος στα ορια μιας σαδιστικής "έκθεσης".
2: Ιδιοκτητρια της εκθεσης,
http://harmonicminor.com/2008/04/07/the-guillermo-habacuc-vargas-hoax/

Η μυσταγωγία του Τσίπουρου.

Αναφερόμαστε σε μια περιοχή(Ν.Άρτας) όπου μπορούμε και γευόμαστε ένα από τα πιο ωραία ποτά που παρασκευάζονται με απλές και μερακλίδικες μεθόδους .Η παρασκευή του απαιτεί λίγα μηχανήματα που πολλές φορές είναι πατέντες των ίδιων των δημιουργών. Οι ποικιλίες σταφυλιών που χρησιμοποιούνται διαφέρουν από περιοχή σε περιοχή, στην Ήπειρο αλλά και όπου ανά την Ελλάδα συναντάμε αυτό το πολύ εύγευστο ποτό.

Στην περιοχή της Άρτας χρησιμοποιούμε το σταφύλι με την ονομασία Ζαμπέλα και κατά τη γνώμη μας παράγεται το πιο εύγεστο τσίπουρο. Σημειώνουμε πώς στην περιοχή το τσίπουρο παράγεται από το σταφύλι και όχι απ ότι περισσεύει από το κρασί δλδ μόνο από τα τσάμπουρα, επίσης να τονίσουμε ότι η Ζαμπέλα ενώ είναι ιδανική για παραγωγή τσίπουρου δεν ενδείκνυται για παραγωγή κρασιού. Παλαιότερα είχαμε δοκιμάσει να βγάλουμε και κρασί με σχετικά καλά αποτελέσματα.
Η Ζαμπέλα είναι ‘ένα υβριδικό σταφύλι με καταγωγή μάλλον από την Ισπανία, ιδιαίτερα ανθεκτικό, με σκληρή πέτσα αλλά με νοστιμότατο περιεχόμενο.Από τη στιγμή που κάποιος φυτέψει Ζαμπέλα την πρώτη του συγκομιδή θα την κάνει μετά το δεύτέρο χρόνο(με μειωμένη παραγωγή). Έχει χρώμα σκούρο κόκκινο ή μαύρο και θεωρείται αγριόκλημα, δεν είναι από τα χαμηλά κλήματα, δεν γίνετε αμπέλι, αλλά απλώνετε αφού πρώτα φθάσει τα δύο περίπου μέτρα σε κορμό και για τη στήριξή του πολύ συχνά χρησιμοποιούνται τσιμεντένιες κολώνες, δημιουργώντας "κρεβάτες" ή απλά στήνοντας τες στη σειρά. Τη Ζαμπέλα, αυτή την ποικιλία σταφυλιού θα τη συναντήσετε και στα ορεινά του νομού Άρτας αλλά και στον κάμπο όχι με μεγάλες διαφορές, τουλάχιστον στη γεύση, ίσως κάποιες διαφορές στην δυνατότητα παραγωγής του τσίπουρου μιας και τα σταφύλια από τα ορεινά παρουσιάζουν αυξημένους βαθμούς κατά την απόσταξη. Για παράδειγμα η απόσταξη από σταφύλια του ορεινού όγκου μπορεί να ξεκινά από τους 26 βαθμούς.

Η ζαμπέλα μαζεύεται στα τέλη Σεπτεμβρίου έως και τον Οκτώβριο αφού πρώτα έχει ωριμάσει, κάτι που φαίνετε από το σκούρο χρώμα της. Συνήθως μένει για περίπου δύο μέρες στα τελάρα..
Στη συνέχεια τα περνάν από μηχάνημα πολτοποίησης(που φαίνετε στη φωτογραφία δίπλα) όπου αφαιρούνται τα κοτσάνια ή τσάμπρα, και πολτοποιούνται "σπάνε" χαλαρά οι ρόγες, αυτή η πολτοποίηση παλαιότερα γινόταν πατώντας τα σταφύλια με τα πόδια. Τα τσάμπρα εδώ αφαιρούνται, αυτό όμως δεν είναι ο κανόνας μιας και σε πολλές περιπτώσεις χρησιμοποιούνται και αυτά. Στην Άρτα υπάρχει η δυνατότητα να πιείτε το συγκεκριμένο ποτό καθαρό από τσάμπουρα.
Το πολτοποιημένο πλέον σταφύλι τοποθετείτε σε βαρέλια με ανοιχτό στόμιο για να προχωρήσει η διαδικασία της ζύμωσης. Τα βαρέλια δεν γεμίζονται μέχρι πάνω αλλά μένει ένα περιθώριο ελεύθερο. Εκεί τα σταφύλια θα παραμείνουν για αρκετές μέρες έως ότου ολοκληρώσουν την διαδικασία της ζύμωσης, ο χρόνος αυτός είναι περίπου 1 ½ με 2 μήνες. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου ζύμωσης χρειάζεται τα υποθηκευμένα σταφύλια να ανακατεύονται κάθε μέρα προκειμένου να ολοκληρωθεί με τον καλύτερο τρόπο το βράσιμο των σταφυλιών.

Στην πάνω φωτογραφία φαίνετε καθαρά πώς αποθηκεύονται τα πατημένα σταφύλια και πώς θα παραμείνουν για τη ζύμωση τους.
Όταν θα έχει ολοκληρωθεί η ζύμωση θα είναι όλα έτοιμα για να προχωρήσουμε στη διαδικασία της απόσταξης.

Τα εργαλεία έχουν καθαρισθεί όλα και έχουν μπει στη θέση τους. Χρειάζεται ένα καζάνι, ένα φλόγιστρο που θα μας δίνει τη φωτιά που χρειαζόμαστε, ένα βαρέλι με νερό που θα υγροποιεί τους ατμούς από το βράσιμο που θα συμβαίνει στο πρώτο καζάνι. Επίσης χρειαζόμαστε ένα "γραδόμετρο", είναι ένας γυάλινος σωλήνας μέσα στον οποίο τοποθετείτε ένα σαν θερμόμετρο όπου με αυτό μετριένται οι Βαθμοί του ποτού, κοινώς αν είναι δυνατό ή όχι.
Η διαδικασία της απόσταξης έχει ως εξής. Ανοίγουμε το καζάνι και το γεμίζουμε με τον πολτό που έχει ζυμωθεί. Σφραγίζουμε το καζάνι στο σημείο επαφής ή με ζύμη ή με στάχτη και ανοίγουμε το φλόγιστρο. Στην αρχή η φωτιά είναι αρκετά δυνατή προκειμένου να επιτύχουμε το βράσιμο του πολτού (περίπου για 45 λεπτά για τα 80 κιλά περίπου). όταν ξεκινήσει το βράσιμο χαμηλώνουμε τη φωτιά και τη ρυθμίζουμε σε σταθερή θερμοκρασία εκεί που θα πετύχουμε την καλύτερη ροή παραγόμενου τσίπουρου. Παράλληλα στο βαρέλι που καταλήγει ο χάλκινος σωλήνας και που μέσα είναι ο λουλάς έχουμε πάντα το νερό ανοιχτό (ανανεώνεται μέσα στο βαρέλι)για να μένει κρύο και να πετυχαίνουμε την υγροποίηση των ατμών.
Το καζάνι όπου είναι τα τσίπουρα και το βαρέλι ενώνονται με το χάλκινο σωλήνα όπως φαίνετε και στη φωτογραφία, στη μέση του βαρελιού είναι ο λουλάς, στη βάση του βαρελιού όπου καταλήγει ο λουλάς βγαίνει στη βρύση απ όπου θα ξεχυθεί το τσίπουρο.
Η απόσταξη έχει να κάνει με την υγροποίηση των ατμών από το βράσιμο των σταφυλιών. Η υγροποίηση πετυχαίνετε με έναν απλό τρόπο. Οι ατμοί από το βράσιμο φθάνουν στο δεύτερο βαρέλι με το νερό μέσω της χάλκινης σωλήνας που ξεκινά από την κορυφή του καζανιού και φθάνει μέσα στο βαρέλι, όπου υπάρχει ένας λουλάς που καταλήγει στο στόμιο απ΄όπου θα βγει το τσίπουρο, το βαρέλι είναι γεμάτο με νερό. Το νερό είναι κρύο και αυτό το πετυχαίνουν ανανεώνοντας συνεχώς το νερό του βαρελιού, αυτή η διαδικασία είναι σημαντική μιας και εάν ζεσταθεί το νερό δεν θα υγροποιηθούν οι ατμοί που θα φθάνουν εκεί. Οι υγροποιημένοι ατμοί καταλήγούν στην άκρη του σωλήνα αφού περάσουν από το λουλά, και από εκεί στην κανάτα όπου συγκεντρώνετε και το τσίπουρο που έχει παραχθεί. Αφού γεμίσει η κανάτα το πρώτο που κάνουμε είναι να μετρήσουμε τους βαθμούς που ξεκινά το τσίπουρο, είναι αναμενόμενο να ξεκινήσουν αυτοί οι βαθμοί από αρκετά υψηλά επίπεδα για παράδειγμα στους 25 ή 26 βαθμούς. Ν α τονίσουμε εδώ πως σε αυτούς τους βαθμούς το τσίπουρο δεν μπορεί να καταναλωθεί, όσο όμως θα προχωρά η παραγωγή θα κατεβαίνουν οι συγκεκριμένοι βαθμοί. Είναι αναγκαίο λοιπόν να μετράμε τακτικά τους βαθμούς καθώς προχωρά η διαδικασία της απόσταξης. Όταν το μέτρημα από το παραγόμενο τσίπουρο θα μας δείξει πώς έχουμε φθάσει στους 20 βαθμούς σταματάμε περίπου την παραγωγή του τσίπουρου. Λέμε περίπου γιατί τι βράσιμο στο καζάνι συνεχίζεται έως ότου πάρουμε και το αποράκι, εδώ αυξάνουμε τη φωτιά και παράλληλα και το νερό στο βαρέλι για να αντιμετωπίσει την αυξημένη φωτιά. Το αποράκι είναι το τελευταίο μέρος που θα πάρουμε από την καζανιά και το ελάχιστο των βαθμών που μπορεί να έχει είναι κάτω από 17 και έως 15 περίπου βαθμούς. Το αποράκι θα το ρίξουμε στην επόμενη καζανιά για να την ενισχύσουμε. Αν το μπερδέψουμε με το τσίπουρο που έχουμε ήδη παράγει κινδυνεύει να πάρει έντονο άρωμα με ίσως όχι καλά αποτελέσματα.
Έχουμε τελειώσει με την καζανιά, μας έχει δώσει όσο τσίπουρο μπορούσε και στη συνέχεια αδειάζουμε το καζάνι από τα τσίπουρα που έχουν ολοκληρώσει τη διαδικασία τους και αφού τα συγκεντρώσουμε μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε ως λίπασμα στα ίδια τα κλήματα.
Η διαδικασία παραγωγής του τσίπουρου είναι περίπου αυτή. Μέσα στο χώρο των καζανιών υπάρχει έντονο το άρωμα του τσίπουρου που δημιουργεί μια μοναδική χημεία, μια μυσταγωγία αυτού του πολύ ωραίου ποτού. Το τσίπουρο θεωρείτε ένα απο τα πιο καθαρά ποτά και στην περιοχή μας μπορεί να είναι και ιδιαίτερα καθαρό.

Το τσίπουρο μπορεί να συντροφέψει υπέροχες παρέες, να συνοδέψει νοστιμότατους μεζέδες και υπέροχες μουσικές, να δημιουργήσει χημείες ανάμεσα σε ανθρώπους, σε καρπούς και συναισθήματα.
Το προτείνουμε ανεπιφύλακτα.