Η Αθήνα σε δημοκρατικό διάλειμμα. .

Η Αθήνα μετά τις euroεκλογές πέρασε σε ένα ιδιότυπο πολιτειακό καθεστώς.
Μικτά τάγματα της αστυνομίας με νεοναζιστές/φασίστες επιτηρούν τον κοινωνικό της χώρο και προβαίνουν σε κάθε είδους ενέργεια αν διαπιστώσουν οτιδήποτε είναι αντίθετο με τον ιδεολογικό/αντιδραστικό τους ρόλο.

Στο στόχαστρο αυτών των μικτών ταγμάτων βρίσκονται κυρίως μετανάστες, ΟΛΟΙ οι μετανάστες, με χαρτιά ή χωρίς, καθώς και άνθρωποι με διαφορετικά εμφανησιακά χαρακτηριστικά(μακριά μαλλιά σκουλαρίκια κλπ). Μεγάλο ενδιαφέρον για τα μικτά τάγματα ασφαλείας έχουν και οι διάφοροι αντικαθεστωτικοί(αναρχικοί και αριστεροί).

Το κατοχικό κλίμα που επικρατεί καλύπτεται από έναν και μόνο όρο Τρομοκρατία, προς κάθε τι που παρουσιάζει πολιτική απόκλιση από τον ιδεολογικό εξοπλισμό των μικτών ταγμάτων, δλδ προς οτιδήποτε δεν επαφίεται στην ακροδεξιά σύσταση των μικτών ταγμάτων.

Πως φθάσαμε έως αιδώ.

-Ο Δεκέμβρης του 2008 και ο τρόμος που επέστρεψε για τους εξουσιαστές από την οπτική των κοινωνικών εξεγέρσεων που την είχαν ξεγραμμένη. .


-Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών που διέλυσαν την κοινωνική βάση κυρίως των δύο μεγάλων κομμάτων(ΠΑΣΟΚ-ΝΔ) που κάλλιστα άντε μέχρι τις επόμενες θα μπορούν να λέγονται «μικρά».
Η ΝΔ έχασε 1 εκατομμύριο πολίτες από την κοινωνική της βάση.
To ΠΑΣΟΚ έχασε αρκετές χιλιάδες πολίτες και έχει την μικρότερη κοινωνική βάση μετά το 1977!!!! που όμως τότε βρίσκονταν σε ανοδική τροχιά, σήμερα μετά από τρεις συνεχόμενες εκλογικές διαδικασίες όπου χάνει συνεχώς μαζικά από την κοινωνική του βάση και…απομωνόνεται.

-Χιλιάδες πολίτες σε μαζική κλίμακα και παρά τα τεράστια ποσά που δαπανήθηκαν για την χειραγώγησή τους αρνήθηκαν να συνυπογράψουν για το πλιάτσικο των δημόσιων ταμείων, την καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων, την καταστροφή των δημόσιων χώρων και του περιβάλλοντος, την καταστροφή της εθνικής οικονομίας σε τομείς όπως το εμπόριο, την διάλυση των εργασιακών δικαιωμάτων που τώρα συμπαρασύρει και τα πολιτικά δικαιώματα, όλη αυτή η άρνηση ξαφνικά απέκτησε ονοματεπώνυμο: ΠΑΣΟΚ –ΝΔ . Τα μικρότερα κόμματα απλά πήραν, +/-, μια γεύση από τα δύο μεγάλα.

-Τα συσσίτια της περιοχής του Αγ Παντελεήμονα και οι αρχικές προσβολές προς τον αρχιεπίσκοπο Αθηνών είναι και αυτό ένα σημείο που δόμησε αυτή την νέα πολιτειακή κατάσταση.


Στο δια ταύτα, δημιουργείτε μία ευρεία συμμαχία αντιδραστικών εξουσιαστικών σχημάτων κάτι που είχε διαφανεί μετά το Δεκέμβρη και που τώρα παίρνει ξεκάθαρα χαρακτηριστικά(ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ)μετώπου ενάντια στην κοινωνία.
Κάτι που δεν συμβαίνει για πρώτη φορά, συμβαίνει όμως με όρους “επταετίας”.


Αυτό που συμβαίνει στην Αθήνα, όλη αυτή η κατοχή που ζει και αυτή η γενιά είναι απλά ένα ακόμη σύμπτωμα της σήψης και παρακμής συνολικά του συστήματος όπως αυτό ανδρώθηκε από τη μεταπολίτευση και μετά.

Δύο επισημάνσεις.

-Ο όρος μηδενική ανοχή είναι ναζιστικός και έχει ήδη εφαρμοστεί με ξεχωριστά αποτελέσματα. Η ιστορία δεν δικαίωσε αυτούς που επέβαλαν τέτοιες πρακτικές.


Χθες.
Στις 3 Δεκεμβρίου του 1944 τα ίδια με σήμερα μικτά τάγματα μαζί με βρετανικά στρατεύματα και υπό την πρωθυπουργία του Γιώργου Παπανδρέου επιβάλλουν την πολιτική της μηδενικής ανοχής σε χιλιάδες διαδηλωτές στην Αθήνα που συμμετέχουν σε παράνομη πορεία. Τα θύματα δεκάδες.
Σήμερα.
Το ίδιο όνομα, ως επίγονος-εγγονός αυτή τη φορά, συμμετέχει σε ένα ανάλογου πολιτικής έμπνευσης σχέδιο: Τη μηδενική ανοχή ενάντια στην κοινωνία από τους διεφθαρμένους πολιτικούς μηχανισμούς του συστήματος.
Η δεξία αντίδραση και υπό το σκεύος του ΠΑΣΟΚ επιτίθενται στην κοινωνία
Προκειμένου να σώσουν ένα διεφθαρμένο αντιλαϊκό σύστημα εξουσίας.

dakrygono

Η Διασπάθιση της δημόσιας περιουσίας από την Τοπική Αυτοδιοίκηση

του Γιώργου Σαρηγιάννη

ΚΑΤΑΣΚΕΥΕΣ ΣΤΟ ΞΕΝΙΑ ΒΟΛΟΥ, ΜΙΑ ΑΚΟΜΗ ΤΥΠΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ

Μετά την Μεταπολίτευση, άλλαξαν πολλά από τα πολιτικά πράγματα στην χώρα μας, προσαρμοζόμενα στις νέες μορφές του καπιταλισμού της δεκαετίας του ’70 και μετά.

Ειδικά για την Ελλάδα πρέπει να σημειωθεί ανάμεσα στα άλλα, ο εκσυγχρονισμός της και η παγίωση του δικομματικού συστήματος που το βλέπαμε ως τώτε στις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ και που αργότερα επεκτάθηκε και στην Ευρώπη, ας θυμηθούμε τα έντονα παραδείγματα στην Γερμανία όπου μετά τον Βίλλυ Μπράντ επήλθε σταδιακά αλλά σύντομα μιά ώσμωση ανάμεσα στα δύο μεγάλα Κόμματα, το SPD (Σοσιαλιστικό Κόμμα Γερμανίας) και το CDU (Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας) όπου η άσκηση της εξουσίας από το ένα στο άλλο δεν είχε πιά τις διαφορές που υπήρχαν στην δεκαετία του ’60 γιά παρ’αδειγμα. Παρόμοια και στην Αυστρία με το OVP (Αυστριακό Λαϊκό Κόμμα) και το SP (Σοσιαλιστικό Κόμμα). Μην ξεχνάτε άλλωστε ότι την επιδρομή στην Γιουγκοσλαβία την έκαναν από κοινού οι σοσιαλιστές της Ιταλίας με τους ομόλογούς τους της Γερμανίας οι οποίοι είχαν ενσωματώσει και την …αριστερά του «κόκκινου Ρούντι».

Στα πλαίσια αυτά, η ενσωμάτωση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στο Σύστημα ήταν απλά θέμα χρόνου, με αποτέλεσμα με βάση μιά σειρά «εκσυγχρονιστικών» νομοθετημάτων των τελευταίων χρόνων να της δοθούν αρμοδιότητες που ούτε να διανοηθεί μπορούσε κανείς σε μιά Τοπική Αυτοδιοίκηση του ’60.

Η μετατροπή αυτή των Δήμων σε ένα ακόμη γρανάζι του Συστήματος δεν αφορά μόνο την επί πλέον φορολόγηση των δημοτών μέσω της δημοτικής φορολογίας γιά εξεύρεση πόρων γιά τις ανάγκες της, αυτό είναι η μικρότερη επίπτωση. Το μεγαλύτερο είναι η χρήση της ΤΑ ως διαμεσολαβητή ανάμεσα στο κράτος και το ιδιωτικό κεφάλαιο.

Τα παραδείγματα πληθαίνουν κάθε μέρα, τόσο στην πρωτοπορειακή πρωτεύουσα όσο και στην καθυστερημένη επαρχία : Χωριό Τύπου, the Athens Mall, δάσος Καρέλλα και πάρκο Μιμικόπουλου, Δάσος Συγγρού και πολλά άλλα στο Μαρούσι (πραγματοποιήθηκαν μόνο τα δύο πρώτα), γήπεδο «ΠΑΕ Παναθηναϊκός» στον Ελαιώνα, πάρκινγκ στην πλατεία Κύπρου, το Ξενία Ιωαννίνων, οι συμβάσεις του δήμου Ζαχάρως με την ΚΕΔ, ο αιγιαλός του Ξενία Βόλου. κ.α

Ποιά είναι η μεθοδολογία που σχεδιάστηκε προσεκτικά και εφαρμόστηκε πιλοτικά αρχικά από τον Δήμο Αμαρουσίου και στην συνέχεια από όλους τους άλλους:

• ιδρύει ο Δήμος μιά κοινωφελή δημοτική επιχείρηση ως Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου. Και ως εδώ, εντάξει, έχουν γίνει πολλές και εργάζονται πολύ καλά, λαογραφικά μουσεία, κέντρα ιστορικών ερευνών κ.α.
• μετατρέπεται η επιχείρηση από ΝΠΔΔ σε ΝΠΙΔ γιά λόγους «ευελιξίας» ώστε να μπορεί να κινείται ευκολότερα έξω από τα γρανάζια του δημόσιου λογιστικού.

Θα μπορούσε να πεί κανείς ότι και ως εδώ καλά, ξέρουμε την γραφειοκρατία και τις αντιφάσεις της στο ελληνικό Δημόσιο, γιά να προσληφθεί μιά καθαρίστρια χρειάζεται ΑΣΕΠ και δύο χρόνια και αν βρούμε λεφτά να την προσλάβουμε ενώ παράλληλα προσλαμβάνονται χιλιάδες με συμβάσεις ορισμένου χρόνου οι οποίοι τελικά μονιμοποιούνται. Μπορεί να παρατηρήσει ακόμη κανείς ότι δεν είναι πιό αδιάβλητο το ΑΣΕΠ (θυμηθείτε τις «συνεντεύξεις» και τον ρόλο τους…), είναι όμως σίγουρο ‘οτι οι συμβασιούχοι προσλαμβάνονται με αμιγώς κομματικά κριτήρια, πότε από το ένα Κόμμα-πότε από το άλλο, δίνουμε και μερίδιο και στα μικρά να μην πολυφωνάζουν και όλα είναι αντάξει…

Ομως, εδώ τα πράγματα είναι πιό μακροπρόθεσμα μελετημένα, και να ποιά είναι η συνέχεια:

Το ΝΠΙΔ πλέον δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν, ούτε ελέγχεται από την ΤΑ παρά μόνο από την εκάστοτε παράταξη της εξουσίας η οποία και διορίζει το εκάστοτε Διοικητικό Συμβούλιο, ακόμη και ο έλεγχος των οικονομικών της εμπίπτει στις διατάξεις του απορρήτου των ιδιωτικών εταιρειών, και μόνον αν αλλάξει η εξουσία και το ΔΣ μπορούν να ελεγχθούν, αλλά αυτό δεν συμβαίνει ποτέ, υπάρχει «ομερτά» πολύ γερή, άλλωστε κάποια συμμετοχή και στην αντιπολίτευση είναι πάντα δυνατή και ο ένας καλύπτει τον άλλον.

Στα πλαίσια αυτά, γίνονται και οι επόμενες κινήσεις:

• Η «Δημοτική Επιχείρηση ΑΕ» πωλεί όλες τις μετοχές της σε έναν κεφαλαιούχο. Κλασικό παράδειγμα σ’ αυτό είναι το «ολυμπιακό χωριό τύπου» και το The Athens Mall στο Μαρούσι.

• Η «Δημοτική επιχείρηση ΑΕ» πωλεί ή νοικιάζει με μακροχρόνιο μίσθωμα μέρος ή το σύνολο της περιουσίας της στον κεφαλαιούχο.

Ειδικά γιά το Μαρούσι (the Athens Mall και Ολυμπιακό χωριό, τύπου), έγινε συγκεκριμένα η ακόλουθη πορεία :
Κυρήσσονται απαλλοτριωτέα 74 στρέμματα γιά «κτήρια φιλοξενίας αναξιοπαθούντων δημοτών» !!! Πανικόβλητοι οι ιδιοκτήτες, δέχονται να πουλήσουν στον Δήμο σε τιμές των αντικειμενικών αξιών (πολύ πιό κάτω από τις τιμές της Αγοράς), στην συνέχεια αίρεται η απαλλοτρίωση και αγοράζονται τα πιό πάνω κτήματα.

εικοσαπλασιάζουν τον Συντελεστή Δόμησης, από 0,10 σε 2,00. Ποιός τελικά καρπώθηκε την υπεραξία από αυτήν την πράξη; ο Δήμος ή η τελική εταιρεία (η Lamda Development που θα δούμε στην συνέχεια)

ιδρύεται το 2000 η «Δημοτική Επιχείρηση Αξιοποίησης Ακίνητης Περιουσίας Δήμου Αμαρουσίου με μετόχους τον Δήμο Αμαρουσίου (99%) και την Δημοτική Επιχείρηση Τεχνολογίας Δήμου Αμαρουσίου (1%) με κεφάλαιο 8.020.000.000 δρχ. (προήλθαν από δάνειο από το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων).

το 2001 ο Δήμος υπογράφει σύμβαση με την «Αθήνα 2004 ΑΕ», με την οποία αναλαμβάνει να διαμορφώσει χώρο φιλοξενίας των εκπροσώπων του Τύπου

το 2002 αποφασίζει το Δημοτικό Συμβούλιο την πώληση του 95% των μετοχών της παραπάνω εταιρείας σε ιδιώτη.

Γίνεται διαγωνισμός (Μάρτιος 2003) και ανακηρύσσεται πλειοδότης η Lamda Development ΑΕ, η οποία ανέλαβε «πακέττο» με τις μετοχές και την συμφωνία με την Αθήνα 2004 ΑΕ, η οποία και κτίζει το Mall και το Χωριό Τύπου.

Σε όλη αυτήν την διαδικασία είναι άγνωστες πολλές πτυχές της –η νομική υπόσταση της εταιρείας ως ΝΠΙΔ, ιδιωτικής εταιρείας δηλαδή, «κατοχυρώνει» τον Δήμο να μην δίνει στοιχεία, έτσι, δεν ξέρουμε που βρέθηκαν τα 8 δις δρχ του μετοχικού της κεφαλαίου, τί σχέση έχουν αυτά με το ισόποσο δάνειο από το ΤΠΔ και με την ακίνητη περιουσία (την έκταση στην οποία οικοδομήθηκε το χωριό τύπου και το Mall), και πώς τελικά αποκτήθηκε αυτή, όπως επίσης δεν ξέρουμε πόσο πουλήθηκαν αυτές οι μετοχές και τί ακριβώς περιλαμβάνουν (σίγουρα την έκταση και την συμφωνία με την Αθήνα 2004, αλλά τί άλλο σε χρήμα και σε όρους; ).

Και εδώ έρχεται το Συνταγματικό Ερώτημα «ποιά περιουσιακά στοιχεία της δημοτικής ΑΕ μπορούν να εκχωρηθούν σε ιδιωτικό κεφάλαιο;»

Η συνήθης «ερμηνεία» είναι ότι εφ’ όσον η δημοτική επιχείρηση έγινε Ιδιωτικού Δικαίου, έχει το δικαίωμα να κάνει την περιουσία της ό,τι θέλει. Είναι όμως «δική της» περιουσία; Εχει αυτή η περιουσία αποβάλλει τον δημόσιο χαρακτήρα της μόνο και μόνο επειδή εκχωρήθηκε σε ΝΠΙΔ; Η νομική απάντηση είναι ρητά «όχι», όμως στην πράξη, παρ’ όλο που έχουν εκδοθεί και σχετικές Αποφάσεις του ΣτΕ (π.χ. γιά την ΕΤΑ-Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα) η διαδικασία αυτή πραγματοποιείται – πολλές φορές αν τα πράγματα δυσκολέψουν, καλύπτει η εκάστοτε Κυβέρνηση με νόμο τις πράξεις αυτές και «κλείνει» το θέμα.

Στην περίπτωση λοιπόν του αιγιαλού στον χώρο του «Ξενία» (Πάρκο Αναύρου), έχομε δύο θέματα:

• το ένα είναι αν έχει το δικαίωμα ο Δήμος να εκχωρήσει δημόσια περιουσία σε ιδιώτη
• το άλλο είναι η θέση του συγκεκριμένου κατασκευάσματος (κολυμβητική δεξαμενή προς το παρόν) στον χώρο του αιγιαλού.

Στο πρώτο θέμα, παραπέμπουμε στα κείμενα του επίτιμου Αντιπροέδρου του ΣτΕ κ.Μ.Δεκλερή, όπου είχε αποδείξει ότι είναι παράνομες αυτές οι εκχωρήσεις (τόσο με ευκαιρία των Ολυμπιακών αγώνων όσο και με την υπόθεση της ΕΤΑ)

• «Η δημόσια κτήση ….. είναι αναπόσπαστο μέρος της εθνικής κυριαρχίας. Δεν είναι δικαίωμα κυριότητας του αστικού κώδικα……η κυριαρχική εξουσία του κράτους επί της δημοσίας κτήσεως δεν μπορεί να καταλυθεί ούτε με Νόμο» Επομένως ο αιγιαλός (όπως και τα δάση και πολλές άλλες εκτάσεις που περιήλθαν στο ελληνικό κράτος «διά των όπλων» στο διάστημα 1821-1828, και που δεν αποτελούσαν προσωπική ή ατομική ιδιοκτησία οθωμανών αλλά του οθωμανικού κράτους, αποτελεί αντικείμενο της κυριαρχικής εξουσίας του ίδιου του κράτους.

γιά να διευκρινιστεί αυτό το σημείο, πρέπει να γνωρίζουμε ότι στο Οθωμανικό Δίκαιο η γή ανήκει στον Θεό, και κατ’ επέκταση την διαχειρίζεται ο ανώτατος θρησκευτικός αρχηγός, εκπρόσωπός του επί της γής, ο Χαλίφης. Οταν οι οθωμανοί σουλτάνοι έλαβαν τον τίτλο και το αξίωμα του Χαλίφη, ανέλαβαν και την διαχείριση (όχι την προσωπική ιδιοκτησία, αλλά την ιδιοκτησία γιά λογαριασμό του Θεού) της γής. Στην συνέχεια εκχωρούσαν την νομή της και μόνον γιά συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (ενίοτε και εφ’ όρου ζωής αλλά χωρίς δικαίωμα κληρονόμησης) σε αξιωματούχους. Ετσι, όταν διά των όπλων κατελήφθη ο ελλαδικός χώρος το 1821-1828, όλη η ιδιοκτησία του οθωμανικού κράτους πέρασε στην ελληνική εθνική κυριαρχία, και μάλιστα αυτό αναφέρεται ρητά και κατηγορηματικά και στο Πρωτόκολλο του Λονδίνου (1830)

Κατά συνέπεια, δάση, βοσκότοποι, αιγιαλός και συναφή, δεν εκχωρούνται σε ιδιώτες, δεδομένου ότι δεν μπορεί να εκχωρηθεί η εθνική κυριαρχία.

Πρέπει να σημειωθεί ότι η έννοια της εθνικής κυριαρχίας, συνεπάγεται την έννοια της ύπαρξης ή μή του κράτους, δεν μπορεί δηλαδή να υπάρξη κράτος αν δεν υπάρχει εθνική κυριαρχία σε συγκεκριμένα αντικείμενα, και ως τέτοια είναι η γή, τα δάση, ο αιγιαλός, η θάλασσα κλπ. Με το σκεπτικό αυτό άλλωστε, από της ίδρυσης του ελληνικού κράτους συγκεκριμένα ο αιγιαλός αποτελεί δημόσια κτήση, και κάθε περίφραξή του είτε γιά νομή είτε γιά κατοχή είναι συνταγματικά παράνομη. Με το σκεπτικό αυτό, είναι αντισυνταγματικός και ο τελευταίος Νόμος περί αιγιαλού ο οποίος προσπαθεί μέσα στα αδιαμφισβήτητα αυτά νομικά πλαίσια να εκχωρήσει τον αιγιαλό σε ιδιωτική χρήση, έστω και με το κάλυμμα της «νομής».
Δυστυχώς, πολλές φορές σε πολλά σημεία της ελληνικής ακτογραμμής, ο αιγιαλός έχει καταπατηθεί από ιδιώτες, έχει έντεχνα αποκοπεί από την δημόσια χρήση από παραλιακές βίλλες, από ξενοδοχεία, από κέντρα αναψυχής, βιομηχανίες, ναυπηγεία κ.α. Αν εξαιρέσουμε τις περιπτώσεις βιομηχανιών και ναυπηγείων όπου γιά καθαρά λειτουργικούς λόγους μπορεί το κράτος υπό όρους να επιτρέψει την χρήση του αιγιαλού χωρίς την απόλυτη δυνατότητα πρόσβασης πολιτών, οι λοιπές περιπτώσεις αποτελούν απλά χρήση από την ιδιωτική επιχείρηση με την προϋπόθεση της απόλυτης δυνατότητας της ταυτόχρονης χρήσης από κάθε πολίτη, και αυτό είναι σαφές όταν πρόκειται γιά πλάζ, αναψυκτήρια, ξενοδοχεία, βίλες κ.α. τα οποία παράνομα περιφράσσουν τον αιγιαλό όχι μόνο ως το «χειμέριο κύμα» αλλά και μέσα στην θάλασσα. Και εδώ βέβαια συζητάμε και γιά το συγκεκριμένο θέμα του «πάρκου Αναύρου», όπου σύμφωνα με τα παραπάνω δεν επιτρέπεται ούτε η οικοδόμησή του και κατασκευή κολυμβητικών δεξαμενών κ.α. αλλά ούτε και η με κάθε τρόπο άμεσο ή έμμεσο παρεμπόδιση της πρόσβασής του από κάθε πολίτη. Ετσι, κρίνεται ως παράνομη η κατάληψή του από ιδιώτες γιά ιδιωτικό συμφέρον. Βέβαια η απάντηση είναι ότι με τον περί αιγιαλού Νόμο, επιτρέπεται η κατάληψή του (με κάποιους όρους), όμως ο Νόμος αυτός είναι εκτός των ορίων του Συντάγματος.

• Από την άλλη μεριά υπάρχουν εκτάσεις και κτήρια κλπ τα οποία περιήλθαν στο Ελληνικό Δημόσιο δι’ απαλλοτριώσεως. Εδώ έχουμε ένα άλλο θέμα: η απαλλοτρίωση σύμφωνα με το Σύνταγμα διενεργείται γιά συγκεκριμένο σκοπό δημοσίου οφέλους, ακόμη και αν αυτός είναι υπέρ ιδιώτη. Οταν ο σκοπός αυτός εκλείψει, τότε η απαλλοτρίωση ακυρώνεται και οφείλει να επανέλθει το κτήμα (κτήριο, έκταση κλπ) στον αρχικό του ιδιοκτήτη. Ετσι κι αλλιώς έχομε δημόσια κτήση η οποία δεν εκχωρείται σε ιδιώτη παρά μόνο γιά διαχείριση –και αυτό αμφισβητούμενο. Κλασική περίπτωση η Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα ΑΕ, η γνωστή μας ΕΤΑ ΑΕ, η οποία σύμφωνα με εισηγήσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας κρίνεται παράνομη γιά τους παραπάνω λόγους, και ειδικότερα :

Η ΕΤΑ ΑΕ ιδρύθηκε αρχικά ως «Ανώνυμη Εταιρεία Αξιοποιήσεως Περιουσίας ΕΟΤ» ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου (ΝΠΙΔ) με όρο την αξιοποίηση της περιουσίας του ΕΟΤ. Σημειώνεται ότι το σύνολο του μετοχικού κεφαλαίου κατείχε ο ΕΟΤ (θυμηθείτε την διαδικασία στο Μαρούσι γιά το The Athens Mall !!!). Στην συνέχεια όμως μετονομάστηκε ως «Ελληνικά Τουριστικά Ακίνητα ΑΕ» με εκχώρηση σε ιδιώτες του 49% ώστε το Δημόσιο να ασκεί τον έλεγχο, αλλά πολύ γρήγορα εκχωρήθηκε το 66% με νεώτερο Νόμο , περνώντας τελικά στην απόλυτη διαχείριση ιδιωτικών συμφερόντων, διαδικασία ακριβώς παράλληλη με το ξεπούλημα του ΟΤΕ, της ΔΕΗ κ.α. δημοσίων Οργανισμών Κοινής Ωφελείας.

Αρχικά ο ιδρυτικός Νόμος του 1998 όριζε ρητά ότι η λειτουργία της εταιρείας γίνεται προς το δημόσιο συμφέρον, απλά είχε περιβληθεί «το νομικό ένδυμα της ΑΕ χάριν ευελιξίας κατά τις συναλλαγές…» με τους επόμενους Νόμους όμως απέκτησε την δυνατότητα συμμετοχής (και μάλιστα κατά πλειοψηφίαν) ιδιωτικού κεφαλαίου και τελικά αποκτά κερδοσκοπικό χαρακτήρα. Ετσι, όμως «ο κερδοσκοπικός χαρακτήρας της ΕΤΑ ΑΕ αποκλείει την προς αυτήν δια νόμου μεταβίβασιν οιωνδήποτε ακινήτων του Δημοσίου….» . Σημειώνεται ότι κατά την εισήγηση, δεν συζητείται κάν γιά τα ακίνητα «δημοσίας κτήσεως» όπως ο αιγιαλός δεδομένου ότι ούτως ή άλλως είναι ανεπίδεκτος μεταβιβάσεως. Η εισήγηση καταλήγει σε δύο διαπιστώσεις:

• πρώτη, ότι Η ΕΤΑ ΑΕ όπως είναι νομοθετημένη δεν είναι πλέον υπό τον έλεγχον του ελληνικού δημοσίου, δεν της επιτρέπεται επομένως να κατέχει δημόσια περιουσία. Ανάλογα θα πρέπει να δούμε τί συμβαίνει με τον Δήμο Βόλου και την εκχώρηση δημόσιας περιουσίας (του Ξενία εν προκειμένω) σε ιδιωτικό κεφάλαιο.

• δεύτερη ότι σε ακίνητα τα οποία έχουν περιέλθει στο ελληνικό δημόσιο δια απαλλοτριώσεως ωφείλουν να αποχαρακτηρισθούν, να προσφερθούν στους αρχικούς ιδιοκτήτες τους και αν αυτοί δεν επιθυμούν την επαναγορά τους τότε να πωληθούν με όρους δημόσιου λογιστικού. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα με άλλες προεκτάσεις.

Κλείνοντας, επαναλαμβάνονται τα παράλληλα σημεία σε όλες αυτές τις διαδικασίες πουμ όπως αναλύθηκαν κρίνονται ως αντισυνταγματικές στο σύνολό τους:

• Το Λιμενικό Ταμείο Βόλου, παραχωρεί στον ΕΟΤ την έκταση αυτή γιά 45 χρόνια (μέχρι την 3.6.2004), έκταση που ρητώς κατονομάζεται ως «τμήμα του αιγιαλού και της παραλίας» γιά την οικοδόμηση του Ξενία Βόλου. Σύμφωνα με την Σύμβαση αυτή, «ο περιβάλλον το ξενοδοχείο χώρος θα διατηρεί πάντοτε τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις περί αιγιαλού και παραλίας…»
• το 1987 παραχωρείται από τον ΕΟΤ στον Δήμο Βόλου το Ξενία ως την 3.6.2004
• το 1988 ο Δήμος παραχωρεί την εκμετάλλευση κλπ του Ξενία στην Δημοτική Τουριστική Επιχείρηση Βόλου (ΔΗ.Τ.Ε.Β) η οποία είναι ΝΠΙΔ.
• το 1993 παραχωρεί η ΔΗΤΕΒ σε ιδιώτη την «χρήση και κάρπωση» του Ξενία «…που βρίσκεται εντός κοινοχρήστου δημοτικού χώρου…» και ότι «ο περιβάλλον το ξενοδοχείο χώρος θα διατηρεί πάντοτε τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του σύμφωνα με τις σχετικές διατάξεις περί αιγιαλού και παραλίας…»
• το 2005, η ΔΗΤΕΒ, παραχωρεί στις εταιρείες DOMOTEL-ΞΕΝΙΑ ΒΟΛΟΥ ΑΕ και ΔΟΜΟΤΕΧΝΙΚΗ ΑΕ – DOMOTEL AE το Ξενία σε μιά νέα Σύμβαση Παραχώρησης η οποία όμως δεν αναφέρει τίποτα από τις νομικές δεσμεύσεις των προηγουμένων παραχωρήσεων του 1959 και του 1993
• στην συνέχεια οι εταιρείες αυτές κατασκευάζουν στον επίμαχο χώρο ανοικτή κολυμβητική δεξαμενή, η οποία βεβαίως αποκλείει την πρόσβαση των πολιτών και καταπατεί ουσιαστικά τον δημόσιο χώρο του αιγιαλού. Είναι ηλίου φαεινότερον, ότι αρχίζει σιγά-σιγά με την «μέθοδο του σαλαμιού» ο σφετερισμός του δημοσίου χώρου από τις ιδιωτικές εταιρείες, και αυτό είναι συνέπεια όλων όσων αναφέρθηκαν, αλλά και μή νόμιμα σύμφωνα με όσα αναλύθηκαν στα προηγούμενα.
• τα περί «παλαιού» και «νέου» αιγιαλού που αναφέρονται στα υπομνήματα του Δήμου προς το ΣτΕ είναι μάλλον άστοχα και αποδεικνύεται από τις ρητές αναγραφές περί κοινοχρήστου χαρακτήρα στις διαδοχικές Συμβάσεις μέχρι ακόμη και του 1993.

Συνεχείς αποχαρακτηρισμοί δασικών περιοχών...

Συνεχείς αποχαρακτηρισμοί δασικών περιοχών "χαρίζονται" σε ιδιώτες για την κατασκευή και εκμετάλλευση επιχειρήσεων παντός είδους.

"Με προσφυγή στο ΣτΕ απαντούν οι κάτοικοι του Δήμου Σούρπης Μαγνησίας, στα σχέδια του νομάρχη και της Ιεράς Μητρόπολης Δημητριάδος, να τσιμεντοποιήσουν μεγάλο μέρος δασικής και αγροτικής έκτασης προκειμένου να κατασκευαστεί γιγαντιαία ξενοδοχειακή μονάδα. Αντιδράσεις και για τον αποχαρακτηρισμό του κάμπου των Ασπραγγέλων

Τσιμεντοποίηση στον όρμο των Νηών

Οι κάτοικοι ζητούν να ακυρωθεί ως αντισυνταγματική και αντίθετη στην ευρωπαϊκή και ελληνική νομοθεσία η απόφαση του νομάρχη Μαγνησίας που ορίζει τον Παγασητικό Κόλπο ως αποδέκτη των αλμόλοιπων (λυμάτων) της μονάδας αφαλάτωσης του ξενοδοχειακού συγκροτήματος «Lavender Hills Resort» και υποστηρίζουν δεν έχουν εγκριθεί οι περιβαλλοντικοί όροι για την κατασκευή των εγκαταστάσεων της μονάδας αφαλάτωσης.

Υπενθυμίζεται, ότι για την ίδρυση της συγκεκριμένης μονάδας υπεγράφη στις αρχές του χρόνου συμφωνία μεταξύ της Μητρόπολης Δημητριάδος και της εταιρείας « Golfing Developments », η οποία θα έχει στην κατοχή της το παραθεριστικό κέντρο. Το συγκρότημα πρόκειται να κατασκευαστεί σε δασική και καλλιεργήσιμη περιοχή, όπου υπάρχουν ελαιόδεντρα μεγάλης ηλικίας, καταγγέλλουν οι κάτοικοι. Μάλιστα, έχει υποβληθεί στο Δασαρχείο Αλμυρού αίτηση για αποχαρακτηρισμό 1.683 στρεμμάτων δασικής έκτασης.

Αξίζει να σημειωθεί ότι το παραθεριστικό συγκρότημα θα αποτελείται από ξενοδοχείο χιλίων κλινών με προοπτική να κατασκευαστούν άλλες 1.400 κλίνες, 400 πολυτελείς κατοικίες για πώληση, το οποίο θα χρησιμοποιηθεί για τους Μεσογειακούς Αγώνες του 2013, ιππικό όμιλο, μαρίνα για αγκυροβόλιο γιοτ κ.α.

Τσιμεντοποιήση και στα Ζαγοροχώρια

Προς τσιμεντοποίηση οδεύει και ο κάμπος των Ασπραγγέλων, που αποτελεί την πύλη εισόδου για τα Ζαγοροχώρια, καθώς το δημοτικό συμβούλιο Κεντρικού Ζαγορίου αποφάσισε τον αποχαρακτηρισμό της περιοχής από ζώνη υψηλής παραγωγικότητας, προβάλλοντας ως επιχείρημα ότι δεν έχει καλλιεργηθεί για περισσότερα από 15 χρόνια.

Η απόφαση έχει ήδη προκαλέσει τις αντιδράσεις της επιστημονικής κοινότητας και φορέων της περιοχής, καθώς είναι πολύ πιθανό η περιοχή των 560 στρεμμάτων που πρόκειται να αποχαρακτηριστεί να χωριστεί σε οικόπεδα και να τσιμεντοποιηθεί.

Επιπλέον η επίμαχη περιοχή βρίσκεται στην περιφερειακή ζώνη του Εθνικού Πάρκου Πίνδου και, σύμφωνα με την υπ αριθ. 23069 ΚΥΑ που δημοσιεύτηκε τον Ιούνιο του 2005 στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, το κατώτατο όριο αρτιότητας που επιτρέπει σε κάποιον να χτίσει είναι τα 8 στρ.

Δεν είναι λίγοι λοιπόν αυτοί, που εκφράζουν το φόβο ότι στην περιοχή θα «ξεφυτρώσουν» ξαφνικά γιγαντιαίες ξενοδοχειακές μονάδες που δεν θα σέβονται όυτε το περιβάλλον, ούτε το οικιστικό τοπίο.

Πηγές: Βήμα, Έθνος

Η ΓΣΣΕ με την ΠΑΣΚΕ άντρο των διευθυντών της ΟΙΚΟΜΕΤ-Φάκελος Κωνσταντινα Κούνεβα

Του ΜΑΡΙΟΥ ΔΙΟΝΕΛΛΗ*

Ένα στοιχείο με ιδιαίτερη σημασία για το ζήτημα των εργολαβιών καθαρισμού φέρνει σήμερα στο φως η "Αυγή" και ενώ συμπληρώνονται 6 μήνες από τη δολοφονική επίθεση κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα. Η συμμετοχή ενός πρωτοκλασάτου στελέχους της ΟΙΚΟΜΕΤ στο ψηφοδέλτιο της ΠΑΣΚΕ δίνει άλλο νόημα στην υπόθεση της «χαλαρής» στάσης της ΓΣΕΕ έναντι των εργολάβων.

Το όνομα της Αθανασίας (Νάνσυ) Γισδάκη λέει πολλά στις καθαρίστριες τις ΟΙΚΟΜΕΤ, εκεί που παίχτηκε σε μικρογραφία ολόκληρο το έργο της ελαστικής ανασφάλιστης εργασίας στην Ελλάδα. Ένας ιδιοκτήτης, πρώην συνδικαλιστής μάλιστα, υποχρεώνει τις καθαρίστριες με την πρόσληψή τους να υπογράφουν λευκά χαρτιά και για την παραίτησή τους. Και μια προσωπάρχης - διευθύντρια που παίζει τον ρόλο του δεξιού χεριού, που υποκινεί τη σύσταση εργοδοτικού σωματείου και έχει ως αποστολή να καταπνίγει κάθε αντίδραση που τυχόν εκδηλωθεί.

Όταν όμως το όνομα της διευθύντριας βρίσκεται στο ψηφοδέλτιο της ΠΑΣΚΕ, τότε το έργο αποκτά άλλη τροπή και από εργασιακό δράμα μετατρέπεται σε συνδικαλιστικό και πολιτικό θρίλερ. Η κυρία Γισδάκη Αθανασία του Κωνσταντίνου συμμετείχε με το ψηφοδέλτιο της ΠΑΣΚΕ στις εκλογές του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου του Πειραιά, που πραγματοποιήθηκαν στις 11 και 12 Φεβρουαρίου 2007.



Οι εργοδότες εκπροσωπούν τους εργαζόμενους...

Το εργοδοτικό Σωματείο της ΟΙΚΟΜΕΤ δεν θα μπορούσε να ενταχθεί στο Εργατικό Κέντρο Πειραιά, ιδιαιτέρως εφόσον εκκρεμούσαν σωρεία καταγγελιών εις βάρος της εταιρείας. Η λύση βρέθηκε μέσω της δημιουργίας του «Σωματείου Επιμελητών Κτιρίων Πειραιά», το οποίο έδωσε την κάλυψή του για να συμμετάσχει η κυρία Γισδάκη εκ μέρους της ΟΙΚΟΜΕΤ στο ψηφοδέλτιο της ΠΑΣΚΕ (φωτ).

Η κυρία Γισδάκη δεν εξελέγη. Ωστόσο, συγκέντρωσε αρκετές ψήφους ώστε να καταλάβει τη δεύτερη αναπληρωματική θέση για τη Γενική Συνέλευση της ΓΣΕΕ. Μετά τον πρόσφατο αιφνίδιο θάνατο του προέδρου του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, κατέλαβε την πρώτη αναπληρωματική θέση και βρίσκεται μόλις ένα βήμα από την ανάδειξή της σε εκπρόσωπο των εργαζομένων όλου του Πειραιά στη ΓΣΕΕ.

Η στάση της ΓΣΕΕ στα μεγάλα προβλήματα των καθαριστριών χαρακτηρίζεται από τις ίδιες τις καθαρίστριες ως αδιάφορη, ενίοτε και υπονομευτική για τον αγώνα που δίνουν, ιδιαίτερα μετά την επίθεση στην Κούνεβα. Η στάση αυτή πολλές φορές έλαβε και προσωπικά χαρακτηριστικά για τον πρόεδρο της Συνομοσπονδίας Γιάννη Παναγόπουλο, με τον οποίο οι καθαρίστριες της ΠΕΚΟΠ πολλές φορές ήρθαν σε αντιπαράθεση κατηγορώντας τον για ενδοτική στάση στο θέμα της ΟΙΚΟΜΕΤ και του εργολάβου Οικονομάκη.

Η συμμετοχή της διευθύντριας του Οικονομάκη στο ψηφοδέλτιο της ΠΑΣΚΕ, συμμετοχή την οποία ασφαλώς γνώριζε ο κ. Παναγόπουλος ως επικεφαλής της συνδικαλιστικής παράταξης του ΠΑΣΟΚ, βάζει έναν επιπλέον παράγοντα που ενδεχομένως εξηγεί τη μέχρι σήμερα στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ. Ο ίδιος ο Οικονομάκης εξάλλου δεν έκρυψε ποτέ τη συμμετοχή του στην ΠΑΣΚΕ δηλώνοντας υπερήφανος για τη συνδικαλιστική του δράση πριν εξελιχθεί σε μεγαλοεργολάβο - ιδιοκτήτη εταιρειών καθαρισμού και security.


Δεν άλλαξε τίποτα

Σήμερα η ΟΙΚΟΜΕΤ συνεχίζει να καθαρίζει τους σταθμούς και τους συρμούς του ΗΣΑΠ. Σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, παρά τη σωρεία καταγγελιών εις βάρος της και παρά τη συμπλήρωση έξι μηνών από την επίθεση στην Κωνσταντίνα Κούνεβα. Η Βλασία Παπαθανάση, πρόεδρος της ΠΕΚΟΠ δηλώνει πως δεν την εκπλήσσει η συνέχιση του καθεστώτος αυτού. «Κάναμε πορεία για την Κωνσταντίνα και η ΓΣΕΕ δεν έβγαλε την παραμικρή ανακοίνωση. Μας είπαν σωματείο σφραγίδα. Η αποκάλυψη της συμμετοχής της Γισδάκη στο ψηφοδέλτιο της ΠΑΣΚΕ, δείχνει πως είχαμε δίκιο που φωνάζαμε τόσο καιρό...».

Για τον ρόλο τής «εν αναμονή» εκπροσώπου των εργαζομένων του Πειραιά μιλά η Μαρίνα Κοντάκη, εργαζόμενη έως και σήμερα στην ΟΙΚΟΜΕΤ. «Θα είναι τρελό να φτάσει κάποτε να μας εκπροσωπεί η κυρία Γισδάκη στη ΓΣΕΕ. Ήταν εκείνη με την οποία η Κωνσταντίνα είχε συγκρουστεί αμέτρητες φορές διεκδικώντας τα δικαιώματά μας. Θα αποτελεί προσβολή για την ίδια την Κούνεβα και για όλους μας...».
avgi.gr

Καταγγελια δημοσιογράφου ότι χτυπήθηκε απο αστυνομικούς

Το όνομα μου είναι Daniel Patino Flor, είμαι από το Εκουαδόρ και δουλεύω σαν φωτορεπόρτερ από το 2004 για διάφορες εφημερίδες της Λατινικής Αμερικής και της Ευρώπης. Από το 2007 ζω στην Βαρκελώνη όπου τελειώνω το μάστερ μου. Στις 22 Μαΐου με συνέλαβε η αστυνομία στην Αθήνα ενώ κάλυπτα την διαμαρτυρία των μουσουλμάνων μεταναστών κοντά στην πλατεία Ομονοίας. Ακολουθεί μια λεπτομερή παρουσίαση των γεγονότων.

Η διαμαρτυρία και η σύλληψη
Στις 14 Μαΐου 2009 έφτασα στην Αθήνα με σκοπό μέσα σε 10 μέρες να φωτογραφίσω την πόλη. Επισκέφθηκα τις γειτονιές Εξάρχεια, Μοναστηράκι, Πλάκα, Ομόνοια, Γκάζι, Λυκαβηττός και Ακρόπολη. Στις 22 Μαΐου στις 16:40 κατευθυνόμουν στο Σύνταγμα για ένα φωτορεπορτάζ στην Ερμού μέχρι το Μοναστηράκι. Ενώ το λεωφορείο κατευθυνόταν στο Σύνταγμα η αστυνομία είχε κλείσει το δρόμο και ο οδηγός πρότεινε να περπατήσουμε μέχρι το Σύνταγμα. Όταν έφτασα στην Βουλή πρόσεξα ότι μια διμοιρία της αστυνομίας κατευθυνόταν προς μια ομάδα διαδηλωτών.

Οι διαδηλωτές απάντησαν πετώντας πέτρες, κατέλαβαν τον δρόμο και απώθησαν τις αστυνομικές δυνάμεις. Μια άλλη ομάδα αστυνομικών εμφανίστηκε και πέταξε δακρυγόνα. Συνέχισα να φωτογραφίζω και στάθηκα σε μια πλευρά όπου υπήρχε αστυνομία και δημοσιογράφοι, ενώ η πλατεία είχε γεμίσει δακρυγόνα.

Γύρω στις 18:00 οι διαδηλωτές κατευθύνονταν προς την Ομόνοια, φωνάζοντας συνθήματα σε σχάση με τα ανθρώπινα δικαιώματα και το σεβασμό του Ισλάμ. Την προηγούμενη μέρα ένας αστυνομικός ενώ έλεγχε τα έγγραφα ενός μουσουλμάνου του πήρε το Κοράνι, (μπροστά στην γυναίκα και το παιδί του) το πέταξε και το πάτησε. Ενώ οι διαδηλωτές συνέχιζαν την πορεία διαμαρτυρίας, χάθηκε ο έλεγχος και άρχισαν να σπάνε ιδιωτική και δημόσια περιουσία. Οι δρόμοι είχαν γεμίσει δακρυγόνα και φωτιές και ο κόσμος έτρεχε προς κάθε κατεύθυνση. Όλη αυτή την ώρα φωτογράφιζα τα γεγονότα.

Στις 18:45 μια νέα ομάδα αστυνομικών κατέφθασε με μηχανές. Από την αρχή είδα τις άγριες διαθέσεις τους και πράγματι ξεκίνησαν μια βίαιη καταστολή απέναντι στους διαδηλωτές και όποιον άλλον βρισκόταν εκεί. Ακινητοποιούσαν τον κόσμο χτυπώντας τον, συλλάμβαναν τους πάντες, και καθώς οδηγούσαν τον κόσμο στην άλλη πλευρά του δρόμου τους έδερναν όλους.

Ενώ φωτογράφιζα τα γεγονότα, ένας αστυνομικός ήρθε από πίσω μου και απείλησε να με χτυπήσει αν δεν τον ακολουθούσα, με χτύπησε στα πόδια και με έριξε στο πάτωμα για να μου βάλει χειροπέδες. Ενώ προσπαθούσα να του δείξω την δημοσιογραφική μου ταυτότητα, με έριξε στο πάτωμα με το πόδι του πάνω στο λαιμό μου. Ούρλιαζα δείχνοντας του την κάμερα μου και το διαβατήριο μου, αλλά δεν με άκουγε, ενώ πλησίασε ένας άλλος αστυνομικός (προφανώς ανώτερος του) που του ζήτησε να με απελευθερώσει.

Σηκώθηκα, έτρεξα στην άλλη πλευρά του δρόμου και απομακρύνθηκα αρκετά από τον συγκεκριμένο αστυνομικό. Περπάτησα 100 μέτρα, σταμάτησα να δω που είχα δεχθεί χτυπήματα και να ελέγξω τον εξοπλισμό μου. Ενώ κοιτούσα τις συλλήψεις που έκανε η αστυνομία, ένας αστυνομικός με πλησίασε από πίσω με έπιασε από το πουκάμισο, μου πήρε την κάμερα και με έσπρωξε μέσα σε ένα βαν μαζί με άλλους κρατούμενους, η ώρα ήταν 19:30.

Στα Ελληνικά κρατητήρια με μετέφεραν μαζί με τους υπόλοιπους κρατούμενους (ένας από αυτούς ήταν ένα παιδί 13 ετών). Με γροθιές μας χτυπούσαν ενώ ανεβαίναμε στον 6ο όροφο. Οι αστυνομικοί κράτησαν τη κάμερα μου και τις κάρτες μνήμης και με έψαξαν 8 φορές. Πέταξαν κάτω όλο το περιεχόμενο της τσάντας μου και με ανάγκασαν να γδυθώ. Αφού ντύθηκα με ανέβασαν στον 12ο όροφο.

Στο ασανσέρ οι αστυνομικοί με έβριζαν στα Αγγλικά (δεν ήταν μεγαλύτεροι από 25 χρονών) “fuck you, mother fuckers, I will fuck your mother, and so on.” Καθώς με έβριζαν με χτυπούσαν στο κεφάλι και στο στομάχι. Το ασανσέρ σταμάτησε και μπήκε μέσα ένας πενηντάρης αστυνομικός, υποθέτω ότι του είπαν ότι είμαι φωτογράφος (κατάλαβα την λέξη φωτογράφος στα Ελληνικά). Ο αστυνομικός με κοίταξε, έβγαλε ένα μαχαίρι από τη ζώνη του και απειλώντας με είπε: “I will cut your balls and fuck you in the ass”. Οι άλλοι γέλασαν και τον ευχαρίστησαν για την "παράσταση".

Όταν φτάσαμε στο 12ο όροφο καθώς πηγαίναμε στο διάδρομο με κλότσησαν στους αστραγάλους, και με τους αγκώνες τους με χτύπησαν στο στήθος, το κεφάλι και το λαιμό. Με ξαναέψαξαν, πετώντας τα πράγματα από την τσάντα μου. Ζήτησα πολλές φορές να μιλήσω με κάποιο ανώτερο αξιωματικό αλλά κάθε φορά με χτυπούσαν περισσότερο. Τους έδειξα το διαβατήριο μου και ζήτησα να αναγνωρίσουν ότι είμαι φωτορεπόρτερ από το εξωτερικό αλλά μου πέταξαν το διαβατήριο και μου είπαν να μην μιλάω.

Περίμενα πολύ ώρα χωρίς να γνωρίζω τι γίνεται. Μετά από 6 ώρες με πήγαν στα κρατητήρια μαζί με τους υπόλοιπους κρατούμενους, μου επέστρεψαν την κάμερα μαζί με τις κάρτες μνήμες που είχαν όμως διαγράψει το περιεχόμενο τους. Στις 24:30 τηλεφώνησα στους φίλους μου στην Αθήνα και τους ενημέρωσα για το τι γινόταν. Εκείνοι μου βρήκαν δικηγόρο και μίλησαν με την πρεσβεία του Εκουαδόρ για το τι συνέβαινε. Στις 02:00 είδα το δικηγόρο που μου είπε ότι όλες οι φωτογραφίες μου είχαν αντιγραφεί σε ένα DVD και ότι πιθανότατα θα με κατηγορούσαν για "πρόκληση ταραχών". Την επόμενη μέρα η υποψία του επαληθεύτηκε.

Συναντήθηκα με το δικηγόρο που θα αναλάμβανε την υπόθεση μου και μου είπε ότι η Ελληνική Αστυνομία με κατηγορούσε " ότι ήμουν μέλος μιας ομάδας 12 ατόμων που ξεκίνησαν τις ταραχές". Πουθενά στην κατηγορία δεν αναφερόταν ότι είμαι φωτογράφος από το Εκουαδόρ, ότι μένω στην Ισπανία όπου κάνω τις μεταπτυχιακές μου σπουδές. Στις 16:30 πήγαμε στο δικαστήριο, όπου ο δικηγόρος μου πιστοποίησε ότι είμαι φωτογράφος, κάτοικος Ισπανίας και μεταπτυχιακός φοιτητής, με αποτέλεσμα την απελευθέρωση μου αλλά η δίκη θα γίνει αυτή τη βδομάδα.

Κλείνοντας...
Ευχαριστώ εκ βαθέως όλους εκείνους στην Βαρκελώνη και Αθήνα που χωρίς όρους με βοήθησαν και συνέβαλαν στην απελευθέρωση μου. Την κυβέρνηση του Εκουαδόρ και τους αντιπροσώπους της στην Αθήνα για τον επαγγελματισμό και την ταχύτητα με την οποία χειρίστηκαν την υπόθεση μου. Τους δικηγόρους που με υπερασπίστηκαν και την Ελληνική Ένωση φωτογράφων για την παρέμβαση της. Ελπίζω όλοι εσείς που διαβάζετε την δήλωση μου να προβείτε σε κάθε νόμιμη ενέργεια για να μην μείνει αυτή η πράξη ατιμώρητη. Μην διστάσετε να πάρετε πρωτοβουλίες για την προάσπιση των ανθρώπινων
δικαιωμάτων και την ελευθερία του Τύπου για όλους τους φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφους του κόσμου.

Επικοινωνία:
daniel_patino_flor@yahoo.com

ΠΗΓΗ: www.koutipandoras.gr

Λίγα λόγια για το Κοράνιο

Αναδημοσίευση απο το TVXS
http://www.tvxs.gr/v12362





«Χρειάζεται παιδεία, ώστε όσοι ασκούν την εξουσία να μάθουν τί είναι ιερό και απαράγραπτο για τον διαφορετικά άλλον, και να σέβονται την ακεραιότητα του προσώπου, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον πολιτισμό, όπως ορίζει και το Σύνταγμα».
Της Αγγελικής Ζιάκα, Λέκτορα Θρησκειολογίας του Τμήματος Θεολογίας του Α.Π.Θ.

Για το Ισλάμ, όπως και για τον Χριστιανισμό αλλά και τον Ιουδαϊσμό, η αποκάλυψη του Θεού είναι το αποφασιστικό γεγονός στην ιστορία των ανθρώπων. Ο Θεός, ο Αλλάχ, δίνει στους ανθρώπους τον λόγο του για τον γνωρίσουν, δηλαδή το Κοράνιο (αλ-Κουράν: το Ανάγνωσμα ή Αλ-Κουράν αλ-Καρίμ: το Ιερό Ανάγνωσμα). Οι μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι ο Αλλάχ αποκάλυψε και σε άλλους προφήτες πριν από το Μωάμεθ τον λόγο του, όπως στον Αβραάμ, τον Μωυσή και τον Χριστό. Επειδή όμως οι άνθρωποι νόθευσαν τον λόγο του γι’ αυτό ο Αλλάχ αποκάλυψε ξανά το Κοράνιο στον Προφήτη Μωάμεθ. Το Κοράνιο λοιπόν περιέχει την τελευταία και έγκυρη αποκάλυψη του Θεού στον Κόσμο.

Το Κοράνιο είναι ο ακρογωνιαίος λίθος στη ζωή των μουσουλμάνων. Είναι ο αιώνιος λόγος του Αλλάχ, η ομιλία του. Είναι ο ύψιστος κανόνας πίστης και ο νομικός κώδικας της καθημερινής ζωής των μουσουλμάνων. Είναι ο νόμος του Αλλάχ, και άρα ο καταστατικός χάρτης της θρησκείας και της πολιτείας μαζί του Ισλάμ. Όλες οι πτυχές της ζωής ενός μουσουλμάνου καθορίζονται από το Κοράνιο. Ως αιώνιος λόγος του Θεού, περιέχει όχι μόνον της αλήθειες της πίστης, αλλά και όλη την επιστήμη και την κοσμική και πολιτική ζωή. Οι βασικές διδασκαλίες του Κορανίου είναι η αυστηρή μονοθεΐα, η δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου και ο σκοπός τους, και η προσδοκία των εσχάτων.

Διαιρείται σε 114 κεφάλαια, σούρες, καθένα από τα οποία χωρίζεται σε πολλούς στίχους, τα άγιατ, τα «σημεία» δηλαδή ή τα «θαύματα» του Θεού. Το Κοράνιο είναι γραμμένο σε κλασσική αραβική γλώσσα και θεωρείται πρότυπο ωραιότητος της αραβικής γλώσσας. Έχει ρυθμό και η ανάγνωσή του κατά την ώρα της λατρείας γίνεται απαραιτήτως από το αραβικό κείμενο.
H ελληνική κοινωνία έχει μάθει να συμβιώνει εδώ και αιώνες με το Ισλάμ, και γνώρισε επί πολλές γενιές τη μετανάστευση και τον εκπατρισμό. Σήμερα οι επισήμως 200.000, αλλά στην πραγματικότητα πολύ περισσότεροι μουσουλμάνοι μετανάστες, πρόσφυγες, αιτούμενοι άσυλο, σπουδαστές, αλλά και μόνιμα εγκατεστημένοι στην Ελλάδα πάνω από τρεις δεκαετίες, δεν αποτελούν απειλή λόγω της θρησκείας τους. Αντιθέτως απειλή αποτελεί τόσο γι’ αυτούς όσο και για όλους εν τέλει που διαβιούν στον τόπο αυτό, η απάνθρωπη εκμετάλλευση, η ανεργία, η ανασφάλιστη εργασία, η ελλιπής ή ανύπαρκτη κοινωνική πρόνοια, οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης και σίτισης, η έλλειψη ιατρικής κάλυψης και εν κατακλείδι η έλλειψη πολιτικής βούλησης για άμεση και ικανή αντιμετώπιση του όλου και αυξανόμενου προβλήματος της μετανάστευσης.

Τέτοιες ενέργειες τέλος, κατεξοχήν άστοχες και απαράδεκτες, πυροδοτούν κάθε φορά τα αληθινά προβλήματα τα οποία, όσο δεν αντιμετωπίζονται, θα διατρανώνονται και αποδέκτες τους θα είμαστε, λίγο ή πολύ, όλοι μας. Όταν αυτοί οι άνθρωποι φτάνουν σώοι στην Ελλάδα κατόπιν πολύμηνων περιπετειών και κόπων, τα πρώτα πρόσωπα που αντικρίζουν είναι αυτά των αρχών. Δεν κοστίζει σε κανέναν τίποτα να είναι ευγενής απέναντι στο ανθρώπινο πρόσωπο και κυρίως να συμπονεί την εξαθλίωσή του. Οι πολλοί βέβαια είναι. Οι ελάχιστοι όμως που ασχημονούν στιγματίζουν το σύνολο και κυρίως φανερώνουν την αμηχανία και την έλλειψη ετοιμότητας, παιδείας και πολιτικής βούλησης απέναντι στο τεράστιο θέμα της μετανάστευσης. Χρειάζεται παιδεία, ώστε όσοι ασκούν την εξουσία να μάθουν τί είναι ιερό και απαράγραπτο για τον διαφορετικά άλλον, και να σέβονται την ακεραιότητα του προσώπου, τα ανθρώπινα δικαιώματα και τον πολιτισμό, όπως ορίζει και το σύνταγμα.



H Αγγελική Ζιάκα είναι λέκτορας θρησκειολογίας του Τμήματος Θεολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και Δρ. του Πανεπιστημίου Marc Bloch του Στρασβούργου. Έχει εξειδικευτεί στο Ισλάμ, τη μουσουλμανική ιστορία, τον αραβοϊσλαμικό πολιτισμό και το διαθρησκειακό διάλογο στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου (υπότροφος Γαλλικού κράτους), στο Ποντιφικικό Ινστιτούτο Αραβοϊσλαμικών Σπουδών της Ρώμης (PISAI-υπότροφος Βατικανού) και στο Πανεπιστήμιο του Αμμάν της Ιορδανίας.

Το ερευνητικό της ενδιαφέρον επικεντρώνεται στην μουσουλμανική θεολογία και ιστορία, στον διαθρησκειακό διάλογο, καθώς επίσης και στις κοινωνικές, θρησκευτικές και πολιτικές πτυχές και ζυμώσεις του χώρου της Μέσης Ανατολής.

Άρτα, αποχαρακτήρισαν δάσος και τριπλασίασαν μέσα σε αυτό τους συντελεστές δόμησης.

Πριν λίγες μέρες είχαμε διαπιστώσει και καταγγείλει την ομόφωνη απόφαση του δημοτικού συμβουλίου στην Άρτα για τον σχεδιαζόμενο αυτοκινητόδρομο στο Λόφο της Περάνθης, μέσα στο εθνικό πάρκο του Αμβρακικού. Σήμερα είμαστε στο επόμενο βήμα της εκμετάλλευσης, με αποχαρακτηρισμό δασικής περιοχής σε χορτολιβαδική και τριπλασιασμό του συντελεστή δόμησης μέσα στο δάσος, οι υποδομές για ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις, στήθηκαν.

Αποχαρακτήρισαν περιοχή από το πευκόφυτο δάσος, του Λόφου της Περάνθης,το ονόμασαν χορτολιβαδικό και τριπλασίασαν τους συντελεστές δόμησης μέσα στο δάσος για να επενδύσουν σε ξενοδοχειακές εγκαταστάσεις.



"Ως δάσος ή δασικό οικοσύστημα νοείται το οργανικό σύνολο άγριων φυτών με ξυλώδη κορμό πάνω στην αναγκαία επιφάνεια του εδάφους, τα οποία, μαζί με την εκεί συνυπάρχουσα χλωρίδα και πανίδα, αποτελούν μέσω της αμοιβαίας αλληλεξάρτησης και αλληλοεπίδρασής τους, ιδιαίτερη βιοκοινότητα (δασοβιοκοινότητα) και ιδιαίτερο φυσικό περιβάλλον (δασογενές). Δασική έκταση υπάρχει όταν στο παραπάνω σύνολο η άγρια ξυλώδης βλάστηση, υψηλή ή θαμνώδης, είναι αραιά."( Ερμηνευτική δήλωση - άρθρο 24 του Συντάγματος.)

Στις αρχές της εβδομάδας που πέρασε και συγκεκριμένα την Δευτέρα 11 Μαΐου αποφάσισαν στο δημοτικό συμβούλιο, εκ νέου να προχωρήσουν τις περιβαλλοντικές μελέτες και την αύξηση του συντελεστή δόμησης ενός κτηρίου που βρίσκεται μέσα στο πευκόφυτο Δάσος του λόφου της Περάνθης. Το κτήριο είναι γνωστό ως “τουριστικό περίπτερο” και βρίσκεται μέσα σε καταπράσινη και πευκόφυτη έκταση και που παρά την άρνηση της Δνσης Δασών που με την πράξη (αριθμ.5837/15-11-06) χαρακτήριζαν και πολύ σωστά την έκταση ως ΔΑΣΙΚΗ, αυτοί κατάφεραν και την χαρακτήρισαν ως «χορτολιβαδική έκταση» για να μπορέσουν να την οικοδομήσουν.

Το κτήριο κατασκευάστηκε χωρίς καμιά άδεια από καμιά αρχή στα μέσα της δεκαετίας του ΄80. Λειτούργησε ως εστιατόριο-καφέ και κάποια περίοδο και ως καλοκαιρινό κλαμπ υπό την δημοτική εποπτεία του προηγούμενου δημάρχου(νδ). Τα τελευταία χρόνια έπαψε να λειτουργεί και εγκαταλείφθηκε. Σήμερα με αυξημένο το επενδυτικό ενδιαφέρον για το λόφο της Περάνθης επιχειρούν να νομιμοποιήσουν μια παράνομη κατάσταση προκειμένου να το εκμεταλλευτούν με τον πιο δυνατό τρόπο.

Προχώρησαν σε δημιουργία τοπικού ρυμοτομικού, μέσα στο δάσος, χωρίς να πρόκειται για έργο κοινής ωφέλειας αλλά για ένα συγκρότημα διασκέδασης και όχι μόνο. Αποχαρακτήρισαν σημαντική περιοχή από το δάσος και τη μετέτρεψαν σε χορτολιβαδικη έκταση και αύξησαν τις δυνατότητες οικοδομικής επέκτασης τριπλασιάζοντας τον συντελεστή δόμησης από 0,2% σε 0,6%. Δημιουργούν έτσι προϋποθέσεις ξενοδοχειακής υποδομής μέσα στην καρδιά του δάσους, ενώ εντελώς κυνικά δεν αποκλείουν ότι στο μέλλον μπορεί να δημιουργηθούν και "...τρία ξενοδοχεία". Όλα αυτά μέσα σε καταπράσινη πευκόφυτη δασική έκταση ενταγμένη και αυτή στο εθνικό πάρκο του Αμβρακικού.

Η Άρτα τα τελευταία χρόνια μέσα από την συνεργασία παραγόντων που ανήκουν κυρίως στα δύο μεγάλα κόμματα και ενθαρρυμένοι από τους τοπικούς μηχανισμούς κεφαλαίου προχωρούν στην εκμετάλλευση δημόσιων χώρων που τους ιδιοτικοποιούν είτε στο κέντρο της πόλης, είτε στο φυσικό πλούτο που λέγεται λόφος της Περάνθης. Θεωρούν ότι το ίδιο το δάσος, που πλέον κινδυνεύει ΑΜΕΣΑ, είναι αναξιοποίητο όσο παραμένει δάσος και θα αξιοποιηθεί όταν στην κυριολεξία το σαρώσουν οι μπουλντόζες των εργολάβων.

Και προχωρούν.

Οι ξενοδοχειακές υποδομές πάνω στο παλιό αυθαίρετο είναι τμήμα των σχεδιασμών της συνολικής εκμετάλλευσης και καταστροφής του δάσους έτσι όπως το γνωρίζουμε σήμερα. Είναι προφανές ότι το δάσος και συνολικά ο λόφος της Περάνθης βρίσκεται στα σχέδια εργολάβων και παραγόντων και θα αποτελέσει πραγματικά το ελ ντοράντο τους. Στο δημοτικό συμβούλιο Άρτας(11/5), ενώ ψηφίστηκε η αύξηση των συντελεστών δόμησης δεν γίνετε με σαφήνεια τι πρόκειται να κατασκευάσουν εκεί. Μονό γενικόλογες προφάσεις περί “χώρων αναψυχής” σε εκατοντάδες τετραγωνικά ενώ οι πληροφορίες αναφέρουν πως εκεί θα κατασκευαστούν ξενώνες η ξενοδοχείο, εστιατόριο, καφέ, υπόγειο παρκιγκ(;) κλπ.

Οι πολιτικές των ανθρώπων που ασχολήθηκαν και ασχολούνται με τα κοινά τα τελευταία χρόνια έχουν καταντήσει την πόλη το παράδειγμα προς αποφυγή. Πλήρη τσιμεντοποίηση δημοσίων χώρων κατά μήκος και κατά πλάτος της πόλης, καταστροφή της ντόπιας αρχιτεκτονικής και πλήρη απαξίωση της ιστορικής της ταυτότητας. Το τελειωτικό χτύπημα για την πόλη θα είναι η καταστροφή του μοναδικού πνεύμονα της που είναι ο Λόφος Περάνθης. Ένα φυσικό μνημείο μοναδική ομορφιάς και περιβαλλοντικής αξίας ενταγμένο και στο εθνικό πάρκο του Αμβρακικού.

Σε μία άκρο φιλελεύθερης έμπνευσης Monopoly που εφαρμόζεται σε όλη την Ελλάδα μετατράπηκε και η πόλη μας που κάθε μέρα τετραγωνικό το τετραγωνικό ξηλώνεται περιμένοντας τους επενδυτές να εισπράξουν εις βάρος των ντόπιων, του περιβάλλοντος και της Ιστορίας με την συγκατάθεση και τις ευλογίες των πολιτικών που ενεργούν υπό την προστασία των δύο μεγάλων κομμάτων σε αγαστή συνεργασία αλλά και με την σιωπή και την ανοχή αυτών που βρίσκονται κάτω από την ομπρέλα των μικρότερων κομμάτων. Σε αυτή την νεοφιλελεύθερη επιδρομή που γνωρίζουν οι δημόσιοι χώροι μέσα στην πόλη(πλατείες) αλλά και το φυσικό περιβάλλον(λόφος της Περάνθης), οι αντιστάσεις όλων μας αποτελούν την μόνη αναγκαιότητα, είτε ως συλλογικότητες είτε και μεμονωμένα, είτε σε τοπικό επίπεδο είτε σε εθνικό, αλλά πάντα σε ένα ενιαίο μέτωπο.

Πηγή: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=1031599

Μια αποκαλυπτική συζήτηση με τη συνδικαλίστρια Βασιλική Τσούνη, συνάδελφο της Κωνσταντίνας

H ΣΥΝΈΝΤΕΥΞΗ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΕΊ ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ ΣΤΗ ΣΕΛΊΔΑ babylonmedia




Μιλήσαμε με τη Βασιλική Τσούνη, η οποία είναι αντιπρόεδρος στο ίδιο σωματείο (ΠΕΚΟΤ) με την Κωνστντίνα Κούνεβα. Μας είπε για τη φίλη και συνάδελφο Κωνσταντίνα. Για τους συνδικαλιστικούς αγώνες ενάντια στο καθεστώς δουλεμπορίου που επικρατεί στον τομέα της καθαριότητας, καθώς και για πως είναι η Κωνσταντίνα σήμερα.

«Είναι μια κοπέλα με μόρφωση, με θέληση, με πυγμή, με πείσμα για τον συνδικαλισμό και της προτείναμε να μπει στο σωματείο…», λέει για την Κούνεβα. Παράλληλα εξηγεί το πως η ΟΙΚΟΜΕΤ υποχρέωνε τους εργαζομενους να υπογράψουν κείμενο που δεν ήξεραν το περιεχόμενο του. Μια αποκαλυπτική κουβέντα με την συνδικαλίστρια Βασιλική Τσούνη- αν και μεγάλη- αξίζει να αφιερώσετε λίγο απ’ τον χρόνο σας.

Β: Σε τι κατάσταση βρίσκεται τώρα η υγεία της Κωνσταντίνας και πως προχωράει η αποθεραπεία των πληγών της ;

Τ: Η Κωνσταντίνα έχει κάνει προς το παρόν δύο πλαστικές στο πρόσωπο, είχαν επιτυχία και αύριο πάει στο Γενικό Κρατικό Αθηνών για το μάτι της, δηλαδή για το ένα από τα δύο μάτια της που παλεύουμε να σωθεί, καθώς το άλλο το έχει χάσει. Πρόσφατα, της βγάλανε την τραχειοτομή και μπορεί να μιλάει με τη βοήθεια κάποιου μηχανήματος. Ευτυχώς η ζημιά στις φωνητικές της χορδές δεν είναι τόσο μεγάλη όσο αρχικά φανταζόμασταν. Για τα εσωτερικά της όργανα, στομάχι, έντερα, δεν ξέρουμε ακόμα σε τι κατάσταση βρίσκονται, γιατί εξαιτίας της κατάστασης της δεν ήταν δυνατόν να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις. Κοιτάξτε, η Κωνσταντίνα έχει ακόμα πολύ δρόμο μπροστά της, θα χρειαστεί πολλές επεμβάσεις, πιθανώς θα χρειαστεί να πάει και στο εξωτερικό

Β: Την έχετε δει δηλαδή ;

Τ: Όχι, της ζήτησα να τη δω και μου είπε ότι δεν είναι ακόμα ψυχολογικά έτοιμη για να τη δούμε και όταν την άκουσα….τρελάθηκα, δεν ξέρουμε πως θα εξελιχθεί η κατάσταση της, αυτό που ξέρουμε είναι ότι δε θα είναι ποτέ ξανά η Κωνσταντίνα που ήτανε… θα έχει μεγάλα προβλήματα. Μιλάμε με τον Σάββα τον Μιχαήλ τον ακτινολόγο και την Κατερίνα Μάντζα την ψυχολόγο, που την παρακολουθούν και βρίσκονται κάθε μέρα στο πλευρό της. Ο Μιχαήλ μου είπε ότι μπορεί να χρειαστούν μέχρι και δύο χρόνια για να πούμε ότι η Κωνσταντίνα έχει διαφύγει κάθε κίνδυνο για τη ζωή της. Κι αν είναι μέχρι σήμερα μαζί μας είναι γιατί έχει θάρρος και δύναμη. Θέλει να γίνει καλά και να συνεχίσει να δίνει αγώνα για τους συναδέλφους της, όπως και πριν.ceba1

Β: Από την «ιατρική κοινότητα», σας έχει πλησιάσει κανένας φορέας για να σας συμπαρασταθεί ;

Τ: Κοιτάξτε, μέσα στον Ευαγγελισμό έχουμε επαφή και με τον διευθυντή και με τον υποδιευθυντή, μιλάμε μαζί τους και μας βοηθάνε, έχουν ανταποκριθεί, ήρθαν γιατροί ακόμα και από την Κέρκυρα ακόμη και από όλα σχεδόν τα νοσοκομεία των Αθηνών.Υπάρχει γενικά μεγάλη ανταπόκριση από τους γιατρούς και θα ήταν αχαριστία να πούμε ότι έχουμε πρόβλημα από τη στάση τους. Θέλω τα πράγματα να τα λέω όπως είναι.

Β: Υπάρχει κάποιος κρατικός φορέας, κάποιο υπουργείο, κάποια συνδικαλιστική οργάνωση ή η ΓΣΕΕ που να έδωσε χρήματα ή να δεσμεύτηκε για την κάλυψη των εξόδων της ιατρικής περίθαλψης της Κωνσταντίνας ;

Τ: Είκοσι μέρες μετά την επίθεση στην Κωνσταντίνα, η Πετραλιά κάλεσε την μητέρα της και τη συνόδευσα εγώ σαν αντιπρόεδρος του σωματείου. Εκεί, η Πετραλιά μας είχε πει ότι θα τα πληρώσει όλα το υπουργείο εργασίας και μάλιστα της υποσχέθηκε ότι θα της δώσουν και σπίτι…τελικά βέβαια δεν ανταποκρίθηκε. Ξέρετε, η οικονομική στήριξη είναι πολύ σημαντικό θέμα. Σήμερα η Κωνσταντίνα είναι διασωληνομένη και στην κατάσταση της χρειάζεται δίπλα της κάποια άτομα που έχουν την αντίστοιχη εμπειρία. Οι αποκλειστικές νοσοκόμες της Κωνσταντίνας παίρνουν 300 ευρώ τη μέρα… πως θα τα βρει αυτά τα χρήματα η οικογένεια της. Αυτή η οικογένεια ζούσε από το μισθό της Κωνσταντίνας…. Δηλαδή από 560 ευρώ και από αλλά 150 ευρώ που έπαιρνε η μητέρα της…. από μια σύνταξη της πείνας….
Από τις 10:00 το πρωί μέχριτις 8:00 το βράδυ δίπλα στην κόρη της

Η μάνα της Κωνσταντίνας τον Σεπτέμβριο έκανε μια εγχείρηση για τον καρκίνο, ενώ έχει και μεγάλα προβλήματα καρδιάς και είναι από τις 10:00 το πρωί μέχρι τις 8:00 το βράδυ δίπλα στην κόρη της…. κάποιες φορές χρειάζεται να φύγει για να φροντίσει και τον εγγονό της, γιατί το παιδί είναι μόνο του και όπως ξέρετε έχει κι αυτό προβλήματα με την καρδιά του….εγώ τη θαυμάζω που στέκεται ακόμη στα πόδια της…Πέρα από τον απλό κόσμο, που όπως ξέρετε ενισχύει σημαντικά την Κωνσταντίνα, χρήματα για τις αποκλειστικές νοσοκόμες μας έχει δώσει μια ομάδα από μια επιτροπή αλληλεγγύης κάποιων γιατρών, ενώ μέχρι στιγμής έχει δώσει χρήματα και η ΑΔΕΔΥ. Ο πρόεδρος της ΑΔΕΔΥ ο κύριος Παπασπύρου, ανταποκρίθηκε από την πρώτη στιγμή… εγώ βγήκα και τον ευχαρίστησα γιατί είναι ένας άνθρωπος που βοηθάει την Κωνσταντίνα και είμαι υποχρεωμένη να τον ευχαριστήσω, αλλά και αυτός τελικά αντιμετώπισε μεγάλο πρόβλημα εξαιτίας της στάσης του. Μέσα στο ΔΣ της ΑΔΕΔΥ, η ΠΑΣΚΕ και η ΔΑΚΕ δεν θέλανε να συνεχιστεί η βοήθεια προς την Κωνσταντίνα….oπότε, πάλι με παρέμβαση δικιά μας ανέλαβε τελικά να πληρώσει κάποια έξοδα ο ΗΣΑΠ και το ΙΚΑ. Η ΓΣΕΕ από την άλλη, ακόμη δεν πήρε θέση για το ζήτημα, για την επίθεση που δέχτηκε η Κωνσταντίνα….

Β: Η οικονομική ενίσχυση που παρέχεται μέχρι στιγμής από το κίνημα αλληλεγγύης, είναι επαρκής ;

Τ: Η προσπάθεια του κόσμου που μας στηρίζει συνεχίζεται και… ευτυχώς που υπάρχει… εγώ προσωπικά έμεινα άναυδη που υπήρξε τόσο μεγάλη και άμεση ανταπόκριση από τον κόσμο… στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό… παντού… και ιδιαίτερα από τα νέα παιδιά. Αυτό που με ενθουσιάζει και με εμπνέει είναι το ότι τα νέα παιδιά σταθήκανε δίπλα στην Κωνσταντίνα ,προσπαθούν και τρέχουν κάθε μέρα και βγάζουν στο internet συνέχεια το θέμα για να μην ξεχαστεί.

Β: Πόσο καιρό γνωρίζετε την Κωνσταντίνα; Μπορείτε να μας πείτε δυο λόγια για την συμμετοχή της στην ΠΕΚΟΠ ;

Τ: Η Κωνσταντίνα ήρθε στο τέλος του 2002. Όταν έπιασε δουλειά εδώ, έψαξε αμέσως να βρει τα συνδικάτα, γιατί στη Βουλγαρία, όπου ζούσε πριν, τα συνδικάτα δουλεύουν για τους εργαζόμενους και όχι για την τσέπη τους…. όπως κάνουν οι δικοί μας μεγαλοσυνδικαλιστάδες. Βρήκε το σωματείο μας και ήρθε. Φάνηκε αμέσως ότι είναι μια κοπέλα με μόρφωση, με θέληση, με πυγμή, με πείσμα για τον συνδικαλισμό και της προτείναμε να μπει στο σωματείο. Στην αρχή μας είπε ότι ήθελε να μπει στο σωματείο αλλά ότι δεν ήξερε ελληνικά. Της απαντήσαμε ότι δεν πειράζει και ότι σιγά σιγά θα τα μάθαινε τα ελληνικά. Τελικά γράφτηκε και αυτή και η μητέρα της. Το 2004 κάναμε εκλογές και η Κωνσταντίνα εξελέγη στο ΔΣ του σωματείου. Με το που έγινε αυτό, εμείς δεν μεταβιβάσαμε φυσικά την είδηση στην εταιρία της γιατί ξέραμε ότι θα της δημιουργούσαν προβλήματα. Θέλαμε να την προστατεύσουμε, καθώς είχε και ένα παιδί με πρόσφατη εγχείρηση καρδιάς. Έτσι, τον πρώτο καιρό, μας βοηθούσε με τον τρόπο που μπορούσε, ήταν δίπλα στο σωματείο, με πείσμα δίπλα στο σωματείο…πάλευε…. Παρόλα αυτά, μέχρι το 2006 δεν είχε κανένα σοβαρό πρόβλημα στη δουλειά της.Το 2006, αντιμετώπισε ένα πρόβλημα στη δουλειά της αφενός με το πενθήμερο, αλλά και με μια εγκύκλιο του ΙΚΑ που έλεγε ότι για κάτω από τριάντα ώρες δουλειάς, ο εργαζόμενος «φεύγει» από τα βαρέα ένσημα και «υποβιβάζεται» στα μεικτά.
Η ΟΙΚΟΜΕΤ …και τα κόλπα του Οικονομάκη

Η εταιρία του Οικονομάκη (η ΟΙΚΟΜΕΤ) έβγαλε μια απόφαση που επέβαλε στους εργαζόμενους μισή ώρα διάλειμμα και έτσι τους κατέβασε το ωράριο από τις 6 ώρες στις 5:30, με αποτέλεσμα να τους «κατεβάσει» τα ένσημα από βαρέα σε μεικτά… παράλληλα τους μείωσε και τις αποδοχές, καθώς ενώ το 2004 και 2005, η Κωνσταντίνα έπαιρνε 720 ευρώ , αυτά ξαφνικά μειώθηκαν στα 560. Στα μέσα του 2006, έγινε άλλη μια “φασαρία” γιατί προσπαθούσε η Κωνσταντίνα να διεκδικήσει το δίκιο της… οι “κύριοι” αυτοί δεν υπέγραψαν με τον ΗΣΑΠ καινούργια σύμβαση, η σύμβαση με την οποία δούλευε το προσωπικό τους ήταν η ίδια με πριν και ενώ λοιπόν προέβλεπε 6 ώρες εργασίας και η ΟΙΚΟΜΕΤ πληρωνόταν για αυτές, στη συνέχεια πλήρωνε τους εργαζόμενους για 5:30 ώρες. Εμείς αρχίσαμε να κάνουμε τριμερείς συναντήσεις αλλά δεν βρίσκαμε ανταπόκριση. Στην δεύτερη τριμερή που κάναμε στην επιθεώρηση του Πειραιά, παρουσία εκπροσώπου της εταιρίας, του είπαν ότι η ΟΙΚΟΜΕΤ έχει υπογράψει με τον ΗΣΑΠ για 6ωρη εργασία… και έτσι, αφού πλήρωνε τους υπαλλήλους του για 5:30 ώρες, ήταν παράνομη και έπρεπε κανονικά να την «βγάλουν» από τον ΗΣΑΠ…. Αυτά όμως, δεν γραφτήκανε στο δελτίο, γιατί ο επιθεωρητής δεν τα έγραψε. Πήγαμε λοιπόν στη ΓΣΕΕ, τους δώσαμε τα στοιχεία και ο πρόεδρος της ΓΣΕΕ ζήτησε από τον γενικό γραμματέα, τον κύριο Κοντό, να κάνουν μια τριμερή συνάντηση. Η συνάντηση αυτή, κανονίστηκε για τις 26 Νοεμβρίου.
Δεν έχω ξαναζήσει κάτι παρόμοιο

Εκείνο το πρωί, κατά τις 10:00, πραγματοποιήθηκε η συνάντηση, στην οποία παρευρέθηκαν το εργατικό κέντρο, η ΓΣΕΕ, η ομοσπονδία και το εργατικό κέντρο Πειραιά…. όταν φτάσαμε εκεί βρεθήκαμε αντιμέτωπες με μια κατάσταση που εγώ προσωπικά που είμαι στο συνδικαλιστικό κίνημα από 1984, δεν έχω ξαναζήσει παρόμοιά της. Ήταν απ’ έξω 100 εργαζόμενοι με πανό της ΟΙΚΟΜΕΤ και μας έβριζαν…. πάθαμε ένα σοκ… η πρόεδρος μας, δεν ήθελε να μπει μέσα… άρχισε να κλαίει και μας έλεγε ότι δεν είναι δυνατόν να ερχόμαστε εδώ να αγωνιστούμε για το συμφέρον τους και αυτοί να μας βρίζουν…. τελικά αποφασίσαμε να μπούμε μέσα και να διεκδικήσουμε το δίκιο μας… ανεβήκαμε λοιπόν επάνω και καθίσαμε εκεί τέσσερις ώρες… ενώ η συζήτηση ήταν στην αρχή υπέρ μας, κάποια στιγμή χτύπησε το κινητό του κυρίου Κοντού, δεν ξέρουμε ποιος του τηλεφώνησε, αλλά με το που γύρισε μέσα, η κουβέντα «γύρισε» κι αυτή υπέρ της εταιρίας… άρχισαν να μας «σφάζουνε».
Υποχρέωναν τους εργαζόμενους να υπογράψουν κείμενο που δεν ήξεραν το περιεχόμενο του

Ο πρόεδρος του εργοδοτικού, επιχειρησιακού σωματείου της ΟΙΚΟΜΕΤ έφερε 200 υπογραφές εργαζομένων που συμφωνούσαν να γίνουν τα ένσημα τους μεικτά και να μειωθούν οι αποδοχές τους…. Ουσιαστικά, αυτό που έκαναν ήταν να πηγαίνουν στους εργαζόμενους ένα κείμενο, το περιεχόμενο του οποίου το σκέπαζαν και τους έλεγαν να υπογράψουν… Με το που κατεβήκαμε κάτω, οι εργαζόμενοι της ΟΙΚΟΜΕΤ μας πήγαν, φτύνοντας και βρίζοντας μας, μέχρι την Ομόνοια. Την άλλη μέρα η Κωνσταντίνα πήγε στη ΓΣΕΕ και διαμαρτυρήθηκε ζητώντας τους να πάρουν τουλάχιστον μια θέση για τα γεγονότα, να βγάλουν δηλαδή έστω μια ανακοίνωση που να καταδικάζει το γεγονός…. Καμία ανταπόκριση… στου κουφού την πόρτα, όσο θέλεις βρόντα που λένε. Τελικά, εφόσον δεν βρήκαμε ανταπόκριση, ακούσαμε ένα πρωί στο ραδιόφωνο ότι έχει γίνει κατάληψη στη ΓΣΕΕ και είπαμε και εμείς να πάμε από εκεί να δούμε τι γίνεται. Πήγαμε από εκεί και βρήκαμε έναν αριστερό δημοσιογράφο που μας είπε ότι είχε το βράδυ συνέλευση. Έτσι, συναντηθήκαμε το βράδυ να πάμε στη συνέλευση εγώ, η πρόεδρός του σωματείου και η Κωνσταντίνα, που είχε ρεπό εκείνη τη μέρα.


Η κυρία της ΓΣΕΕ…και τα τσαλίμια των εργατοπατέρων

Πηγαίνοντας στη συνέλευση συναντήσαμε εκείνη την κυρία της ΓΣΕΕ που μας “αποκεφάλισε” στο υπουργείο. Όταν της είπαμε που πάμε, μας είπε ότι οι καταληψίες της ΓΣΕΕ δεν είναι εργάτες, ότι κρατάνε ρόπαλα και πέτρες, μόνο περίστροφα δεν μας είπε ότι έχουν. Την ρωτήσαμε τότε και εμείς τι είναι τελικά αυτοί οι άνθρωποι και μας απάντησε ότι είναι κυρίως φοιτητές και καθηγητές. Είπαμε και εμείς τότε ότι αφού είναι μορφωμένα παιδιά, μπορεί να μπορούν να μας βοηθήσουν να λύσουμε το πρόβλημα με το εξάωρο. Φυσικά ούτε ζημιές κάνανε ούτε τίποτα τέτοιο, άλλωστε το κτίριο αυτό είναι ένα ωραίο νεοκλασικό κτίριο και αυτά τα κτίρια τα προστατεύουμε. Από την άλλη μέρα μας χ.αρακτήρισαν αναρχικές… και δεν είχαμε καμία ανταπόκριση από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ.

Β: Ενώ πριν είχε ανταπόκριση …;

Τ: Ποτέ… Και φτάνοντας στο συμβάν της Κωνσταντίνας. Ακόμα περιμένουμε το πόρισμα του υπουργείου από τον κύριο Κοντό. Στις 5 Ιανουαρίου ήταν να πάμε ένα υπόμνημα στη ΓΣΕΕ. Ο δικηγόρος μας, μας ενημέρωσε ότι η ΓΣΕΕ δεν θα το υπέγραφε. Είπα λοιπόν κι εγώ να το πάω μόνη μου στη ΓΣΕΕ κι ότι γίνει…αν δεν το υπογράψει εμείς με τα πρωτοβάθμια σωματεία θα το πάμε μόνοι μας στο υπουργείο. Ας μην έρθει η ΓΣΕΕ. Πρέπει δηλαδή ντε και καλά μια ζωή να προσκυνάμε τη ΓΣΕΕ ; δεν κατάλαβα. Στην πρόεδρο του σωματείου, τη ς έλεγαν ότι είναι υπεύθυνη για αυτό που έπαθε η Κωνσταντίνα., ότι δηλαδή εμείς φταίμε που τραυματίστηκε η Κωνσταντίνα και πρέπει να απολογηθούμε κάποια στιγμή. Εμείς φυσικά δεν απολογούμαστε γιατί εμείς είμαστε δίπλα στην Κωνσταντίνα

Β: Αυτά ποιος σας τα είπε ;

Τ: Από το εργατικό κέντρο. Μας είπαν ότι είμαστε υπεύθυνες γι’ αυτά που συμβαίνουν και ότι τους έχουμε στοχοποιήσει. Όταν για παράδειγμα κάνατε εσείς μια κατάληψη στο Εργατικό Κέντρο Θεσσαλονίκης έπρεπε να απολογηθούμε και γι’ αυτό. Αύριο άμα γίνει μια εκδήλωση στην Αμερική πάλι θα φταίμε εμείς και θα πουν ότι την έχουμε υποκινήσει

Β: Άρα ουσιαστικά σας καλούσαν να απολογηθείτε για την ίδια τη συνδικαλιστική σας δράση;

Τ: Ακριβώς. Βέβαια μετά μας αγκαλιάζανε αλλά εμείς δε θέλουμε αγκαλιές. Εμείς θέλουμε να βρεθεί ο ένοχος της επίθεσης στην Κωνσταντίνα, γιατί όλοι πήγαιναν αρχικά να το ρίξουν στο “προσωπικό”. Και αν δεν ήμασταν εγώ, η Βλασία και κάποια παιδιά που μας βοηθήσαν πάρα πολύ από τα πρωτοβάθμια σωματεία και το κίνημα αλληλεγγύης να σηκώσουμε το θέμα, θα είχε σκεπαστεί, θα είχε περάσει ότι ήταν προσωπικό το θέμα και όχι συνδικαλιστικό. Εμείς δεν το δεχόμαστε αυτό.

Β: Σχετικά τώρα με τους 100 εργαζόμενους με τα πανό που σας έβριζαν και σας έφτυναν έξω από το υπουργείο. Δείχνει κάτι αυτό. Πως η εργοδοσία σ’ αυτές τις εταιρίες μπορεί και εκβιάζει στεγνά τους εργαζόμενους. Θα θέλαμε να μας πείτε δύο λόγια για αυτό το θέμα.

Τ: Μετά από την δολοφονική επίθεση κατά της Κωνσταντίνας απολύθηκαν κάποιοι εργαζόμενοι από το Μπαγκλαντές και ήρθαν στο σωματείο κλαίγοντας. Δεν ήξεραν για την Κωνσταντίνα τα παιδιά αυτά, γιατί δεν ξέρουν καλά ελληνικά. ‘Όταν είπαμε σε κάποιον από αυτούς ότι η Κωνσταντίνα είναι στο νοσοκομείο, σ’ αυτή την κατάσταση, έβαλε τα κλάματα. Μας εξήγησε ότι έλλειπε με άδεια και τον πήραν τηλέφωνο και του είπαν ότι πρέπει να έρθει να γιουχάρει το σωματείο γιατί θα πάει να κλείσει την εταιρεία και ότι δεν θα έχει δουλειά την άλλη μέρα. Είναι πολλά παιδιά που είναι με κόκκινη κάρτα και είναι σχεδόν παράνομοι στην χώρα. Αυτούς τους έχουν και τους εκμεταλλεύονται Τους λένε αν δεν κάνουν αυτά που θέλει η εταιρία, ότι αν δεν υπογράψουν αυτά που θέλει η εταιρία, θα χάσουν την δουλειά τους. Εμείς δεν πήγαμε στο υπουργείο για να χάσουν οι εργαζόμενοι την δουλειά τους αλλά για να διεκδικήσουμε τα δικαιώματα τους. Ακόμα και σήμερα όταν περνάμε από τους σταθμούς και ρωτάμε τον κόσμο γιατί υπέγραψε εκείνα τα χαρτιά, μας απαντούν ότι τους είπαν ότι το σωματείο πάει να κλείσει την εταιρεία. Δεν τους είπαν, βέβαια, ότι στην πραγματικότητα πάνε να χάσουν τα ένσημα τους και 150 ευρώ το μήνα. Έτσι, σιγά σιγά αρχίζουν οι εργαζόμενοι να καταλαβαίνουν και να έρχονται με μας. Βέβαια, υπάρχει ακόμα τρομοκρατία μέσα στον ΗΣΑΠ. Εμείς όμως αυτή τη τρομοκρατία θα τη σπάσουμε.konstantina_11
Ο ΗΣΑΠ έχει τεράστια ευθύνη…

Θέλει δεν θέλει ο ΗΣΑΠ πρέπει να συμμορφωθεί. Γιατί ο ΗΣΑΠ αυτή την στιγμή είναι παράνομος και έχει τεράστια ευθύνη. Δεν μπορεί τρία χρόνια να δίνει στην εταιρεία τα χρήματα για έξι ώρες εργασίας και να πληρώνει και για βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα και η ΟΙΚΟΜΕΤ να κολλάει στους εργαζόμενους μεικτά ένσημα και να μειώνει τους μισθούς τους. Τι σόι ελέγχους κάνει ο ΗΣΑΠ? Είναι συνυπεύθυνος και ο ΗΣΑΠ. Εμείς θα προσφύγουμε και στα δικαστήρια. Δεν θα το αφήσουμε να περάσει έτσι.

Β: Παρόλα αυτά, κάνει κινήσεις η ΟΙΚΟΜΕΤ ή ο ΗΣΑΠ για εκβιάσει τους εργαζόμενους να πάρουν θέση για το συμβάν ;

Τ: Αυτοί οι εργαζόμενοι που μίλησαν π.χ. στον Τσίμα είναι μετανάστες, αν δεν πουν αυτά που θέλει η εταιρεία θα τους απολύσουν. Με την εγκύκλιο του Γιακουμάτου το 2000 μας είπαν ότι οι εργαζόμενοι θα πληρώνονται βάση συλλογικής σύμβασης και όλα τα έργα θα κοστολογούνται βάση αυτής. Οι εργολάβοι τα παίρνουν τα χρήματα, οι εργαζόμενοι δεν τα παίρνουν. Αυτή την ερώτηση την έκανα και στην Κ. Πετραλιά. Μου είπε ότι εφαρμόζεται. Αλλά δεν εφαρμόζεται. Ελέγχους; τι να τους κάνω τους ελέγχους. Μετά τον τραυματισμό της Κωνσταντίνας, τα πρωτοβάθμια σωματεία κάναμε μια κατάληψη στην Επιθεώρηση Εργασίας του Πειραιά και ρωτήσαμε αν είχαν κάνει κάποιο έλεγχο μετά το συμβάν. Είχαν κάνει δέκα ελέγχους και δεν είχαν βρει τίποτα. Πήραμε δύο ελεγκτές της επιθεώρησης και κάναμε εκείνη την ώρα έλεγχο και βρήκαμε δεκαπέντε παραβιάσεις. Λένε ότι δεν μπορούν να κάνουν κάτι γιατί οι εργαζόμενοι είναι αλλοδαποί και δεν είναι μόνιμοι. Να τους δώσουν χαρτιά, να τους κάνουν μόνιμους. Να πάρουν τους ωρομίσθιους. Αλλά να τους πάρει το νοσοκομείο, όχι ο εργολάβος. Στον Ευαγγελισμό ο κάθε εργαζόμενος κοστολογείται 1700 ευρώ, ενώ αμείβεται με 500 . Μπορεί το κράτος να δίνει ένσημα για 500 ευρώ και καθαρό μισθό 1000, έχοντας κέρδος 200 ευρώ ανά άτομο. Στο τέλος θα τους φτύσουν όλους αυτούς οι εργαζόμενοι. Δεν μπορούν να δημιουργούνται μεγαλοεργολάβοι και ο κόσμος να πεινάει.

Β: Επιλέγουν να πληρώνουν τους εργολάβους δηλαδή αντί τους εργαζόμενους;

Τ: Βεβαίως, και εγώ τα είπα αυτά και σε ένα συνέδριο που είχε η ΠΟΕΔΥ των Γιατρών και Νοσοκομειακών Υπαλλήλων. Είχαμε πάει γιατί είναι κάποιες αριστερές οργανώσεις εκεί που μας υποστηρίζουνε και μας ζητήσανε και εμάς να παραβρεθούμε εκεί ως σωματείο να μιλήσουμε γιατί θα ήτανε εκεί πέρα ο γραμματέας του υπουργείου ή κάποιος υπουργός και εκπρόσωποι κομμάτων να ακούσουν τα προβλήματα μας. Δεν δεχτήκανε να μας ακούσουν , εμείς όμως επήγαμε με τα πανό μας με τα πρωτοβάθμια σωματεία…
Δεν μας αφήνανε να μιλήσουμε

Σηκώσαμε το πανό μας, μίλησε ο πρόεδρος της ΠΟΕΔΥ και μετά ήτανε να μιλήσουμε εμείς. Δεν μας αφήνανε. Ανέβηκε τότε ένας γιατρός επάνω έπιασε τα μικρόφωνα και είπε ή θα αφήσετε τις γυναίκες να μιλήσουνε ή τελείωσε… το συνέδριο δεν θα γίνει… ε, με το τσαμπουκά μας ανεβήκαμε απάνω φάγαμε και λίγο ξύλο από τους πασκίτες αλλά πέρασε το δικό μας ανεβήκαμε και μιλήσαμε.

Β: Πότε έγινε αυτό;

Τ: Πριν από 20 μέρες

Β: Δηλαδή μετά το γεγονός της Κούνεβα;

Τ: Βεβαίως, δεν θέλουνε να μιλήσουμε εμείς οι καθαρίστριες. Ποιες είμαστε εμείς οι καθαρίστριες; Εμείς είμαστε σκουπίδια. Ένα να ξέρουν εμείς τους καθαρίζουμε για να τα βρίσκουν όλα έτοιμα διαφορετικά θα τους τρώγανε τα σκουλήκια. Μιλήσαμε εκείνη την στιγμή. Εκεί επιτέθηκα και στον κύριο Τσίπρα του είπα ότι υπεύθυνος είναι και ο Συνασπισμός του είπα ότι πρέπει να πάρουν θέση τώρα. Να ξεσηκωθούν μες τη βουλή. Στο Πα.Σο.Κ. τους είπα ότι «λυπάμαι που είστε Πα.Σο.Κ». Βρήκα και τον κύριο Φλωρίδη και του είπα ότι υπεύθυνοι είναι αυτοί, γιατί ο Ρέππας τον έφερε αυτό τον νόμο, ο Σημίτης έφερε τις καθαρίστριες στους εργολάβους. Του είπα τι γίνεται στον ΗΣΑΠ και στον ευαγγελισμό και είπε ότι παραδέχεται τα λάθη τους. Εφόσον το παραδέχεται να καταργήσουν τον νόμο. Διαφορετικά δεν θέλω να δω κανένα τους. Μου ρώτησαν δημοσιογράφοι για το πώς βλέπω αυτό που είπε το ΠΑΣΟΚ, εννοώντας το γεγονός ότι ζήτησε να επικηρυχθούν οι ένοχοι. Εγώ δεν θέλω λόγια… έργα θέλω να δω. Θα βρουν τους δολοφόνους τις Κωνσταντίνας ; Θα τις δώσουν αυτά που πρέπει; Κοιτάξτε να δείτε, εγώ ούτε κατηγορώ ούτε λασπολογώ. Εγώ θέλω να βρεθούν οι δολοφόνοι της Κωνσταντίνας και όλοι οι εργοδότες να πληρώνουν βάση συλλογικής σύμβασης αν δεν μπορούν να αναλάβουν τα έργα να μην τα αναλαμβάνουν, να τα αφήσουν στο κράτος. Να βγουν οι διαγωνισμοί με τα χρήματα που πρέπει να παίρνουν οι συνάδελφοι μου και όχι μισθοί πείνας.

Β: Τι έγινε τελικά με τη πρόταση που έκανε ο Συ.Ριζ.Α και το Πα.Σο.Κ. στην Κωνσταντίνα;

Τ: Ναι την κάνανε αυτή την πρόταση. Εγώ πρώτα το έμαθα από μία φήμη στο διαδίκτυο. Πρέπει να ντρέπονται αν θέλουν να καπηλευτούν την Κωνσταντίνα. Μας είπανε ότι η Κωνσταντίνα δεν είναι δικιά μας, εμείς την ξέρουμε την Κωνσταντίνα δεν άνηκε ποτέ σε καμιά παράταξη και ούτε θέλει κάτι τέτοιο. Για αυτό το λόγο πήγαμε στην εφημερίδα «Τα Νέα» τα σημειώματα της Κωνσταντίνας. Γιατί την ενημερώσαμε για αυτά που είπε ο κύριος Μπανιάς , κάτι που δε δέχτηκε βέβαια. Αυτό που θέλει είναι να είναι δίπλα στο κόσμο που της συμπαραστέκεται. Αμέσων μετά, ο κύριος Μπίστης στο «Σκάι» και έλεγε τα ίδια… Βγήκα και εγώ και του είπα ότι η Κωνσταντίνα μόνο konstantina_21με την ΠΕΚΟΠ θα κατεβεί στις εκλογές και με κανέναν άλλο. Μου είπανε ότι αυτό δεν στέκει, και εγώ λέω, έ τότε, δεν πειράζει αφού δεν μπορεί να κατέβει με την ΠΕΚΟΠ τότε με κανένα, Εγώ ντρέπομαι που φτάσανε σε αυτό το σημείο να μαλώνουνε έτσι για τους ψήφους και να ζητάνε αυτά τα πράγματα από μια κοπέλα σε αυτή τη κατάσταση , που δεν ξέρουμε ακόμα αν θα ζήσει. Γιατί εξακολουθεί να είναι σε κρίσιμη κατάσταση. Αν δεν ήταν τόσο δυνατή θα μπορούσε να είχε ήδη τελειώσει. Αλλά έχει πείσμα ,είναι μια κοπέλα με μεγάλη δύναμη. Η ψυχολόγος της η κυρία Μάτσα που την επιβλέπει λέει ότι τόσα χρόνια, 33 που κάνει αυτό το επάγγελμα, πρώτη φορά βλέπει μια κοπέλα με τόση μόρφωση και αντίληψη, τόση θέληση και πείσμα, έναν τόσο περήφανο άνθρωπο. Η Κωνσταντίνα είναι πολύ περήφανη.

Β: Κλείνοντας αυτή τη συνέντευξη θα θέλατε να πείτε κάτι στους ανθρώπους που θα διαβάσουν αυτό το άρθρο ;

Τ: Παίρνουμε μηνύματα από παντού. Από Αργεντινή ,Τουρκία κλπ. Πρέπει να το καταλάβει και το κράτος ότι δεν είμαστε μόνοι μας. Προχτές στείλανε και διανοούμενοι από Γαλλία και Αγγλία στην πρεσβεία κείμενο συμπαράστασης , τονίζοντας ότι πρέπει να σταματήσει αυτό το δουλεμπόριο. Εγώ το είπα αυτό στην κυρία Πετραλιά… ότι τα συνδικάτα, τα μεγάλα της Γαλλίας ,Ιταλίας και της Ισπανίας είπανε ότι είναι δίπλα μας… Παράλληλα συνεχίζεται η συγκέντρωση χρημάτων ,τα οποία τα διαχειρίζεται η μητέρα της Κωνσταντίνας στο όνομα της οικογένεια της. Είναι τόσο περήφανη, που δεν τα χαλάει αλλά τα κρατάει , γιατί λέει, ότι αυτά είναι της Κωνσταντίνας. Είναι και ο γιός της Κωνσταντίνας που αντιμετωπίζει προβλήματα υγείας και όπως καταλαβαίνεται στην κατάσταση που είναι δεν μπορεί να κάνει κάτι για το παιδί η ίδια η Κωνσταντίνα.

Θάνος Γεωργιλάς

Άννα Μποζοπούλου,

Κυριάκος Φαλελάκης

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ FREE GAZA-ΑΠΟΣΤΟΛΗ

ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ
Το πλοίο «Αρίων» με πλώρη για Γάζα

Το πλοιάριο «Αρίων» της διεθνούς ανθρωπιστικής ειρηνιστικής πρωτοβουλίας Free Gaza αναχωρεί την Κυριακή 11 Ιανουαρίου από τη Λάρνακα με προορισμό τη Γάζα.
Στον «Αρίωνα» επιβαίνουν 30 άτομα από τις ΗΠΑ και την Ευρώπη, και ανάμεσα στους 11 Έλληνες και Ελληνίδες βρίσκονται η βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ Σοφία Σακοράφα και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Θοδωρής Δρίτσας. Το πλοίο μεταφέρει στη Γάζα ιατρικό/φαρμακευτικό υλικό και η μεγάλη πλειονότητα των μελών της αποστολής είναι γιατροί, δημοσιογράφοι και εκπρόσωποι κοινωνικών οργανώσεων.
Το ταξίδι μας στη Γάζα εντάσσεται στη διεθνή κινητοποίηση για να σταματήσει η σφαγή των Παλαιστινίων από τον ισραηλινό στρατό, αποτελεί έμπρακτη πρωτοβουλία προάσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ειρήνης, εμφορείται από τις αρχές της φιλίας των λαών και της μη βίαιης επίλυσης των διαφορών. Κάνουμε έκκληση στις κοινωνίες και τους πολίτες όλου του κόσμου να κινητοποιηθούν για την ειρήνη στη Γάζα, για την ελευθερία στην Παλαιστίνη. Απαιτούμε από τους διεθνείς οργανισμούς και τις κυβερνήσεις να πάρουν όλα τα αναγκαία μέτρα πίεσης στο Ισραήλ ώστε να σταματήσει τώρα την καταστροφή και την πολιορκία της Γάζας.
Καλούμε την ελληνική κυβέρνηση, στο πλαίσιο άσκησης των καθηκόντων της, να μεριμνήσει συγκεκριμένα για την απρόσκοπτη και ασφαλή μετάβαση του «Αρίωνα» στη Γάζα. Δηλώνουμε ότι παρά τις πρακτικές του Ισραήλ –με αποκορύφωμα τον εμβολισμό στα διεθνή ύδατα από καταδρομικά του ισραηλινού πολεμικού ναυτικού του πλοίου του Free Gaza «Dignity» προ δεκαπενθημέρου και τη σημερινή απαίτησή του Ισραήλ από την κυπριακή κυβέρνηση να απαγορεύσει τον απόπλου του «Αρίωνα»– η αποστολή αλληλεγγύης συνεχίζεται. Καλούμε όλα τα ΜΜΕ να αναδείξουν τους στόχους, το σκοπό και το χαρακτήρα της αποστολής, ώστε η δημοσιοποίησή τους να αποτελέσει κίνητρο αλληλεγγύης από τους πολίτες του κόσμου, αλλά και παράμετρο ασφάλειας των επιβαινόντων στο πλοίο.

Free Gaza Movement

ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ. Παρέμβαση του Δικτύου για την Περιεκτική Δημοκρατία με αφορμή τις πρόσφατες Σιωνιστικές κτηνωδίες

Αυτές τις μέρες ένα κτηνώδες έγκλημα γίνεται σε βάρος του Παλαιστινιακού λαού με την απόλυτη συμπαράσταση όχι μόνο της Αμερικανικής ελίτ αλλά και των Ευρωπαϊκών ελίτ ―συμπεριλαμβανομένης της δικής μας πολιτικής ελίτ (Ν.Δ. & ΠΑ.ΣΟ.Κ.) που θρασύτατα ζητούν «κατάπαυση του πυρός»: δηλαδή να σταματήσουν οι Σιωνιστές εγκληματίες να δολοφονούν 100 Παλαιστίνιους για κάθε Ισραηλινό (όπως έκαναν σε κάθε περίπτωση στην βρώμικη ιστορία εθνοκάθαρσης της Παλαιστίνης την οποία ξεκίνησαν με την ίδρυση του σιωνιστικού κράτους το 1948) με αντάλλαγμα να σταματήσουν οι Παλαιστίνιοι την αντίσταση τους, δηλαδή το απαράβατο δικαίωμα κάθε λαού κάτω από κατοχή. Έτσι τα F16 και οι πύραυλοι τελευταίας τεχνολογίας και τα αλλά κτηνώδη όπλα Αμερικανικής κατασκευής που οι θρασύδειλοι Σιωνιστές τα χρησιμοποιούν από ύψους μερικών χιλιάδων μέτρων εξισώνονται με τα ...βαρελότα των Παλαιστίνιων. Αποτέλεσμα μέχρι τώρα: 400 σχεδόν νεκροί Παλαιστίνιοι γυναικόπαιδα και άνεργοι που είχαν πιάσει δουλειά για ένα κομμάτι ψωμί στην αστυνομία της Γάζας, αφού όλες οι άλλες δουλειές έχουν εξαφανιστεί από τον οικονομικό στραγγαλισμό που επέβαλαν οι Σιωνιστές και η Δύση. Αιτία: ο λαός της Γάζας ψήφισε δημοκρατικά την Χαμάς που δεν δέχεται να ξεπουλήσει την Παλαιστίνη όπως το όργανο της υπερεθνικής ελίτ, ο Αμπάς!




ΕΙΝΑΙ ΧΡΕΟΣ ΜΑΣ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΟΥΜΕ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗΣ ΒΙΑΣ ΠΟΥ ΣΥΝΘΛΙΒΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΟ ΛΑΟ ΓΙΑΤΙ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΒΙΑ ΠΑΛΕΥΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ. Η ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΕΛΙΤ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΜΑΣ Η ΕΛΙΤ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΙΔΙΕΣ ΕΛΙΤ ΠΟΥ ΣΕ ΑΓΑΣΤΗ ΣΥΜΠΝΟΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΔΙΚΕΣ ΜΑΣ ΕΛΙΤ ΕΧΟΥΝ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΕΙ ΤΟΝ ΛΑΟ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΟΠΛΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΠΟΥ ΣΤΡΕΦΟΥΝ ΤΙΣ ΣΦΑΙΡΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΑΣ, ΕΠΕΙΔΗ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ, ΤΟΛΜΟΥΜΕ ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ.



Ιστορική αποτίμηση
Η τραγική ιστορία του παλαιστινιακού λαού είναι αρκετά μακρά. Ήδη από το τέλος του 19ου αιώνα ξεκίνησε η συστηματική προσπάθεια εποικισμού της Παλαιστίνης. Στις αρχές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου οι Εβραίοι κατείχαν λιγότερο από το 2% της παλαιστινιακής γης. Από την ίδρυση του ισραηλινού κράτους, εδώ και 60 χρόνια, ο παλαιστινιακός λαός υφίσταται μια από τις πιο βάρβαρες επιθέσεις στη Ιστορία, με στόχο την εκπλήρωση του σιωνιστικού σχεδίου για την εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης και την εγκαθίδρυση ενός «καθαρού» εβραϊκού κράτους, σε μια περιοχή όπου, για εκατοντάδες χρόνια πριν, το εβραϊκό στοιχείο αποτελούσε την έσχατη μειοψηφία. Οι Παλαιστίνιοι, σύμφωνα με τα σιωνιστικά σχέδια, δεν θα έπρεπε ποτέ να αποκτήσουν ένα πραγματικά κυρίαρχο κράτος, πέρα από ένα είδος προτεκτοράτου εξαρτημένου από το Ισραήλ. Έτσι, μέσω πολέμων και μίας απροκάλυπτης πολιτικής παράνομων εποικισμών των κατεχομένων εδαφών (την οποία ενέκριναν όλα τα Ισραηλινά κόμματα εξουσίας) οι Σιωνιστές κατέληξαν να ελέγχουν το 90% της παλαιστινιακής γης στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Τότε, ενώ η Νέα Διεθνής Τάξη είχε παγιωθεί μετά τον πόλεμο στον Κόλπο, ο οποίος είχε αρχίσει να αλλάζει ριζικά τον συσχετισμό δυνάμεων στην περιοχή, ξεκίνησε η διαδικασία της δημιουργίας ενός παλαιστινιακού προτεκτοράτου με τις διαπραγματεύσεις στο Όσλο.

Οι διαπραγματεύσεις αυτές οδήγησαν στις συμφωνίες Όσλο (1993) και Ουάσιγκτον (1995) οι οποίες συνάντησαν την αναπόφευκτη μαζική αντίδραση του παλαιστινιακού λαού (μολονότι τμήμα της ελίτ του φαινόταν διατεθειμένο να δεχτεί τον ρόλο της σαν προτεκτοράτου) και οδήγησαν σε νέα ιντιφάντα. Τα γεγονότα του Σεπτέμβρη 2001, ένα χρόνο μετά την έναρξη της, παρείχαν την τέλεια ευκαιρία για τη συντριβή των Παλαιστινιακών οργανώσεων, οι οποίες μπορούσαν τώρα να κηρυχθούν «τρομοκρατικές» και να αντιμετωπίσουν μεταχείριση παρόμοια με εκείνη που επεφύλαξε η υπερεθνική ελίτ για τους Ταλιμπάν. Έτσι, η υπερεθνική ελίτ, με πρώτο το αμερικανικό τμήμα της, ακολουθούμενο από την Ευρωπαϊκή Ένωση, γρήγορα ενέταξε την κατάπνιξη του παλαιστινιακού απελευθερωτικού κινήματος στον «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας», με αφορμή τις απελπισμένες «επιθέσεις αυτοκτονίας» ενός λαού που δεν είχε άλλο τρόπο να αμυνθεί εναντίον μιας από τις ισχυρότερες πολεμικές μηχανές στον κόσμο, ενώ η διεθνής ρεφορμιστική Αριστερά πήρε μια κατάπτυστη θέση «ίσων αποστάσεων», εξισώνοντας θύτες και θύματα, καταπιεστές και καταπιεζόμενους. Η τελευταία απόπειρα για την εγκαθίδρυση του προτεκτοράτου της Παλαιστίνης, ο Οδικός Χάρτης, που ενέκρινε σύσσωμη η υπερεθνική ελίτ, προϋπέθετε την πλήρη συντριβή του Παλαιστινιακού κινήματος ―πράγμα που επιχειρεί τη στιγμή ακριβώς αυτή η σιωνιστική ελίτ.




Οι τρεις άξονες του Παλαιστινιακού ζητήματος

(υπερεθνική ελίτ / Σιωνιστικό κίνημα / εθνικοαπελευθερωτικό Παλαιστινιακό κίνημα)




Όσον αφορά την υπερεθνική ελίτ, οι στόχοι των στρατιωτικών της επεμβάσεων στον Κόλπο και το Αφγανιστάν τα τελευταία 15 χρόνια, καθώς και των πιθανών επιθετικών ενεργειών κατά του Ιράν και της Συρίας, είναι όχι μόνο ο έλεγχος του πετρελαίου αλλά, κυρίως, η εξάπλωση και στήριξη της Νέας Τάξης που στηρίζεται στην διεθνοποιημένη οικονομία της αγοράς και ένα είδος αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» σε ολόκληρη την ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Στον βαθμό που η ελίτ αυτή πετυχαίνει τους δυο αυτούς στόχους, κυρίως μέσω της εκμετάλλευσης των εσωτερικών συγκρούσεων μεταξύ Σιιτών, Σουνιτών, Κούρδων (Ιράκ) ή μεταξύ «εκσυγχρονιστών» και Ισλαμιστών (Αφγανιστάν, Ιράν), οι στρατιωτικές επεμβάσεις της «δικαιώνονται», παρά τις εκατόμβες των θυμάτων που άμεσα η έμμεσα προκαλούν. Ιδιαίτερα μάλιστα αν οι επεμβάσεις αυτές κάνουν δυνατό τον μελλοντικό έλεγχο της περιοχής (όπως είναι το στρατηγικό σχέδιο του Πενταγώνου), με βάση την αεροπορική δύναμη της υπερεθνικής ελίτ και την υποστήριξη των χερσαίων κομπάρσων που στρατολογεί στα ελεγχόμενα προτεκτοράτα. Όσο βέβαια η Νέα Τάξη στη περιοχή παγιώνεται, τόσο ενισχύεται η θέση των προτεκτοράτων της ίδιας ελίτ, είτε παλιών (Σαουδική Αραβία, Εμιράτα, Αίγυπτος κ.λπ.), είτε νέων (Ιράκ, Αφγανιστάν, και πιθανώς Ιράν & Συρία στο μέλλον). Πέρα όμως από τους δυο βασικούς στόχους της υπερεθνικής ελίτ που αναφέραμε, ένας δευτερογενής στόχος της είναι η «ειρηνοποίηση» της Παλαιστίνης, η οποία περνά μέσα από την ικανοποίηση των επιδιώξεων της Σιωνιστικής ελίτ που δυναστεύει την περιοχή, σχεδόν εδώ και 60 χρόνια.




Το Σιωνιστικό κίνημα, που είχε αρχίσει να δρα ήδη από το τέλος του 19ου αιώνα, δεν ήταν ένα από τα συνηθισμένα εθνικιστικά και αντιαποικιοκρατικά κινήματα της εποχής, με γεωγραφική βάση και στόχο την αναγνώριση της εθνικής τους ταυτότητας και την απαγκίστρωση από τις αυτοκρατορίες της εποχής Από την (Οθωμανική, Άστρο-Ουγγρική, Βρετανική κ.λπ). Με τον Εβραϊκό πληθυσμό διασκορπισμένο ανά τα μήκη και πλάτη της γης και ελάχιστους να έχουν απομείνει στην ιστορική Παλαιστίνη (την οποία από εκατοντάδες χρόνια κατοικούσαν μη Εβραϊκοί πληθυσμοί), από τη στιγμή που το πρώτο συνέδριο του Σιωνιστικού κινήματος διακήρυξε το 1897 ότι η Παλαιστίνη ήταν η γη της επαγγελίας και η Βρετανική Διακήρυξη του Μπάλφουρ το 1917 υιοθετούσε το αίτημα αυτό, άνοιγε ο δρόμος για την εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης και την δημιουργία εκατομμυρίων Παλαιστινίων προσφύγων. Αυτό ήταν αναπόφευκτη συνέπεια του Σιωνισμού που, απορρίπτοντας το αίτημα της προοδευτικής Ευρωπαϊκής Αριστεράς (συμπεριλαμβανομένης της Εβραϊκής) για μια πολυπολιτισμική ομοσπονδία από ντόπιους Παλαιστίνιους, Εβραίους κ.λπ. ―γεγονός που θα επέτρεπε και την εγκατάσταση στην Παλαιστίνη των διωγμένων από τα αντισημιτικά κινήματα Εβραίων― επιδίωκε την δημιουργία ενός «καθαρού» Εβραϊκού κράτους, απόλυτα ελεγχόμενου από τους Σιωνιστές. Ότι επακολούθησε μετά την ίδρυση του Σιωνιστικού κράτους στην Παλαιστίνη στο τέλος του δεύτερου Παγκόσμιου πόλεμου ήταν μοιραία συνέπεια της επικράτησης του Σιωνισμού ανάμεσα στις Εβραϊκές κοινότητες ανά τον κόσμο. Η εθνοκάθαρση, αναπόφευκτα οδήγησε στη δημιουργία του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος των Παλαιστίνιων και σε όλη τη συνακόλουθη σφαγή ―κυρίως των αδυνάτων, δηλαδή των Παλαιστίνιων― στην άνιση αυτή σύγκρουση.




Όσον αφορά το εθνικοαπελευθερωτικό Παλαιστινιακό κίνημα, η επικράτηση στο κίνημα αυτό των εθνικιστών αρχικά, και των Ισλαμιστών σήμερα, ήταν άλλη μια αναπόφευκτη συνέπεια της επικράτησης του Σιωνισμού. Έτσι, το αίτημα των ακραίων ρευμάτων ανάμεσα στους εθνικιστές και τους ισλαμιστές κατέληξε να είναι μια αντίστροφη εθνοκάθαρση, με την εκδίωξη όλων των Εβραίων εποίκων από την ιστορική Παλαιστίνη και τον επαναπατρισμό των εκατομμυρίων Παλαιστίνιων προσφύγων από τα άθλια στρατόπεδα που τους έχουν εξωθήσει οι Σιωνιστές σε όλη την Μέση Ανατολή. Η «λύση» μάλιστα που πρότειναν οι Αραφάτ και Σαρόν, στηριζόμενοι, ο μεν πρώτος στα εθνικιστικά ρεύματα και την εκκολαπτόμενη αστική τάξη, ο δε δεύτερος στον «μετριοπαθή» Σιωνισμό που καλλιεργούσαν τελευταία οι Σαρόν–Περές και ολόκληρο το Σιωνιστικό κατεστημένο συμπεριλαμβανομένης της Αριστεράς (εκτός από κάποιες ακραίες Σιωνιστικές τάσεις που απαιτούν την ολοκληρωτική εκδίωξη των Παλαιστίνιων…από την Παλαιστίνη!), ήταν η δημιουργία δυο εθνοκαθαρμένων κρατών, την οποία υποστηρίζει και η υπερεθνική ελίτ. Η «λύση» αυτή βέβαια σήμαινε, με δεδομένο τον συσχετισμό δυνάμεων, τη δημιουργία ενός Παλαιστινιακού Μπαντουστάν-προτεκτοράτου της υπερεθνικής ελίτ, δίπλα στο πανίσχυρο Σιωνιστικό κράτος που θα αναδεικνυόταν ο φύλακας-φρουρός της Νέας Τάξης στη περιοχή.





Η στάση των τοπικών ελίτ και η διερεύνηση των λύσεων του προβλήματος




Όμως, η ίδια η Παλαιστινιακή ελίτ φέρει και αυτή σημαντικό μέρος της ευθύνης για την τραγική κατάληξη στην οποία οδηγείται το παλαιστινιακό κίνημα. Και αυτό, γιατί εναλλακτικές λύσεις για τη δημοκρατική συνύπαρξη των λαών της Παλαιστίνης είχαν προταθεί πολλά χρόνια πριν, από εξέχοντα μέλη της εβραϊκής Αριστεράς σαν την Hannah Arendt η οποία, ήδη από τη δεκαετία του 1940, επιχειρηματολογούσε σθεναρά κατά του Σιωνισμού και υπέρ μίας Μεσανατολικής ομοσπονδίας των λαών στην Παλαιστίνη. Στην πραγματικότητα, θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς, ακόμα και σήμερα υπάρχει μία μη ρατσιστική λύση στο πρόβλημα, με όρους μίας συνομοσπονδιακής Περιεκτικής Δημοκρατίας των λαών στην Παλαιστίνη. Σε ένα τέτοιο συνομοσπονδιακό σύστημα θα μπορούσαν να ισοκατανεμηθούν όλες οι μορφές εξουσίας μεταξύ των πολιτών της συνομοσπονδίας: Αράβων, Εβραίων και μειονοτήτων. Φυσικά, μία τέτοια λύση αποτελεί ανάθεμα για την Σιωνιστική ελίτ, καθώς φυσικά και για την υπερεθνική ελίτ που δεν θα μπορούσε πια να ελέγχει την κρίσιμη αυτή περιοχή της Μέσης Ανατολής. Όμως, παρόμοια λύση δεν προτάθηκε ποτέ ούτε από την Παλαιστινιακή ελίτ ―μολονότι βέβαια δεν θα περίμενε κανείς από μια ελίτ να υποστήριζε μια λύση που θα σήμαινε την αυτοκατάργηση της.





Σήμερα, ήδη ακούγονται φωνές τόσο από την Παλαιστινιακή όσο και από την Ισραηλινή πλευρά που προτείνουν την δημιουργία ενός ενιαίου κράτους των λαών της περιοχής. Έτσι, από την παλαιστινιακή πλευρά, γίνεται συνείδηση ότι είναι πια αδύνατη η δημιουργία ενός βιώσιμου Παλαιστινιακού κράτους. Όπως έχει δηλώσει ο Ghassan Khatib, ο Παλαιστίνιος υπ. Εργασίας, «με κάθε μίλι του διαχωριστικού τοίχους και κάθε νέο εποικισμό που κτίζεται, η βιωσιμότητα της λύσης των δυο κρατών γίνεται μικρότερη. Μεγάλος αριθμός Παλαιστίνιων συνειδητοποιούν τώρα ότι ένα Παλαιστινιακό κράτος δεν είναι πια πρακτική λύση» Η λύση όμως αυτή απορρίπτεται από τους Σιωνιστές, εφόσον σε ένα τέτοιο κράτος το εβραϊκό στοιχείο θα έχανε την πλειοψηφία μέσα σε λίγα χρόνια, μόνο και μόνο από δημογραφικούς λόγους. Σήμερα, υπάρχουν 5,4 εκ. Εβραίοι και 4,9 εκ. Άραβες στα εδάφη που ελέγχονται από το Ισραήλ αλλά, σύμφωνα με δημογραφικές προβλέψεις, το 2020 θα υπάρχουν 6,7 εκ. Εβραίοι και 8,5 εκ. Άραβες. Αυτό επεσήμανε και ο «προοδευτικός» τ. Εργατικός πρωθυπουργός Μπάρακ που, σε άρθρο του στην Ισραηλινή εφημερίδα Yedioth Ahronoth, έγραφε ότι «η αποτυχία του Σαρόν να ενεργήσει αποφασιστικά για τη δημιουργία Παλαιστινιακού κράτους θα θέσει σε κίνδυνο ολόκληρη την σιωνιστική επιχείρηση».




Από την άλλη μεριά, δεν λείπουν οι (ελάχιστες) φωνές στην ισραηλινή Αριστερά που επίσης υποστηρίζουν τη λύση του ενιαίου κράτους και καταδικάζουν την Σιωνιστική πολιτική των εποικισμών για τη σημερινή κρίση. Για παράδειγμα, ο Iσραηλινός αρχιτέκτονας Eyal Weizman (ο οποίος είδε να ακυρώνεται η πρόσκληση του να αντιπροσωπεύσει τη χώρα του σε διεθνές συνέδριο αρχιτεκτόνων ―που είχε κερδίζει κατόπιν διαγωνισμού― όταν έκανε κριτική των παράνομων εποικισμών) υποστηρίζει ότι είναι πια αδύνατη η λύση των δυο κρατών. Είναι τόσο προχωρημένη σήμερα, υποστηρίζει, η αλληλεξάρτηση των δυο λαών από πολεοδομική, οικονομική και οικολογική άποψη, ώστε η προϊούσα «λειτουργική ενσωμάτωση» θα οδηγήσει τελικά στο τέλος των σχεδίων και των δυο ελίτ, τόσο της σιωνιστικής όσο και της παλαιστινιακής, για δυο «καθαρά» κράτη.




Έτσι επιβεβαιώνεται το συμπέρασμα, στο οποίο είχε καταλήξει το Δίκτυο Περιεκτικής Δημοκρατίας σε προηγούμενη αρθογραφία μας, ότι το ιστορικό αυτό έγκλημα θα είχε αποτραπεί και εκατοντάδες χιλιάδες ζωές, στη συντριπτική πλειοψηφία τους Παλαιστινίων, θα είχαν σωθεί, αν είχε εισακουστεί η ριζοσπαστική αριστερά (συμπεριλαμβανομένων και προοδευτικών Εβραίων) που είχε καταδικάσει τα Σιωνιστικά σχέδια από τότε. Εάν δηλαδή η γη της Παλαιστίνης δεν είχε μοιραστεί εδαφικά για να στεγάσει ένα «καθαρό» Σιωνιστικό κράτος και ένα Παλαιστινιακό αλλά, αντίθετα, αποτελούσε το θεμέλιο για ένα ενιαίο κοσμικό πολυπολιτισμικό κράτος που θα στέγαζε τόσο τους Παλαιστίνιους όσο και όσους κατατρεγμένους Εβραίους θα ήθελαν να μετακομίσουν εκεί —τη λύση που σήμερα αυξανόμενα υποστηρίζουν προοδευτικοί Παλαιστίνιοι καθώς και αντι-Σιωνιστές Εβραίοι, βλέποντας ότι η λύση των «δυο κρατών» ουσιαστικά οδηγεί σε ένα Σιωνιστικό τέρας και ένα Παλαιστινιακό Μπαντουστάν.




Συμπερασματικά η τελική λύση που προτείνεται σήμερα για το Παλαιστινιακό, εφόσον πλέον έχει αποκλειστεί η λύση των δυο κρατών, είναι η δημιουργία ενός πολυπολιτισμικού, πολυεθνικού κράτους των λαών της περιοχής, η οποία, για εμάς, θα μπορούσε ν αποτελέσει πρώτο βήμα για μια Περιεκτική Δημοκρατία στην Παλαιστίνη. Τα ποτάμια αίματος όμως που δημιουργούν σήμερα οι Σιωνιστές κάνουν και αυτή την λύση σχεδόν αδύνατη και να φαντάζει απειλητικό το σενάριο ενός πόλεμου εξόντωσης των Παλαιστίνιων της Γάζας που αντιστέκονται και δημιουργίας κάποιου Μπαντουστάν με τον Αμπάς.




Αντισημιτισμός και Αντισιωνισμός




Επειδή σήμερα η Σιωνιστική προπαγάνδα και τα φερέφωνα της στις Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις έχουν φτάσει στο σημείο να χαρακτηρίζουν αντισημιτικές τις απόψεις οποιουδήποτε που τολμά να επικρίνει τις κτηνωδίες του Σιωνισμού και το σχετικό θέμα «ταμπού» θα κάνουμε ένα σαφή διαχωρισμό μεταξύ αντισημιτισμού και αντισιωνισμού. Σήμερα είναι τεκμηριωμένο ότι έχει καλοστηθεί από τα Σιωνιστικά συμφέροντα, τα οποία αποτελούν καθοριστικό συστατικό στοιχείο της υπερεθνικής ελίτ που διαχειρίζεται την πολιτική και οικονομική παγκοσμιοποίηση, μια «βιομηχανία παραγωγής αντισημιτών» για να δυσφημείται ως αντισημιτική οποιαδήποτε καταγγελία της μεγαλύτερης αδικίας σε βάρος λαού που συνέβη μετά τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο: της απόπειρας εξανδραποδισμού του Παλαιστινιακού λαού η οποία σήμερα βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη.




Ο αντισημιτισμός, ο οποίος κατέληξε στην Ναζιστική κτηνωδία, δεν ήταν παρά η λογική κατάληξη πολλών εξοντωτικών διωγμών κατά των Εβραίων, από την μεσαιωνική Ισπανία μέχρι την Τσαρική Ρωσία κ.λπ., και είχε εντελώς διαφορετικά αίτια και διαφορετικό χαρακτήρα από τον αντισιωνισμό. Ο ιστορικός αυτός αντισημιτισμός ξεκινούσε είτε από ηλίθιους θρησκευτικούς λόγους και δεισιδαιμονίες είτε από το γεγονός ότι οι Εβραϊκές κοινότητες, σε αντίθεση με άλλες κοινότητες μεταναστών, δεν αφομοιωνόντουσαν ποτέ στις ευρύτερες εθνικές κοινότητες που τις φιλοξενούσαν αλλά διαφύλασσαν ως κόρη οφθαλμού την εθνικο-θρησκευτική τους ταυτότητα, με την αποθάρρυνση των μικτών γάμων, την καλλιέργεια του μύθου του περιουσίου λαού κ.λπ.




Ο αντισιωνισμός δεν στρέφεται ποτέ αδιακρίτως κατά των Εβραίων πολιτών αλλά συγκεκριμένα εναντίον των Σιωνιστών που εκμεταλλεύθηκαν το ναζιστικό έγκλημα (και ακόμη το εκμεταλλεύονται, όπως έδειξαν πρόσφατα στελέχη της Εβραϊκής αντισιωνιστικής Αριστεράς) και την παγκόσμια συμπάθεια που δημιουργήθηκε για τον Εβραϊκό λαό, ώστε να στήσουν, μέσω μιας ρατσιστικής εθνοκάθαρσης, ένα «καθαρό» Εβραϊκό κράτος σε βάρος των λαών που ζούσαν στα χώματα της Παλαιστίνης από αιώνες. Ο αντισιωνισμός δηλαδή στρέφεται όχι εναντίον θυμάτων αλλά εναντίον φρικτών θυτών που όλα αυτά τα χρόνια επιδιώκουν, με την αποφασιστική βοήθεια αυτών που ελέγχουν την οικονομία της αγοράς (που για τους δικούς τους λόγους ήθελαν τον χωροφύλακα τους στη Μέση Ανατολή) να κτίσουν, χρησιμοποιώντας αδίστακτα την φυσική ή οικονομική βία το εθνικά καθαρό κράτος τους.




Η «τρομοκρατία» και η σημερινή λαϊκή αντιβία ως απάντηση στην συστημική βία

Όμως είναι αυτή η κατάφωρη αδικία που δίδαξε τους Παλαιστίνιους ότι οποιαδήποτε ειρηνική διαδικασία με βάση τη σημερινή πελώρια ανισοκατανομή δύναμης (πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής) δεν θα κατέληγε παρά σε κάποιο «ξεπούλημα» και στην οριστική απομάκρυνση από την Παλαιστίνη των εκατομμυρίων προσφύγων-θυμάτων του Σιωνισμού που αποτελούν τα δυο τρίτα του Παλαιστινιακού λαού. Είναι η ίδια πελώρια ανισοκατανομή δύναμης, όπου τα τελειότερα οπλικά συστήματα της εγκληματικής πολεμικής τεχνολογίας των ΗΠΑ χρησιμοποιούνται ενάντια στις σφεντόνες των παιδιών και τα πιστόλια των αστυφυλάκων, που οδήγησε στην απελπισία τους Παλαιστίνιους και στη χρήση του έσχατου μέσου που διαθέτουν: την ίδια τη ζωή τους για να συμπαρασύρουν μαζί τους στο θάνατο και μερικούς από τους κατακτητές. Έστω και αν αυτές οι πράξεις, που στρέφονται αδιακρίτως εναντίον Εβραϊκών στόχων, επισύρουν την κατηγορία της «τρομοκρατίας» την οποία υιοθετούν ακόμη και πολλοί από τους «προοδευτικούς» (ακόμη και τους ελευθεριακούς), τόσο μεταξύ της Εβραϊκής Αριστεράς στο Ισραήλ και στο εξωτερικό που (εκτός από λίγες φωτεινές εξαιρέσεις όπως ο Τσόμσκι) σιωπά μπροστά στη ρατσιστική εθνοκάθαρση, όσο και της Αριστεράς γενικότερα.

Αλλά, μολονότι η χρήση βίας αδιακρίτως δεν είναι ούτε πολιτικά αλλά ούτε και ηθικά επιδοκιμαστέα, ήταν αναμενόμενο ότι η βία της υπερεθνικής ελίτ και των παραρτημάτων της αναπόφευκτα θα οδηγούσε σε αυτού του είδους τη δραστηριότητα. Όσο μεγαλύτερη επομένως είναι η ανισότητα στη κατανομή στρατιωτικής δύναμης μεταξύ καταπιεστών και καταπιεζόμενων και όσο η κρατική βία των καταπιεστών παίρνει κτηνώδεις μορφές τόσο και η αμυντική βία των καταπιεσμένων θα παίρνει περισσότερο αποκρουστικές μορφές.

Δεν θα πρέπει όμως ποτέ να ξεχνούμε το ιστορικό υπόβαθρο της βίας. Διότι βέβαια είναι το ρατσιστικό έγκλημα της εθνοκαθάρσης από μέρους των Σιωνιστών που οδήγησε στο σημερινό κύκλο της αποτρόπαιας βίας. Έτσι όπως αποδεικνύεται και στα καθʼ ημάς σήμερα, αλλά και ιστορικά είναι αποδεδειγμένο ότι η συστημική βία αποτελεί τη γενέτειρα ενός φαύλου κύκλου βίας, τυφλής πολλές φορές, που αποτελεί το τελευταίο όπλο αντίστασης των καταπιεσμένων. Αλλά αυτή η λαϊκή αντιβία όπως έχει αποδειχθεί ιστορικά σχεδόν πάντα καταπνίγεται από την υπεροπλία του συστήματος.

Είναι επομένως επιτακτική η ανάγκη σήμερα περισσότερο από ποτέ για τη δημιουργία ενός μαζικού κινήματος στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς με στόχο την ανατροπή του υπάρχοντος καταδυναστευτικού για την ανθρωπότητα συστήματος της οικονομίας της αγοράς που σήμερα καταδικάζει εκατομμύρια ανθρώπους στην ανεργία, τη φτώχεια και την εξαθλίωση και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» όπου οι εγκληματικές ελίτ δεν διστάζουν να χρησιμοποιούν την ωμή φυσική βία εναντίον των λαών τους και άλλων λαών για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους και αυτών των οικονομικών ελίτ. Ενός κινήματος που θα θεμελιώνεται πάνω σε ένα σαφές ολιστικό πρόταγμα που θα αποδίδει τη σημερινή πολυδιάστατη κρίση στην συγκέντρωση εξουσίας/δύναμης στα χέρια των λίγων, μεταβατική στρατηγική και προϋποθέσεις για τη νέα κοινωνία που θα στηρίζεται στην ισοκατανομή της δύναμης μεταξύ όλων των πολιτών, δηλαδή την κατάργηση των εξουσιαστικών σχέσεων και δομών σε μια ανασύνθεση των ιστορικών αντισυστημικών παραδόσεων (της δημοκρατικής/αυτόνομης παράδοσης, της σοσιαλιστικής και των αντισυστημικών τάσεων μέσα στα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα (φεμινιστικό, οικολογικό, μειονοτήτων). Πρέπει άμεσα όλες οι αντισυστημικές δυνάμεις (σοσιαλιστικές, ελευθεριακές) να συμπαραταχθούν με ένα ελάχιστο κοινό πρόγραμμα δράσης για την ανατροπή του συστήματος.

ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΥΣΤΗΜΙΚΗ ΒΙΑ, ΕΙΤΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ, ΕΙΤΕ ΦΥΣΙΚΗ!

ΚΑΤΩ ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΩΝ ΛΑΩΝ!



01/01/2009

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ



Δίκτυο για την Περιεκτική Δημοκρατία

περιοδικό Περιεκτική Δημοκρατία









www.inclusivedemocracy.org/

Γράμμα του Πολύκαρπου Γεωργιάδη

ΜΙΛΗΣΕ ΚΑΝΕΙΣ ΓΙΑ ΑΠΑΓΩΓΗ;
(Η απαγωγή του προλετaριάτου ως θεμέλιος λίθος του καπιταλισμού...)


"Το προλεταριάτο των βιομηχανικών χωρών έχασε τελείως την επιβεβαίωση της αυτόνομης προοπτικής του και, σε τελευταία ανάλυση, τις αυταπάτες του, αλλά όχι και τον εαυτό του. Δεν έπαψε να υπάρχει. Εξακολουθεί αμετάκλητα να υπάρχει μέσα στην εντατικοποιημένη αλλοτρίωση του σύγχρονου καπιταλισμού: είναι η τεράστια πλειοψηφία των εργαζομένων που έχασαν κάθε εξουσία πάνω στην ρύθμιση της ζωής τους και που, μόλις το μάθουν, ορίζονται ως το προλεταριάτο, η επί τω έργο Άρνηση στην υπάρχουσα κοινωνία".
Γκυ Ντεμπόρ


Από την δεκαετία του 90’ οι διάφοροι εκφραστές της μεταμοντέρνας τυπολογίας, φορώντας διαφορετικά προσωπεία κάθε φορά (άλλοτε του νεοφιλελεύθερου, άλλοτε του "μεσαίου χώρου", άλλοτε του σοσιαλδημοκράτη, άλλοτε του ιδεολόγου της χλιαρότητας και του συγχυσμένου πολυ-πολιτιστικού νεο-αριστερισμού που όλα τα αλέθει και πότε-πότε του "αντιεξουσιαστικού" νεοχίπικου lifestyle) αναμασούν το ιδεολόγημα του τέλους της ιστορίας: δεν υπάρχει πια προλεταριάτο, δεν υπάρχει ταξικός πόλεμος, μπορούμε πλέον άφοβα να οδεύσουμε προς τον Παράδεισο της Αγοράς, που ρέει άφθονο το μέλι και το γάλα. Και το χάμπουργκερ και η κέτσαπ...
Δυστυχώς για τους απολογητές της νομιμότητας τα γεγονότα είναι ξεροκέφαλα: μια χούφτα καπιταλιστών έχουν οργανώσει μια εγκληματική συμμορία κι έχουν απαγάγει τους προλετάριους, απαιτώντας για λύτρα την εργατική τους δύναμη, την εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης δραστηριότητας τους, το χρόνο τους (που μετατρέπεται σε χρήμα), την ίδια τους την ύπαρξη. Η μισθωτή σκλαβιά είναι ένα διαρκές έγκλημα κατά της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Δεν είναι μόνο τα εργατικά "ατυχήματα", οι «παράπλευρες απώλειες», του ταξικού πολέμου. Δεν είναι μόνο τα εκατομμύρια των νεκρών, των τραυματισμένων, των ακρωτηριασμένων, όχι μόνο από τα εργατικά «ατυχήματα», αλλά και από ασθένειες που σχετίζονται με τη φύση της εργασίας ή του εργασιακού χώρου. Δεν είναι μόνο τα φραουλοχώραφα, που δείχνουν ότι ποτέ δεν ξεφύγαμε από την εποχή των δουλεμπόρων. Δεν είναι μόνο οι θυσιαζόμενοι εργάτες (ντόπιοι και μετανάστες, «ακριβά» και «φθηνά» εργατικά χέρια) στο βωμό του κάθε «Αμερικάνικου ονείρου», ή «Ελληνικού θαύματος».
Είναι η ίδια η ύπαρξη, της μισθωτής εργασίας που αποτελεί το διαρκές έγκλημα! Και οι εγκληματίες, οι απαγωγείς, οι εκβιαστές είναι όλοι οι Μυλωνάδες. Κι ας παρουσιάζουν οι τσανακογλείφτες των Μ.Μ.Ε. τον αρχιλήσταρχο Μυλωνά, (αρχηγό της συμμορίας των κοινών κλεφτών του Συνδέσμου Βιομηχάνων της Βορείου Ελλάδος) σαν «αθώο» θύμα, σαν ένα παρεξηγημένο νεοφιλελεύθερο χριστιανόπουλο, σαν ένα φιλόπονο εργαζόμενο που νυχθημερόν μοχθεί για το κοινό καλό. Όσο για τα ταχυδακτυλουργικά τεχνάσματα που εφευρίσκουν τα διάφορα βαμπίρ, σαν τον Μυλωνά, για να δείξουν το «ανθρώπινο τους πρόσωπο» (βλ. «πράσινος καπιταλισμός», «κοινωνικό επιχειρείν» κλπ) ένα μονάχα μπορεί να λεχθεί:
Και η σάτιρα έχει τα όρια της...
Ο Μυλωνάς δεν είναι τίποτα παραπάνω από εγκέφαλος μιας σπείρας εκμεταλλευτών. Όπως όλοι οι καπιταλιστές, έτσι κι αυτός είναι ένα παράσιτο: βάρος της γης και εμπόδιο των ανέμων. Ας σταματήσει, λοιπόν, το ζεύγος Μυλωνά να παριστάνει τις διακορευμένες παρθένες!

«Ω ευγενικοί μου άνθρωποι,
η ζωή είναι σύντομη...
Αν ζούμε, ζούμε για να πατήσουμε
πάνω στα κεφάλια των βασιλιάδων»
Σαίξπηρ

«Πρώτο καθήκον του προλετάριου είναι η συνείδηση του εαυτού του, της θέσης του, ρόλου του. Η συνείδηση ότι είμαι μια πόρνη στα χέρια του καπιταλιστή, ότι παράγει πλούτο για τα αφεντικά και αθλιότητα για τον εαυτό του. Η συνείδηση, από την άλλη, ότι παράγει ολόκληρη την υλική ζωή της κοινωνίας, ότι δεν είναι τίποτα αλλά ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Δεύτερο καθήκον του προλετάριου είναι η άρνηση του επιβαλλόμενου ρόλου του, η άρνηση της εργασίας, η άρνηση της αλλοτρίωσης.
Τρίτον καθήκον του προλετάριου, που απορρέει φυσιολογικά από τα δυο πρώτα είναι η επαναστατική δράση για την αυτοκατάργηση του.
Μόνο τα υποκείμενα μπορούν να πυροδοτήσουν τις αντικειμενικές συνθήκες και να προκαλέσουν την επαναστατική έκρηξη για την καταστροφή της εξουσιαστικής/ταξικής κοινωνίας.»
Η τέχνη του Ταξικού Πολέμου
έκτο τεύχος της Ασύμμετρης Απειλής (υπό έκδοση...)

Δυστυχώς, στην άγρια δύση του καπιταλισμού οι προλετάριοι νανουρίζονται με την σκουπιδοφαγική υπερκατανάλωση. Η ζωή έχει μετατραπεί σε μια νεκρόφιλη επιβίωση ανάμεσα σε τσιμεντένια κλουβιά, Ι.Χ., διαφημιστικές πινακίδες, κάμερες επιτήρησης και μπάτσους. Η διαδρομή της επιβίωσης προδιαγεγραμμένη: από στρατόπεδο συγκέντρωσης σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Από το σχολείο στο πανεπιστήμιο, από το στρατό στη μισθωτή σκλαβιά. Κι εκεί ο προλετάριος υπνοβατικά διασχίζει τους ίδιους δρόμους της αλλοτρίωσης: δουλειά, σπίτι, εμπορικό κέντρο, δουλειά. Από την παραγωγή στην κατανάλωση...
Πίσω όμως από το σιδηρούν παραπέτασμα της εικονικής ευμάρειας και της θεαματικής μιζέριας, κρύβεται μια ανομολόγητη αλήθεια: το θαύμα της Δύσης πατάει επί πτωμάτων. Όχι μόνο του τρίτου κόσμου (που έτσι κι αλλιώς η διαρκής εκμετάλλευση του αποτελεί το πλέον γιγαντιαίο έγκλημα στην ανθρώπινη ιστορία), αλλά και του τρίτου κόσμου στο εσωτερικό της Δύσης.
Πίσω από τα χαρωπά βλέμματα της καταναλωτικής μαστούρας κρύβεται η σαπίλα ενός δολοφονικού πολιτισμού. Μέσα όμως απ' αυτή τη σαπίλα ξεπετάγεται μια πιθανότητα, μια πιθανότητα που δεν μπορούν να καταπνίξουν ούτε οι δεξαμενές σκέψεις του Υπάρχοντος, ούτε οι γραφειοκρατικές βεβαιότητες του μπολσεβικισμού, ούτε οι παλαιολιθικοί ντετερμινισμοί των ιδεολόγων: η κοινωνική εντροπία, η επανάσταση, ο διαρκής αγώνας για την καταστροφή του κράτους, της ιδιωτικής ιδιοκτησίας και της μισθωτής εργασίας.

Σύντροφοι! Η ζωή είναι σύντομη. Αν ζούμε, ζούμε για να πατήσουμε πάνω στα κεφάλια των αφεντικών και των δούλων τους!

Για την Αναρχία και τον Κομμουνισμό!

Υστερόγραφο 1: Όπως στο παρελθόν έτσι και τώρα, στο δημόσιο λόγο μου δεν πρόκειται να αναφερθώ σε ζητήματα του Ποινικού Κώδικα. Εξάλλου η ''αθωότητα'' και η ''ενοχή'' είναι ένας πλαστός διαχωρισμός που αφορά μόνο το νομικό οπλοστάσιο του κράτους.

Το μόνο που έχω να πω για την υπόθεση, είναι ότι στάθηκα και στέκομαι αλληλέγγυος, τόσο σαν αναρχικός, όσο και σαν φίλος σε έναν παράνομο και κυνηγημένο άνθρωπο, τον Βασίλη Παλαιοκώστα. Από κει και πέρα ο δημόσιος λόγος μου θα είναι μια συνέχεια της προ συλλήψεως τοποθέτησης μου και όχι ένα κλαψούρισμα «αθωότητας».

Υστερόγραφο 2: Καλή η οικονομική και νομική στήριξη, καλές οι λευτεριές, αλλά η μεγαλύτερη αλληλεγγύη είναι η συνέχιση της ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗΣ ΔΡΑΣΗΣ.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ Γ. ΔΗΜΗΤΡΑΚΗ Γ. ΒΟΥΤΣΗ-ΒΟΓΙΑΤΖΗ, Β. ΜΠΟΤΖΑΤΖΗ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΥΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΕΣ ΤΗΣ ΕΟ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ 6 ΚΑΤΑΖΗΤΟΥΜΕΝΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΡΩΤΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ


ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ
ΦΥΛΑΚΕΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ
1/09/2008

Μια διμοιρία των ΜΑΤ επελαύνει στο κέντρο της Αθήνας. Δύσκολα ξεχωρίζει κανείς ποιος από τους κρανοφόρους είναι χρυσαυγίτης και ποιος απλός αστυνομικό

Οι σκηνές που μεταδόθηκαν από τηλεοράσεως ήταν κάτι παραπάνω από εύγλωττες: μέλη της ναζιστικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή», με καδρόνια στα χέρια, καταδιώκουν μαζί με τα ΜΑΤ αντιφασίστες διαδηλωτές στο κέντρο της Αθήνας. Κάποια στιγμή, οι νεοναζί εγκαταλείπουν ένα από τα θύματά τους χτυπημένο στο οδόστρωμα και σπεύδουν να καλυφθούν πίσω από τις ασπίδες των ανδρών της ΕΛ.ΑΣ.

Η σύμπραξη αστυνομίας-ναζιστών επιβεβαιώνεται κι από τις φωτογραφίες που δημοσιεύθηκαν στον τύπο. Σε μια απ' αυτές, ένας κρανοφόρος χρυσαυγίτης στέκεται δίπλα στα ΜΑΤ με το στιλέτο ανά χείρας.

Τα γεγονότα είναι γνωστά. Το προηγούμενο Σάββατο 2 Φεβρουαρίου η «Χρυσή Αυγή» είχε προγραμματίσει βραδινή συγκέντρωση στην Πλατεία Κολοκοτρώνη και πορεία στο κέντρο της Αθήνας, με αφορμή την επέτειο των Ιμίων. Συνδιοργανωτές της εκδήλωσης ήταν κι άλλες ακροδεξιές ομάδες, συσπειρωμένες σε μια «Επιτροπή Εθνικής Μνήμης», υπό την αιγίδα του «Στόχου» και με την υποστήριξη του «Ελεύθερου Κόσμου». Πρόκειται για την ετήσια επίδειξη δύναμης του εγχώριου φασισμού, με συχνή κατάληξη βιαιοπραγίες σε βάρος ανύποπτων περαστικών, μεταναστών ή Ελλήνων που δεν πληρούν τις «εθνικά ορθές» ενδυματολογικές προδιαγραφές.

Το 2006 π.χ. περαστικοί πολίτες μόλις και μετά βίας έσωσαν ένα νεαρό από ομάδα 20 χρυσαυγιτών, που στα καλά καθούμενα τον είχαν ρίξει κάτω και τον χτυπούσαν με μανία - ο ένας απ' αυτούς «με μεγάλη πέτρα στο κεφάλι, τουλάχιστον δυο φορές».

Το θύμα έχασε τις αισθήσεις του και μεταφέρθηκε αιμόφυρτο στον «Ευαγγελισμό» («Ε» 30.1.06).

Παρόμοιες επιθέσεις έχουν αποτελέσει τον επίλογο κι άλλων εκδηλώσεων της Χρυσής Αυγής. Μετά τη φετεινή «Γιορτή Ελληνικής Νεολαίας», ένας μαροκινός μετανάστης κι ένας νεαρός Ελληνας μαχαιρώθηκαν στο Θησείο (27.10.07). Συνολικά, το τελευταίο εξάμηνο έχουν σημειωθεί τουλάχιστον 17 φασιστικές επιθέσεις.

Αυτή τη δολοφονική δράση θέλησαν να καταγγείλουν με συγκέντρωσή τους, μερικές ώρες νωρίτερα στον ίδιο χώρο, δεκάδες μαζικοί φορείς, πολιτικές νεολαίες κι αντιφασιστικές οργανώσεις (ΑΔΕΔΥ, ΟΛΜΕ, ΠΟΕΔΗΝ, φοιτητικοί σύλλογοι, Νεολαία Συνασπισμού, Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ, Νεολαία Ενάντια στο Ρατσισμό, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, ΑΚΟΑ, ΔΕΑ, ΚΟΕ κ.ά.) Κεντρικοί ομιλητές είχαν οριστεί ο Μανόλης Γλέζος κι ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Περικλής Κοροβέσης.

Η συγκέντρωση δεν πρόλαβε, ωστόσο, να γίνει, καθώς το κέντρο της Αθήνας μετατράπηκε σε πεδίο μάχης.

Επιχειρώντας να προσεγγίσουν την πλατεία Κολοκοτρώνη στις 11 π.μ., μερικές εκατοντάδες αντιφασίστες αναχαιτίστηκαν από τα ΜΑΤ και τους χρυσαυγίτες. Τελικός απολογισμός της αναμέτρησης: τρεις αντιφασίστες σοβαρά τραυματισμένοι -οι δυο με μαχαιριές, στη σπλήνα και στο πόδι.

Τηλεοπτικό ξεμασκάρεμα

Τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ προτίμησαν, φυσικά, να εστιάσουν την προσοχή τους στις συγκρούσεις που ακολούθησαν μεταξύ των ΜΑΤ κι ενός τμήματος των διαδηλωτών (που προέρχονταν από τον αντιεξουσιαστικό χώρο), καταγγέλλοντας -ως συνήθως- την «αδράνεια» της αστυνομίας. Τα πλάνα από την κοινή επίθεση αστυνομικών και χρυσαυγιτών, σε συνδυασμό με τον πραγματικό απολογισμό των «εκτρόπων», δεν ήταν ωστόσο δυνατόν να περάσουν ασχολίαστα: ακόμη κι ο πιο αναρχοφάγος τηλεπαρουσιαστής δύσκολα μπορεί να εξισώσει την καταστροφή 4 καμερών «ελέγχου της κυκλοφορίας» και τις φθορές σε δύο ΑΤΜ με το μαχαίρωμα νέων ανθρώπων υπό την κάλυψη της αστυνομίας!

Ενα μέρος των δελτίων του Σαββατοκύριακου αφιερώθηκε έτσι στην αποκάλυψη της συμμαχίας της ΕΛ.ΑΣ. με τους μαχαιροβγάλτες της «Χρυσής Αυγής». Συνδικαλιστές αστυνομικοί και μέλη της ναζιστικής οργάνωσης κλήθηκαν στα «παράθυρα» να δώσουν εξηγήσεις. Κι αυτές οι εξηγήσεις ήταν κάτι παραπάνω από εύγλωττες.

*Παρά τις διαφωνίες τους για την επιτυχία ή όχι της όλης επιχείρησης, οι συνδικαλιστές αστυνομικοί φρόντισαν πάνω απ' όλα ν' αποποιηθούν κάθε υπόνοια για σχέση μεταξύ της υπηρεσίας (ή συναδέλφων τους) με τη ναζιστική οργάνωση. «Εκεί που έκαναν την επιχείρηση οι άνδρες των ΜΑΤ» κατά των αντιφασιστών, δήλωσε στο Mega (3.2.08) το μέλος του δ.σ. της ΠΟΑΣΥ Αντώνης Λιακόπουλος, «οι αξιωματικοί δεν φρόντισαν ν' αφήσουν μια ομάδα να κρατάει τα μέλη της Χρυσής Αυγής. Τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού».

*Ο δε αντιπρόεδρος της Ενωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Δημήτρης Ντούμας δεν δίστασε να αποκαλέσει «ανέκδοτο» τα ρεπορτάζ «περί κοινής επιχειρήσεως Χρυσής Αυγής και αστυνομίας» (Alter 3.2.08). Ως «επιχειρησιακός αστυνομικός», ο τελευταίος έδωσε μάλιστα τη δική του εκδοχή για όσα κατέγραψε ο φακός: «Την ώρα που επιχειρεί, η διμοιρία δεν είναι δυνατόν να έχει το νου της και στην πλάτη της. Επιχειρεί μπροστά. Καταλάβατε; Επιχειρησιακά κινήθηκε πολύ πολύ καλά. Τώρα, αν κάποιοι θερμοκέφαλοι μπήκαν, ακολούθησαν τη διμοιρία και πέρασαν ανάμεσα από ζήλο, δεν ξέρω από τι, τι να σας πω τώρα;» (Alpha 3.2.08).

*Η περιγραφή των χρυσαυγιτών από το συνδικαλιστή αστυνομικό σαν (απλώς) «θερμοκέφαλων» είναι αποκαλυπτική. Τον ίδιο ακριβώς όρο χρησιμοποίησε, στη δική του ανακοίνωση για τα γεγονότα, και το Γραφείο Τύπου του ΛΑΟΣ («Απογευματινή» 4.2.08). Ομως ο κ. Ντούμας δεν περιορίστηκε σ' αυτά. Φρόντισε να υπερασπιστεί τη μονομερή ενασχόληση των ΜΑΤ με τους αντιφασίστες («αφού από εκεί γινόταν η επίθεση») και να καλύψει τους συναδέλφους του που, όπως κατήγγειλε καταστηματάρχης της περιοχής, βοηθούσαν μετά τα επεισόδια τους χρυσαυγίτες στο πακετάρισμα και την απομάκρυνση των «υλικών» τους. Δεν δίστασε να δώσει ακόμη και «το λόγο της τιμής του» ότι, «απ' όσο ξέρει», σχέσεις Αστυνομίας και Χρυσής Αυγής «δεν υπάρχουν».

*Ακόμη πιο εύγλωττοι υπήρξαν on camera οι ίδιοι οι χρυσαυγίτες. Ο φίρερ Νίκος Μιχαλολιάκος θέλησε να τρελάνει τους πάντες, υποστηρίζοντας πως η εικόνα που καταγράφουν τα πλάνα της κοινής εφόρμησης «είναι ψευδής» (Alter 2.2.08).

Η δοκιμασμένη τακτική της «διάψευσης» των χτυπημάτων της οργάνωσης δεν είχε όμως πια καμιά πιθανότητα επιτυχίας: «Κύριε Μιχαλολιάκο», ξέσπασε ο τηλεπαρουσιαστής, «πουλάκια κάνουν τα μάτια μας; Δεν βλέπω εδωπέρα ροπαλοφόρους με κράνη μέσα στους αστυνομικούς;».

*«Οποιος μπλέκεται με αυτά τα πράγματα», ξεκαθάρισε απ' την πλευρά του στο Alter (3.2.08) ο «εκπρόσωπος Τύπου» της οργάνωσης, Ηλίας Παναγιώταρος, «θα υποστεί και κάποια πράγματα. Δεν ξέρω αν καταλάβατε τι εννοώ». Από την άλλη, ισχυρίστηκε -ψευδώς- ότι στις εκδηλώσεις τους «ποτέ κατά το παρελθόν δεν έχει ανοίξει μύτη», διαβεβαιώνοντας ακόμη και για τη δημοκρατικότητά τους:

«Εμείς δεν έχουμε πάει σε μια συγκέντρωση κάποιου που δεν τον γουστάρουμε, να του πούμε "φύγε από εδώ πέρα"... Ποτέ!».

Δυστυχώς, ούτε ο παρουσιαστής του δελτίου ούτε οι υπόλοιποι καλεσμένοι ήταν επαρκώς ενημερωμένοι για το μητρώο της ναζιστικής συμμορίας. Κανείς δεν του θύμισε, έτσι, ότι στις 25.3.2006 ροπαλοφόροι χρυσαυγίτες επιτέθηκαν σε μέλη της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης της Θεσσαλονίκης, την ώρα που διαδήλωναν ειρηνικά κατά των παρελάσεων.

Αποτέλεσμα της επίθεσης ήταν τρεις μαθητές μαχαιρωμένοι («Ε» 27.3.06) και τα εύσημα του νεολαιίστικου περιοδικού της οργάνωσης προς όσους «δεν περιορίστηκαν στις χειρονομίες, αλλά έριξαν ένα μπερντάχι ξύλο στα τσογλάνια» («Αντεπίθεση», τχ. 27, σ. 40). Τον Απρίλιο πάλι του 2005, χρυσαυγίτες επέδραμαν στο Αίθριο της Φιλοσοφικής, τραυματίζοντας σοβαρά δυο αριστερές φοιτήτριες, μέλη της ΚΟΕ, και μαχαιρώνοντας έναν πλανόδιο πωλητή («Αυγή» 8.4.05). Ενα χρόνο αργότερα, άλλοι τρεις φοιτητές μαχαιρώθηκαν από μέλη της οργάνωσης στο Πάντειο (13.4.2006).

Ακολούθησε, πρόσφατα, το μαχαίρωμα στην πανεπιστημιούπολη ενός μεταπτυχιακού φοιτητή που τους αντιμίλησε (24.10.2007). Ο ίδιος ο Παναγιώταρος, «προμηθευτής ενδύσεως των σωμάτων ασφαλείας» σύμφωνα με το συναγωνιστή του Χάρη Κουσουμβρή, είχε ηγηθεί μιας τουλάχιστον επεισοδιακής «αντισυγκέντρωσης» έξω απ' το «Ιντερκοντινένταλ» (20.4.2000).

*Απολαυστική ήταν πάντως η στιχομυθία του με τους δημοσιογράφους, όσον αφορά την επιχειρησιακή συνεργασία που κατέγραψαν οι κάμερες. Είναι προφανές ότι, για το ηγετικό στέλεχος της Χρυσής Αυγής, η ανοχή της ΕΛ.ΑΣ. απέναντι στη δράση των συναγωνιστών του είναι πέρα για πέρα φυσιολογική. Η προσέγγισή του στο ζήτημα ήταν αυστηρά «τεχνική»:

Δημοσιογράφος: «Τι δουλειά είχαν όλοι αυτοί [οι χρυσαυγίτες] μέσα στις ομάδες των αστυνομικών;»

Παναγιώταρος: «Δεν ήτανε μέσα. Αυτοί ήτανε κάποιοι τελευταίοι. Ξεχασμένοι πίσω».

Δημοσιογράφος: «Αυτοί, οι ξεχασμένοι πίσω. Μέσα στους αστυνομικούς...»

Παναγιώταρος: «Ητανε από πίσω και θέλανε να μπούνε μπροστά».

Δημοσιογράφος: «Επιστρέφουνε, βλέπουμε...»

Παναγιώταρος: «Επιστρέφουνε άμα ψεκάζουν» (τα ΜΑΤ με χημικά τους αντιφασίστες).

Δημοσιογράφος: «Βγαίνουν μαζί με τους αστυνομικούς...»

Παναγιώταρος: «Ανάμεσά τους περνάνε»

Δημοσιογράφος: «Ακούσαμε πριν το ενδεχόμενο ότι αισθάνονται πιο άνετα ίσως ανάμεσα στους αστυνομικούς».

Παναγιώταρος: «Δεν υπάρχει ούτε "πιο άνετ" ούτε τίποτα. Εμπόδιο ήταν οι αστυνομικοί μπροστά μας».

*Αποκαλυπτικότερος απ' όλους όσους παρήλασαν στα τηλεοπτικά παράθυρα υπήρξε ο νεαρός χρυσαυγίτης Ηλίας Κασιδιάρης. Μιλώντας στο Mega (3.2.08), έδωσε το όνομα αλλά και στοιχεία από το φάκελο του ενός από τους μαχαιρωμένους - «σεσημασμένου αναρχικού», κατά τη διατύπωσή του.

Για τον δεύτερο υποστήριξε πως «είναι Αλβανός» και κάλεσε τον παριστάμενο συνδικαλιστή της ΕΛ.ΑΣ. να το επιβεβαιώσει. (Στην πραγματικότητα πρόκειται για Ελληνα, μέλος της οργάνωσης «Εργατική Εξουσία»).

Προϊστορία στοργής

Οταν ο δημοσιογράφος τον ρώτησε από πού τα γνωρίζει όλα αυτά, αφ' ής στιγμής τα στοιχεία των τραυματιών δεν είχαν δημοσιοποιηθεί, απάντησε με θράσος ότι και οι δύο είναι συγχωριανοί του! Δεν παρέλειψε, τέλος, να επικαλεστεί, ως επιχείρημα, όσα «έλεγαν οι μοτορόλες των διμοιριών των ΜΑΤ, είκοσι λεπτά πριν το επεισόδιο». Ούτε της υπηρεσίας να ήταν...

Αν κάτι αποδεικνύουν τα γεγονότα του περασμένου Σαββάτου, αυτό είναι ο καθοριστικός ρόλος της τηλεοπτικής εικόνας στην επιβεβαίωση -κι ευρύτερη αποδοχή- όσων είναι ήδη γνωστά από χρόνια. Μετά λόγου γνώσεως, οι αναρχικοί των Εξαρχείων είχαν άλλωστε προειδοποιήσει από καιρό: «Οπου δε φτάνει το γκλομπ του μπάτσου, πιάνει δουλειά το μαχαίρι του φασίστα».

Μια ματιά στις πολυάριθμες ναζιστικές επιθέσεις της τελευταίας δεκαπενταετίας αποκαλύπτει σωρεία υπηρεσιακών πράξεων και παραλείψεων, που πιστοποιούν την άτυπη προστασία των χρυσαυγιτών και των εν όπλοις συνοδοιπόρων τους από κύκλους της ΕΛ.ΑΣ. Σταχυολογούμε τροχάδην τα κυριότερα περιστατικά:

*Στις 10.12.1992 χρυσαυγίτες εισβάλλουν στην ΑΣΟΕΕ, που ήταν κατειλημμένη απ' τους φοιτητές ενάντια στο «νόμο Σουφλιά». Μια διμοιρία των ΜΑΤ τους παρακολουθεί διακριτικά από απόσταση, χωρίς να επέμβει. Λίγο αργότερα, η ίδια συμμορία κάνει ρημαδιό την κατάληψη στέγης της Λέλας Καραγιάννη, τραυματίζοντας μια ηλικιωμένη γυναίκα, και εν συνεχεία τραυματίζει σοβαρά με καδρόνια δυο περαστικούς φοιτητές, μέλη της αριστερής οργάνωσης ΟΣΕ.

Με ανακοίνωσή του, το Γραφείο Τύπου της Χρυσής Αυγής αναλαμβάνει επίσημα την ευθύνη για τις «συμπλοκές με οργανωμένα αντεθνικά στοιχεία». Αστυνομικοί συλλαμβάνουν 9 χρυσαυγίτες με τον οπλισμό τους, τους μεταφέρουν στο τμήμα, αλλά τους αφήνουν ελεύθερους χωρίς να κρατήσουν τα στοιχεία τους!

*Στις 6.6.1994 χρυσαυγίτες δίνουν ένα χεράκι στα ΜΑΤ κατά την πολιορκία της ΑΣΟΕΕ, που έχει καταληφθεί από αναρχικούς. Ερωτώμενος, ο τότε υπουργός Δ. Τάξης Στ. Παπαθεμελής δηλώνει ότι «αρμόδιοι είναι οι εισαγγελείς και όχι η Αστυνομία».

*Στις 15.4.1995 χρυσαυγίτες ξυλοκοπούν έξω από την κατειλημμένη Πάντειο τον πρύτανη Αιμίλιο Μεταξόπουλο. Αστυνομικοί των ΜΑΤ είναι παρόντες, αλλά δεν επεμβαίνουν.

*Στις 17-18.11.1995 χρυσαυγίτες οδηγούνται από τα ΜΑΤ μέχρι την πύλη της Τοσίτσα, για να εκδιώξουν τους καταληψίες του ΕΜΠ. «Μας έστελναν μεμονωμένα, λες και είμασταν παρακρατικοί "αγανακτισμένοι πολίτες", να ενισχύσουμε την προσπάθεια της αστυνομίας», σημειώνει στην αυτοβιογραφία του ο Χάρης Κουσουμβρής, πάλαι ποτέ ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης.

*Ακόμη και στη γνωστή υπόθεση της απόπειρας δολοφονίας του μέλους του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ Δημήτρη Κουσουρή και δυο συντρόφων του έξω από τα δικαστήρια της Ευελπίδων (16.6.1998), η στάση της ΕΛ.ΑΣ. υπήρξε σκανδαλωδώς προβληματική. Ο τραυματισμός των τριών μελών του Νέου Αριστερού Ρεύματος από τον υπαρχηγό της Χρυσής Αυγής, Αντώνη Ανδρουτσόπουλο («Περίανδρο») και τη συμμορία του δεν καταγράφηκε καν στο δελτίο συμβάντων του τοπικού αστυνομικού τμήματος, η δε ηγεσία του ΥΔΤ έκανε αρχικά λόγο για «σύγκρουση ακροκινούμενων ομάδων». Στη συνέχεια η ΕΛ.ΑΣ. έκανε ό,τι μπορούσε για να μην καταλήξουν οι έρευνες σε κάποιο αποτέλεσμα. Στη δίκη του Περίανδρου, ο μάρτυρας υπαστυνόμος Λυκιαρδόπουλος αποκαλούσε τους χρυσαυγίτες «τα παιδιά» κι απέδωσε την απόπειρα στους... αναρχικούς!

*Στις 16.11.2002, χρυσαυγίτες μαχαίρωσαν κοντά στα γραφεία τους το φοιτητή Πάρη Χρυσό, μέλος της Διεθνιστικής Εργατικής Αριστεράς, και ξυλοκόπησαν μια συντρόφισσά του.

Σύμφωνα με τον Κουσουμβρή, την επίθεση διέπραξε «μια ομάδα απ' τα γραφεία της Χρυσής Αυγής» που είχε σταλεί από την ηγεσία «να σπάσουν πλάκα πετώντας μπίλιες στην ταμπέλα του Συνασπισμού» (σ.137).

Ο ίδιος δίνει και μια ενδιαφέρουσα περιγραφή του τρόπου με τον οποίο ένας επιφανής συναγωνιστής του εξασφάλισε ακλόνητο άλλοθι: «Αμέσως μετά απ' τη λήξη του επεισοδίου και το μαχαίρωμα του Πάρη Χρυσού, ένας αστυνομικός τηλεφωνεί στο κινητό του Ηλία Παναγιώταρου ρωτώντας τον ποιος το έκανε. [...] Εκείνος του είπε ότι βρίσκεται στο σπίτι για να τον πάρει εκεί και να επιβεβαιώσει ότι δεν έχει σχέση με την υπόθεση». Ο «αξιωματικός της Ασφάλειας» ακολούθησε την οδηγία, «επιβεβαιώνοντας» την «απουσία» του εν λόγω χρυσαυγίτη από τα γραφεία, χωρίς «να διερωτηθεί μήπως ο Παναγιώταρος είχε κάνει εκτροπή κλήσης του σταθερού του στο κινητό τηλέφωνό του» (σ.138).

*Τη βραδιά των πανηγυρισμών για το Euro 2004 (25.6.2004), χρυσαυγίτες της «Γαλάζιας Στρατιάς» πρωταγωνιστούν στο ομαδικό λιντσάρισμα μεταναστών που φαντάστηκαν πως μπορούσαν να γιορτάσουν τη νίκη της Εθνικής μας μαζί με τους «γηγενείς». Η ΕΛ.ΑΣ. δήλωσε αδυναμία εντοπισμού των δραστών, ισχυριζόμενη ότι -δυο μήνες πριν την Ολυμπιάδα!- οι κάμερές της στην Ομόνοια ήταν «εκτός λειτουργίας».

*Στις 13.4.2006, όταν χρυσαυγίτες μαχαίρωσαν δυο φοιτητές και μια φοιτήτρια στο Πάντειο, ο ίδιος ο αττικάρχης Ασημάκης Γκόλφης έσπευσε να «διαψεύσει» την είδηση της επιδρομής. Ακολούθησε επέμβαση των ΜΑΤ, σε μια άκαρπη προσπάθεια γενίκευσης των επεισοδίων που είχαν ξεκινήσει με τον εντοπισμό ενός χρυσαυγίτη φοιτητή, γιου απόστρατου ταξίαρχου της ΕΛ.ΑΣ., ο οποίος ...οπλοφορούσε μέσα στη σχολή. Οι δε μαχαιρωμένοι ανακρίθηκαν αυθημερόν στον Ευαγγελισμό κι ένας απ' αυτούς, μέλος της φοιτητικής παράταξης του ΣΥΡΙΖΑ, μεταφέρθηκε αιμόφυρτος στη Γενική Ασφάλεια επειδή αρνούνταν να καταθέσει (βλ. «Ιός» 29.4.06 & 13.5.06).

*Στις 13.7.2007, τέλος, χρυσαυγίτες συνέδραμαν τα ΜΑΤ εναντίον κατοίκων του Κεραμεικού που διαμαρτύρονταν για την αφύλακτη διάβαση του τρένου («Το Παρόν» 15.7.07). Το έντυπο της οργάνωσης φρόντισε, φυσικά, να «διαψεύσει» την καταγγελία.

Εκ της τέφρας;

Πριν από ενάμιση χρόνο, στο ρεπορτάζ μας για τη δίκη και καταδίκη του «Περίανδρου» σημειώναμε: «Η ειδική σχέση μερίδας αστυνομικών με πολιτικά και χρυσαυγιτών ήταν ορατή, τις μέρες αυτές στο προαύλιο των δικαστηρίων. Με δεδομένο ότι κατά την ακροαματική διαδικασία αναδείχθηκε η σχέση των χρυσαυγιτών ως "αγανακτισμένων πολιτών" στα μετόπισθεν των ΜΑΤ σε πολλές περιπτώσεις διαδηλώσεων, είναι δικαιολογημένες οι ανησυχίες πολλών παρισταμένων, αν βρισκόμαστε μπροστά σε μια ανασύσταση αυτής της προνομιακής σχέσης» («Κ.Ε» 8.10.06). Σήμερα, γνωρίζουμε πια πολύ καλά την απάντηση.

Ενα μόνο σκοτεινό σημείο υπάρχει: σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΛ.ΑΣ., όλες οι κινήσεις των ΜΑΤ το περασμένο Σάββατο έγιναν με την παρουσία και καθοδήγηση εισαγγελέων. Αυτοί, άραγε, δεν πήραν τίποτα είδηση;

Μια επίσημη έκθεση

Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό για τις διασυνδέσεις των νεοναζί είναι ένα ντοκουμέντο της ειδικής ομάδας που συγκροτήθηκε από την ΕΛ.ΑΣ. το 1999 για την αναζήτηση του «Περίανδρου», απόσπασμα του οποίου δημοσιεύθηκε αργότερα στα «Νέα» (17.4.2004). «Η οργάνωση», διαβάζουμε εκεί, «διατηρεί πολύ καλές σχέσεις και επαφές με εν ενεργεία και αποστράτους αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ., αλλά και με απλούς αστυνομικούς. Στο παρελθόν, κατά τη διάρκεια των επετείων της 17ης Νοέμβρη, αλλά και άλλων εκδηλώσεων του αριστερίστικου και αναρχικού χώρου, η αστυνομία τούς προμήθευε με ασυρμάτους και κλομπς, για να τους εντοπίζουν και να τους κτυπούν, εμφανιζόμενοι ως "αγανακτισμένοι πολίτες"». Μια άλλη ενδιαφέρουσα πληροφορία που περιέχεται στο ίδιο έγγραφο είναι ότι «τα περισσότερα μέλη της Χρυσής Αυγής οπλοφορούν παράνομα, προμηθευόμενα όπλα από βουλευτές (της Ν.Δ.) παρουσιαζόμενα ως συνοδοί τους».

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, στοιχείο είναι άλλο. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ένας φρουρός του υπουργού Δημ. Τάξης Μιχάλη Χρυσοχοΐδη ήταν αυτός που ειδοποίησε κάποια μέλη της «Χρυσής Αυγής», πληροφοριοδότες της «ομάδας», να κόψουν κάθε επαφή μαζί της, επειδή δήθεν κινδύνευαν γιατί «η μισή αστυνομία ήθελε να συλληφθεί ο "Περίανδρος" κι η άλλη μισή όχι». Ερωτώμενος σχετικά, ο κ. Χρυσοχοΐδης φρόντισε πάντως να καλύψει τον άνθρωπό του: «Μια απλή σύσταση έκανε», δήλωσε, «δεν κάρφωσε τις έρευνες»...



Η ομολογία της συνεργασίας

Ενα αποκαλυπτικό κείμενο για το παρελθόν αλλά και τις προοπτικές συνεργασίας της δυναμικής ακροδεξιάς με την ΕΛ.ΑΣ, στον αγώνα της κατά του «εσωτερικού εχθρού», δημοσιεύθηκε πριν από ένα χρόνο στον «Ελεύθερο Κόσμο» (11.2.2007). Συντάκτης του είναι ο δικηγόρος Τάσος Δημητρακόπουλος, στέλεχος του «Ελληνικού Μετώπου» του Μάκη Βορίδη:

«Εχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί οι καιροί που εμείς, τα παιδιά με τα κοντοκουρεμένα κεφάλια και τις αρβύλες βοηθούσαμε τα ΜΑΤ να καθαρίσουν την Αθήνα, όπως κάναμε σε επεισόδια στο παρελθόν. Δεν θα γίνουν οι νέοι εθνικιστές νεροκουβαλητές σε αυτούς που σε δεδομένη στιγμή και εκτελώντας άνωθεν εντολές θα τους κυνηγήσουν ανελέητα, ενώ κάθονται και κοιτάνε τα αληταριά που καίνε τη σημαία μας... Αν, όμως, τα στελέχη της Αστυνομίας οριοθετηθούν, μελετήσουν πάνω απ' όλα την ιστορία του Σώματός τους και βγάλουν συμπεράσματα, ξαναβάλουν στα γραφεία αλλά κυρίως στις καρδιές τους τις λέξεις Μακρυγιάννη, Χαλανδρίτσα, Λιτόχωρο, αν περήφανα προφέρουν τα ονόματα Μάλλιος, Μπάμπαλης, Πέτρου, Σταμούλης, Μελίστας και τόσα άλλα, αν αποφασίσουν να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους, αν τσακίσουν τα αναρχικά σκουλήκια και κάθε τι εγκληματικό, τότε και εμείς, όπως και όλος ο λαός, θα είμαστε κοντά τους. Ας τολμήσουν, λοιπόν...»



Ο ΛΑ.Ο.Σ. και η «μυοκτονία»

Αποκαλυπτικό δείγμα της ανθρωποκτόνας πρόθεσης της «δυναμικής» ακροδεξιάς αλλά και της αναπτέρωσης του ηθικού της μετά την είσοδο του ΛΑ.Ο.Σ. στη Βουλή, είναι ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε πριν από ένα τρίμηνο στο «Στόχο» με τίτλο «Περί ποντικών και ανθρώπων...» (11/10/2007). Υπενθυμίζουμε ότι, μέσω μιας «Επιτροπής Εθνικής Μνήμης» ο «Στόχος» ήταν συνδιοργανωτής -μαζί με τη «Χρυσή Αυγή»- της φασιστικής συγκέντρωσης του περασμένου Σαββάτου. Ταυτόσημη ήταν άλλωστε και η θέση τους απέναντι στα γεγονότα: «το παρακράτος των αναρχικών» συνετρίβη από τους «Ελληνες Εθνικιστές» που «κράτησαν με πειθαρχία τον έλεγχο της κατάστασης». Για τη συνδρομή των ΜΑΤ, φυσικά, ούτε κουβέντα.

*Κεντρική ιδέα του άρθρου: οι «αναρχικοί» δεν είναι άνθρωποι αλλά ένα «αποκρουστικό» είδος κατώτερων όντων, η εξολόθρευση ή μη των οποίων εξαρτάται αποκλειστικά από την «αηδία» των «ανθρώπων». Συλλογιστική καθαρά ναζιστική, γνήσιο αντίγραφο των κηρυγμάτων που έστειλαν τους «υπανθρώπους» και τα «αντικοινωνικά στοιχεία» στα κρεματόρια του Αουσβιτς.

«Αντίστοιχο φόβο με τα ποντίκια», διαβάζουμε, «επιφύλαξε η κοινωνία για τους αναρχικούς (τουλάχιστον όπως αυτοί εκφράζονται στη χώρα μας). Εξίσου αποκρουστικοί στην εμφάνιση και ρυπαροί στη σωματική υγιεινή τους, οι αναρχικοί σπέρνουν τον πανικό όπου εμφανίζονται. Ακόμα και οι 'απολιτίκ' άνθρωποι, που δεν αισθάνονται στο πετσί τους την τρομοκρατία των Εξαρχείων, όταν δουν αναρχικούς αλλάζουν δρόμο. Το να συναντήσει κάποιος αναρχικό σε ένα σοκάκι είναι εξίσου αποκρουστικό με τη συνάντηση με ένα τρωκτικό. Ξέρεις ότι είναι ανίσχυρο, αλλά βρωμάει και δαγκώνει. Παρότι ξέρεις ότι μπορείς με ένα πάτημα να λιώσεις το ποντίκι, δεν το κάνεις. Είναι τόσο αηδιαστικό που το αφήνεις να σε προσπεράσει. Οπως και με τους αναρχικούς. Η εγγενής αδυναμία των ποντικιών τα αναγκάζει να υιοθετήσουν την τακτική της αγέλης. Ενα άλλο χαρακτηριστικό των ποντικιών είναι ότι λατρεύουν τη νύχτα. Τη μέρα είναι άφαντα, και ως βρώμικα και αποκρουστικά πλάσματα, προτιμούν το σκοτάδι, εμφανιζόμενα στα κλεφτά και μόνον αφού πέσει ο ήλιος. Γνωρίζουν καλά ότι οι άνθρωποι τα απεχθάνονται. Γι' αυτό εμφανίζονται αστραπιαία, κλέβουν ένα κομμάτι φαγητό και ξαναχάνονται στις τρύπες τους. Και σε αυτό το χαρακτηριστικό η ομοιότητα ποντικιών και αναρχικών είναι εκπληκτική».

*Σε αντιδιαστολή προς τα αντιεξουσιαστιακά «ποντίκια», οι συντάκτες του «Στόχου» θεωρούν φυσικά τους εαυτούς τους -και τους εν γένει «πατριώτες και εθνικιστές» ομοϊδεάτες τους- σαν ένα «λαμπερό» δείγμα της ανθρώπινης φυλής κι «αναπόσπαστο κομμάτι του ελληνικού εθνικού ιστού». Το εντυπωσιακό είναι εδώ η επίκληση της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης της ακροδεξιάς, ως απόδειξη της αλλαγής των καιρών:

«Αυτοί απομονώνονται στο γκέτο των Εξαρχείων, εμείς είμαστε στη Βουλή. Είμαστε επώνυμα ενεργά μέλη της κοινωνίας, και είναι μίζεροι κουκουλοφόροι. Είμαστε λαμπεροί και είναι αποκρουστικοί. Ελκύουμε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους ενώ εκείνοι τους απωθούν. Ο,τι προσπάθεια και να καταβάλουν δεν είναι ικανοί να μας κάμψουν. Είμαστε άνθρωποι και είναι ποντίκια».

*Φτάνουμε, τέλος, στο ψητό: την επαγγελία της επερχόμενης «μυοκτονίας» από τους «κυρίαρχους ανθρώπους», η δρομολόγηση της οποίας «είναι ζήτημα χρόνου».

Οι συνδιοργανωτές της φασιστικής συγκέντρωσης του περασμένου Σαββάτου δεν θα μπορούσαν να είναι περισσότερο σαφείς για τις προθέσεις τους: «Ομως, τα ποντίκια, όσο ασήμαντα και να είναι, κάποτε καταντούν επικίνδυνα και ενοχλητικά. Η αποκρουστική τους εμφάνιση και η βρώμα τους προκαλούν δυσανασχέτηση όταν υπερβούν το όριο που θέτουν οι κυρίαρχοι άνθρωποι. Και τότε καταφτάνει η ώρα της ΜΥΟΚΤΟΝΙΑΣ. Εδώ στην Ελλάδα είμαστε ένα βήμα πριν από το όριο αυτό. Οι επιθέσεις των αναρχικών ξεπερνούν σταδιακά το όριο του "ενοχλητικού", αγγίζοντας όλο και περισσότερο τη σφαίρα της "τρομοκρατίας". Είναι λοιπόν ζήτημα χρόνου πότε θα ξεκινήσει η απαραίτητη "μυοκτονία". Δεν είμαστε απόλυτα σίγουροι πότε θα γίνει, αλλά γνωρίζουμε καλά δύο πράγματα: Θα διαρκέσει λίγο και το τελικό ξεκαθάρισμα θα γίνει με τα μέσα που οι ίδιοι υιοθετούν εδώ και χρόνια».


ΔΙΑΒΑΣΤΕ

Χάρης Κουσουμβρής,
«Γκρεμίζοντας τον μύθο της Χρυσής Αυγής» (εκδ. «Ερεβος», Πειραιάς 2004).
Επιλεκτικά ελλιπής αυτοβιογραφία ενός μεταμεληθέντος δυναμικού στελέχους της οργάνωσης, που καταγγέλλει τους ηγέτες της σαν συνεργάτες της αστυνομίας.

Νίκος Μιχαλολιάκος,
«Εχθροί του καθεστώτος. Χρυσή Αυγή 1993-1998» (εκδ. «Ασκαλών», Αθήνα 2000).
Η επίσημη αυτοβιογραφία του φίρερ των εγχώριων νεοναζί, αποκαθαρμένη φυσικά από κάθε αναφορά στη βία των συμμοριτών του.

Νεολαία ενάντια στο Ρατσισμό στην Ευρώπη,
«Ημερολόγιο φασιστικών επιθέσεων»
Καταγραφή των επιδρομών του τελευταίου εξαμήνου εναντίον Ελλήνων και αλλοδαπών.

Επιλογή άρθρων του «Ιού» για τη δράση της Χρυσής Αυγής:
«Η ώρα των αντιφασιστών» («Κ.Ε.» 19/5/1996).
«Αλλάξτε μυαλά γιατί θα σας λιώσουμε σαν τα σκουλήκια» («Ε» 1/2/1998).
«Η μαύρη βίβλος της "Χρυσής Αυγής"» («Ε» 2/7/1998).
«Τα κάτω άκρα της αστυνομίας» («Κ.Ε.» 27/9/1998).
«Η ασυλία του πιστολέρο» («Ε» 29/4/2006).
«Η συγκάλυψη μιας συμμορίας» («Ε» 16/9/2006).
«Ο Περίανδρος που έγινε Αντωνάκης» («Κ.Ε.» 8/10/2006).


ΔΕΙΤΕ

Κώστας Γαβράς
«Ζ» (1969).
Η συνεργασία σωμάτων ασφαλείας κι ακροδεξιού παρακράτους επί Κωνσταντίνου Καραμανλή του πρεσβύτερου, με αποκορύφωμα τη δολοφονία του αριστερού ειρηνιστή βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη.

Ελευθεροτυπία, 10/2/2008